Fanboi Channel

นิยายเด็กดีบทที่ 25 (DDN XXV) The Awaken of จูนิเบียว โม่งสับอย่าเพิ่งเหี่ยว เจี๊ยวผมเพิ่งผงาด การกลับมาของน้ำเต็มแก้ว แต่มึงเต็มสองแก้วแล้วนะไอ้สัส!

Last posted

Total of 1000 posts

433 Nameless Fanboi Posted ID:mXes27pJs/

>>419 กูว่าอันนี้เป็นการเล่าแบบ POV 3 นั่นแหล่ะ ถึงจะโดดไปมา แต่ถ้าคนเขียนเก่งจริงรู้จังหวะที่จะพูดถึงตัวละครไหนก่อน-หลังก็เล่าให้คนเข้าใจได้ แต่มันยาก เลือกเล่าจากความคิดหรือการกระทำของคนๆ เดียวในวงสนทนา จะง่ายกว่า ว่าแต่... ชื่อตัวละครมึงนี่คุ้นๆ นะ

>>418 ที่บอกว่าอย่ากระโดดไป-มา หมายถึงเขียนผสมกันหลาย POV โดยแบบพลการ เพราะแม่งจะทำให้คนอ่านงง เช่น

---
ในที่สุดมึนพรก็มาเจอนอนเบียวที่ห้างสรรพสินค้าตอนเก้าโมงพอดี วันนี้ทั้งคู่จงใจโดดเรียนเพื่อไปดูหนัง เพราะเพ้อเจ้อซินิเพล็กดันลดราคาตั๋วเหลือแค่เรื่องละสิบเก้าบาท แต่การแต่งชุดไปรเวทออกจากบ้านมันดูผิดสังเกตเกินไป เด็กโปกจัญไรสองหน่อจึงเดินทางออกจากบ้านมาในชุดนักเรียนตามเวลาปกติ (3)

"กูอยากจะดูหนังเรื่องนี้มานานแล้ว" ผมบอกเพื่อนระหว่างเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงเพื่อเกาข้างไข่ (1)

ไอ้หัวเกรียนข้างๆ ที่กำลังเล่น ROV เดินชะงักเพราะไม่ได้ตั้งใจฟังว่าเพื่อนพูดอะไร แต่ก็พยักหน้าตอบ ห่างออกไป 30 เมตร "นครินทร์" พนักงานรักษาความปลอดภัยของห้างสังเกตเห็นเกรียนเทพสองตัวในชุดเครื่องแบบโรงเรียนเทศบาลวัดดงควายแยะ ตอนแรกเขากะจะทำเป็นไม่สนใจลูกค้าวัยน่าโดนตีน แต่เจ้าตัวก็ต้องเปลี่ยนใจเมื่อเห็นว่าไอ้เด็กพวกนี้มันย้อมผมและเจาะหูทั้งคู่ (3)

คุณพยายามบอกตัวเองว่าคุณมีหน้าที่แค่รักษาความปลอดภัย แต่ในใจลึกๆ คุณยอมรับว่าหงุดหงิดมากกับภาพที่เห็น สุดท้ายก็คุณอดไม่ได้ที่จะหยิบบางสิ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เสียงเพรียกแห่งความดีงามเหมือนพยายามสะกดจิต ให้คุณต้องรีบกดโทรหาใครคนหนึ่ง เจ้าของเบอร์นี้คือคนที่คุณรักและเคารพมาตั้งแต่สมัยเรียน "ครูลีลาวดี" (2)

"อ้าว ป่านคนที่เคยเรียนกับครูตั้งแต่ประถมหนึ่งจนถึงมัธยมสาม ว่าไงจ๊ะ อากาศวันนี้แจ่มใสดีมาก ทำให้ครูรู้สึกสดชื่น สว่างไสว แล้วเธอล่ะรู้สึกยังไง สบายดีไหม" ฉันพูดตอบศิษย์เก่าคนหนึ่งที่ไม่ได้คุยโทรศัพท์กันนานแล้ว เขาเป็นคนเรียบร้อยและยึดมั่นในกฏระเบียบของโรงเรียนมากๆ ตอนแรกก็ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันธรรมดา จนกระทั่งฉันเผลอพูดนอกประเด็นจนปลายสายต้องรีบเบรคก่อนจะแจ้งเรื่องสำคัญ ว่าตอนนี้มีนักเรียนรุ่นน้องกำลังหนีเที่ยวภายในห้างที่เขาทำงานอยู่ ด้วยสปิริตและฉายา "ไม้เรียวมหาภัยดอกขาว" ฉันจึงรุดหน้าไปยังห้างนั้นทันทีด้วยท่วงท่าการเดินแสนสุนทรีย์ (1)

