ตอนนี้น้องสาวของผมอยู่ชั้นมอปลายในชั้นไนท์คลาสของเหล่าแวมไพร์ เป็นที่ชื่นชมของนักเรียนในโรงเรียนจากที่ผมให้คนคอยตามดูแลน้องสาวอยู่เสมอ แต่ที่น่าหงุดหงิดคือมีแวมไพร์หนุ่มมาติดพันน้องสาวของผม คาบุรากิ มาซายะและเอ็นโจ ชูสุเกะ โดยเฉพาะคนหลัง หมอนี่เป็นประเภทเดียวกับผม แค่มองตาก็รู้ว่าคิดอะไร อย่าคิดจะได้มายุ่งกับของๆผมเป็นอันขาด
ตอนแรกครอบครัวของผมคิดจะดองกับตระกูลคาบุรากิ ถึงแม้จะไม่ใช่สายเลือดเดียวกันแต่ก็ถือว่าเป็นเลือดบริสุทธิ์ที่สูงส่ง แต่โชคร้ายที่มันคงเป็นไปไม่ได้เพราะน้องสาวของผมเสพติดเลือดของผมมาก…
“วันนี้กินจุจังนะเรย์กะ”
ผมลูบเส้นผมที่เป็นลอนของเธออย่างแผ่วเบา กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวเธอทำให้ผมรู้สึกหิวโหยเสมอ เธอกำลังดูดเลือดจากผม เขี้ยวน้อยๆของเธอแทงเข้าที่เส้นเลือดบนคอ ดูดกลืนกินด้วยความหิวโหยอย่างที่ทำมาเป็นประจำ ร่างเล็กของเธอคร่อมอยู่บนร่างของผมโดยที่ผมนอนให้เธอดูดเลือดบนเตียง ที่จริงแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์อย่างพวกเราสามารถควบคุมความหิวโหยของตัวเองได้ แต่จะยกเว้นน้องสาวของผมไว้คนนึง
เธอจะหิวโหยเลือดได้ง่ายมากทำให้เธอต้องดื่มเลือดมากกว่าแวมไพร์ปกติ มีแค่เลือดของผมที่เป็นสายเลือดเดียวกันจะช่วยดับกระหายของเธอได้ ทำให้ความคิดที่จะดองกับตระกูลคาบุรากิต้องล้มเลิกไป ช่างเป็นความโชคดีจริงๆ
ความโชคดีที่ผมแอบกรีดเลือดให้น้องสาวดื่มบ่อยๆเมื่อเธอยังไม่รู้ความ ทำให้เธอเสพติดเลือดของผม ตรีตราจองเครื่องหมาย ให้เธอขาดผมไม่ได้
เพราะเธอเกิดมาเพื่อเป็นของผมไม่ใช่ของใครทั้งนั้น
เธอเงยหน้าขึ้นมาหลังจากดื่มเลือดของผมเสร็จแล้วทำเอาผมมึนไปชั่วครู่วันนี้น้องสาวของผมก็ยังกินจุเหมือนเคย มือบางๆของเธอเช็ดเลือดของผมที่ติดอยู่บนมุมปากของเธออย่างแผ่วเบา การที่ผมนอนอยู่ใต้ร่างของเธอทำให้ผมเห็นร่างกายของเธอชัดเจน ชุดนอนกระโปรงยาวบางสีขาวที่ตอนนี้เปราะเปื้อนเลือดของผมเล็กน้อย สายเดี่ยวข้างขวาของเธอย่นลงทำให้เห็นเนินอกเล็กน้อย แต่ด้วยเธอยังคร่อมผมอยู่ทำให้มองเห็นชัดเจนยิ่งรวมกับซอกคอขาวๆนั่นยิ่งทำให้ผมกระหายเลือดมากขึ้น
ชั่งไม่ระวังตัวเองเลยนะ…น้องสาว
“เจ็บไหมคะท่านพี่ น้องขอโทษด้วยจริงๆนะคะ”
เธอสัมผัสที่คอของผมที่ยังมีรอยเขี้ยวของเธออยู่ ดวงตาของเธอมองมาที่ผมด้วยความเสียใจ แต่ผมก็ยิ้มบางๆให้เธอแล้วบอกว่าไม่เป็นไร แต่น้องสาวก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี
“ถ้าอยากขอโทษ น้องก็มาให้พี่ดูดเลือดคืนสิ เหมือนที่เราสองคนทำมาประจำไง”
แขนของผมดึงร่างของเธอให้มาแนบชิดกับร่างของผม แม้ร่างกายของเราสองคนจะเย็นเฉียบแต่ผมก็รู้สึกร้อนรนกระหายในตัวเธอ ผมซบเข้าไปที่ลำคอขาวผ่อง ลิ้นของผมเลียที่ซอกคอของน้องสาวทำให้เธอครางออกมาเล็กน้อย รู้สึกดีใช่ไหมน้องสาว? ผมค่อยๆฝังเขี้ยวของผมเข้าไปดูดดื่มเลือดที่หอมหวานสำหรับผมเสมอ
กลิ่นคาวเลือดของผมและน้องสาวลอยอบอวลทั่วห้องนอนของผม เราสองคนต่างแลกและแบ่งปันเลือดของกันและกันอยู่บนเตียงของผมอย่างที่ทำประจำ
เธอเสพติดเลือดของผมแล้ว
แต่ความจริง ผม…เสพติดเธอยิ่งกว่า
ผมเสพติดทั้งเสียง สัมผัส ร่างกายและเลือดของเธอ
กลายเป็นว่าจากที่ต้องการให้น้องสาวขาดผมไม่ได้กับกลายเป็นผมที่ขาดเธอไม่ได้ยิ่งกว่า
เมื่อคิดถึงสายตาที่คนอื่นมองมาที่น้องสาวของผม เขาดื่มเลือดของเธอเข้าไปตีตราว่าเธอเป็นของใคร ทั้งยังแอบทำรอยแดงเอาไว้ที่หลังคอประกาศให้รู้ว่าเธอเป็นของใคร น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถแสดงความเป็นเจ้าของได้เต็มที่เพราะขอท่านพ่อท่านแม่ไว้ไม่ให้บอกน้องสาวว่าเธอต้องมาเป็นภรรยาของผมที่เป็นพี่ชายของเธอ
น้องสาวยังเด็กเกินไปที่จะมารู้เรื่องนี้
ที่สำคัญผมไม่อยากให้แววตาที่เป็นประกายของน้องสาวเวลามองมาที่ผมหายไป
เพราะอย่างนั้นผมขอเก็บช่วงเวลานี้ไว้
ผมมองร่างเล็กของน้องสาวที่เผลอหลับอยู่บนตัวของผม ผมค่อยๆจัดให้เธอนอนข้างผม ห่มผ้าให้เธอแล้วผมค่อยๆสอดตัวเองเข้าไปนอนด้วย จัดให้เธอนอนซบที่อกและโอบกอดเธอเอาไว้ ประทับจูบที่หน้าผากของเธอหนึ่งที
“ฝันดีนะเรย์กะของผม”
………………..