ตอนที่ 4 : อาวุธลับ
เปิดตอนด้วยการบ่นของพี่อิท เพราะลุงผู้ใหญ่แม่งโยนงานมาให้กูทำหมดเลย สักพักมีเด็กหนุ่มคนนึงโผล่มาบอกว่าของที่สั่งได้แล้วครับ จำนวนมากพอที่ต้องการด้วย แต่เขาอยากรู้ว่าหัวหน้าของเราจะใช้มันทำอะไร ตัวเองในร่างชาร์ลเลยบอกว่า นี่คือระเบิดเพลิงรุ่นที่เก่าแก่ที่สุดในโลก "โมโลต๊อป คอกเทล" ถ้าข้าศึกบุกมาในที่แคบแค่โยนขวดพวกนี้ลงไป รับรองมีแต่แพ้กับแพ้ หมู่บ้านส่งคนมาประจำการตรงช่องเขาได้ไม่นาน พวกข้าศึกก็ยกทัพมา พี่อิทเลยสั่งให้ทุกคนซุ่มอยู่เงียบๆ เพื่อรอจังหวะโจมตี
ตอนที่ 5 : สำแดงเดชโมโลตอฟ
เข้าสู่ฉากการรบแบบซุ่มโจมตี ปล่อยให้ข้าศึกเดินทัพเลยเข้าไปก่อนแล้วโยนระเบิดเพลิงขวางหน้า-หลัง พวกที่อยู่ตรงกลางก็ปาระเบิดแล้วใช้ปินยิงซ้ำ
มีการพูดถึงรูปแบบการจัดกระบวนทัพของทหารราบญี่ปุ่นยุคเก่าหลายแบบ การรบผ่านไปได้ด้วยดี มีคนเจ็บและตายค่อนข้างน้อย แต่ทัพของจักรวรรดิตายเพียบเจ็บอีกครึ่งต่อครึ่งจนต้องถอนกำลังกลับไป ลุงผู้ใหญ่เห็นผลงานของอิทแล้วก็ประทับใจ บอกว่าจะส่งเรื่องนี้ไปที่สำนักงานข่าวอีกหมู่บ้าน ให้พวกนั้นพานักข่าวมาดูสนามรบ แล้วให้หนังสือพิมพ์ในเมืองหลวงตีพิมพ์ข่าวนี้ พอวันรุ่งนี้หนังสือพิมพ์ถูกวางขายพี่อิทหรือนายชาร์ลคนโนเนมแห่งหมู่บ้านชายแดน ก็กลายเป็นซุปตาร์ของเมืองหลวงแบบชั่วข้ามคืน
การบรรยาย : เล่าด้วย POV 3 ความยาวต่อตอนนับได้ว่ายาวเทียบกับค่าเฉลี่ยของนิยายปัจจุบัน บทพูดให้ความรู้สึกยุคเก่าแต่ความคิดในใจชาร์ลหรือตัวพี่อิทมาแนวโบ๊บ๊ะขายขำ อ่านมากๆ แล้วนึกถึงนิยายสายกาว เล่าเรื่องได้เห็นภาพ มีการเทข้อมูลเกี่ยวกับการจัดทัพบ้างซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นปกติสำหรับนิยายสายสงครามจนเนื้อหาแต่ละตอนอาจยาวยืดเพราะตัวข้อมูลและการอธิบาย
ตัวละคร : ออกแบบมาได้ดีแต่มีความขัดแย้งอยู่บ้าง เพราะตัวเอกอย่างพี่อิทเกิดการหลุดคาร์แบบไม่มีเหตุผลขึ้นในตอนที่ 4 เพราะตอนแรกพี่แกทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะได้หนีออกจากสนามรบ แล้วจู่ๆ กลับกลายเป็นหัวหอกของกองกำลังไปซะงั้น แถมจริงจังขนาดสร้างตารางฝึก การผลัดปลี่ยนเวรยาม และควบคุมทุกอย่างในส่วนของกิจการพลเรือนด้วย เหมือนกลายเป็นเจ้าของประเทศขนาดย่อมไปเลย ช่วงแรกขายขำจากความขัดแย้งกันของเบื้องหน้าและฉากหลัง ที่ต้องแสดงเป็นชาร์ลแต่มีพี่อิทบ่นอย่างฮาๆ ในความคิด แต่หลังจากเข้าสู่ตอนที่ 4 พี่แกก็กลายร่างเป็นสุพรีมคอมมานเดอร์เต็มขั้นจนทำให้กูแปลกใจนิดหน่อย เนื่องจากไม่มีเหตุการณ์อะไรที่ส่งผลกระทบให้ตัวละครตัดสินใจทำแบบนี้ได้ อีกเรื่องนึงที่ถือว่าไม่เหมือนอิเซไคเรื่องอื่นคือ การตระหนักรู้ถึงสถานการณ์รอบตัวของพระเอก เพราะแม่งเข้าใจเซตติ้งโลกที่ตัวเองข้ามมาได้เร็วเกินไป ไม่มีอาการสับสนหรือตกใจ ผิดกับเรื่องอื่นๆ ที่ช่วยแรกต้องมีเสียอาการหรือหวาดกลัวกันบ้าง
เนื้อเรื่อง : แนววางแผนการรบ หลังจากอิเซไคมาเพราะซื้อรถ MG (ใครไม่รู้จักให้ไปอ่านได้ที่เพจ อวย MG) ตัวเอกไม่มีการอธิบายว่าเป็นโอตาคุสงครามแต่ดันรู้เรื่องแผนการรบต่างๆ เป็นอย่างดี คือมันบอกแค่ว่าเป็นพนักงานทำงานบริษัท แต่ไม่มีบอกว่าสนใจในด้านนี้เป็นพิเศษ ดังนั้นความรู้ที่อธิบายมาในระหว่างเดินเรื่องเลยทำให้กูอินบ้างไม่อินบ้าง ว่าทำไมมึงเชี่ยวเรื่องพวกนี้จังวะ ถ้าเล่าตอนแรกว่าเป็นพวกชอบสงครามยุคเก่าแล้วโดนส่งมาเพราะพระเจ้าเห็นว่าชอบแนวนี้อยู่แล้ว กูก็จะได้เออได้มารบสมใจแล้วศึกษามาเยอะจะได้โชว์ภูมิเต็มที่เสียที แต่นี่มันไม่มีเลยรู้สึกแปลกๆ อย่างนึงที่กูต้องชมเกี่ยวกับเนื้อหาคือคนเขียนไม่มีการแวะเยี่ยวใดๆ บอกว่าแนวสงครามโผล่มาก็แม่งนอนแดกดินอยู่กลางสนามรบจริงๆ เนื้อหาต่อจากนั้นก็ยังวนเวียนอยู่แต่กับการรบ จังหวะการเดินเรื่องก็สมดุลไม่เร่งหรือช้าเกิน ให้อรรถรสเกี่ยวกับการทหารเต็มเปี่ยม แต่น่าเสียดายที่แนวนี้ไม่นิยมในเด็กดวก
จุดเด่น : เป็นแนวสงครามที่โอเคและเล่าเรื่องได้ลื่นไหลไม่แวะเยี่ยว
จุดด้อย : ใช้ชื่อคนตายมาล้อเป็นตัวละครเอก ตัวละครหลุดคาร์แบบไม่มีแรงกระตุ้นที่น่าเชื่อถือ พิมพ์ผิดแบบพิมพ์สลับที่บ่อยเช่น ไปเอาขึ้นเงิน-เอาไปขึ้นเงิน
คะแนน : เก็บตะวันที่เคยส่องฟ้าาาา/10
ความเห็นส่วนตัว : ทำได้ค่อนข้างดีในแนวทางของตัวเอง มีวินัยและแต่งจบไปแล้ว น่าเสียดายที่ไม่มีสกิลเทพซ่าส์อะไรเลยขายไม่ออกในเด็กดวก เป็นอิเซไคแนวใช้ความรู้จากวิชาประวัติศาสตร์ด้านการรบ เอามาประยุคใช้ในโลกใหม่ที่ล้าหลังกว่า (ชวนให้นึกถึงเรื่องราชาอาชาไนย์หรือเรื่องสาว ม.ปลายเซ็นโกคุ ที่โดนอิเซไคไปใช้เทคนิคพวกนี้ทั้งคู่) อ่านได้เรื่อยๆ ถ้าชอบแนวรบพุ่ง ถ้าสร้าง conflict หรือเหตุการณ์อะไรหนักๆ สักอย่างให้ตัวเอกต้องตัดสินใจเด็ดขาดในการเข้าสู่โลกสงครามนี้ได้ กูจะโอเคกว่านี้มาก