"พร พร... ไอ้เหี้ยพร" ไอ้หัวทองทรงนกกรงหัวจุกเรียกเพื่อนด้วยคำหยาบคายเพราะมันไม่ตอบสักที
"อะไรของแม่งวะ ไอ้เบียว" คนโดนเรียกตอบด้วยน้ำเสียงกึ่งรำคาญ เพราะกำลังเล่นเกมเข้าได้เข้าเข็ม
"ดู มึงดู ยามที่นั่งตรงโน้นมันจ้องพวกเรามาสิบนาทีแล้วนะ กูว่ามันชักจะยังไงๆ แล้ว" เบียวพูดพลางชี้ไปยังยามที่ว่าอย่างไม่มีมารยาท
"ช่างแม่ง กูขอตีเสาก่อน จบนี้ก็จะได้เลื่อนยศแล้ว" ว่าจบมึนพรก็ก้มลงไปควบคุมยอร์นบนหน้าจอมือถือต่อ (3)

ในที่สุดฉันก็มาถึงหน้าโรงหนังเพ้อเจ้อ นักเรียนเกเรคนแรกเมื่อเห็นฉันเดินมาพร้อมไม้เรียวก็พยายามวิ่งหนีพร้อมตะโกนว่า "เผ่นเร็วไอ้เหี้ยพร" แต่เขาก็มีอันต้องสลบไป เมื่อถูกฉันใช้สกิล "แปรงลบกระดานไร้รัก" ขว้างใส่ท้ายทอยเต็มแรง (1)

"คนต่อไปก็คือเธอ มึนพร" ครูลีลาวดีพูดพร้อมกับชี้นิ้วไปยังเด็กหนุ่มที่เพิ่งจะเงยหน้าขึ้น
เจ้าของผมทองซอยสั้นเหลือบมองร่างเพื่อนที่แน่นิ่งไป ก่อนสบถออกมาเบาๆ "เชี่ยเอ๊ย... อีดอกขาวมาได้ไงวะ"
เขารู้ดีว่าการหลบหนีนั้นไร้ประโยชน์ เด็กชายจึงล็อคหน้าจอมือถือ ลุกขึ้น แล้วเดินเข้าหาหัวหน้าห้องปกครอง
"โห... นี่เดินเข้ามาหาครูเองเลยเหรอจ๊ะ แทนที่จะรีบวิ่งหนีไป เธอกลับตรงเข้ามาครูแทนเลยหรือนี่"
"ถ้าผมไม่เดินเข้าไปใกล้ครู ผมก็อธิบายเรื่องนี้ไม่ได้สิ" มึนพรพยายามทำใจดีสู้เสื้อ
"โฮ่ ๆ... งั้นก็เชิญเข้ามาตามใจเลยจ๊ะ" ลีลาวดีพูดพร้อมกับก้าวออกไปอย่างมั่นคงบนร้องเท้าส้นสูงสีดำ

ไม่นานหลังจากนั้นทั่วห้างก็ดังก้องไปด้วยเสียงตะโกนของคนสองคน

"หลงจ้า!! หลงจ้า!! หลงจ้า!! หลงจ้า!! หลงจ้า!! หลงจ้า!! หลงจ้า!! หลงจ้า!! หลงจ้า!! หลงจ้า!! หลงจ้า!!"
"มุสา!! มุสา!! มุสา!! มุสา!! มุสา!! มุสา!! มุสา!! มุสา!! มุสา!! มุสา!! มุสา!! มุสา!! มุสา!! มุสา!! มุสา!! มุสา!!" (3)

ที่วงเล็บไว้คือรูปแบบ POV ที่ใช้ สังเกตดูเนื้อเรื่องมันจะไม่ค่อยปะติดปะต่อกัน อ่านแล้วชวนงง (หรือเปล่าวะ) ก็เลยไม่แน่นำให้เขียน POV แบบผสมไปเรื่อยแบบนี้

Posts limit exceeded

Topic has reached maximum number of posts.

Please start a new topic.