Fanboi Channel

นิยายเด็กดีบทที่ 25 (DDN XXV) The Awaken of จูนิเบียว โม่งสับอย่าเพิ่งเหี่ยว เจี๊ยวผมเพิ่งผงาด การกลับมาของน้ำเต็มแก้ว แต่มึงเต็มสองแก้วแล้วนะไอ้สัส!

Last posted

Total of 1000 posts

258 Nameless Fanboi Posted ID:hQsiJrl7Kx

>>256 เห็นคุยเรื่องโซมีนสับก็เลยแวะไปดูที่มู้มา พอเห็นคอมเมนต์โซมีนบอกว่าเรื่องนี้มีแววก็เลยลองกดลิงก์ไปอ่านดูบ้าง อ่านจบ 4 ตอนรวดไปอย่างรวดเร็ว เรื่องภาษานี่ใช้ได้เลย คำผิดก็น้อย มีประโยคไม่สมูทอยู่บ้างแต่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ฝึกไปนานๆ เรื่องนี้ก็จะหมดไปเอง

ที่จะเสริมเพิ่มจากของโซมีนคือ เราอาจจัดนิยายเรื่องนี้ไว้ในกลุ่มเซเน็น (เหมาะกับวัยรุ่นตอนปลายขึ้นไป) แทนโชเน็น (เด็กและวัยรุ่น) เพราะเนื้อหาในเรื่องมันค่อนข้างหนักตั้งแต่เริ่ม ถ้าเป็นเด็กมาอ่าน 10 คน อาจมีเด็กเพียง 2-3 คนเท่านั้นที่จะไปต่อกับเรื่องนี้ ตรงหน้าปกที่เขียนเกี่ยวกับฆาตกรไว้ เราว่าน่าสนใจมาก แต่มันไม่ควรโดนเอามาแปะไว้ตรงนี้ อ่านแล้วรู้สึกเสียดายศักยภาพในฉาก มันควรกลายเป็นอีกหนึ่งฉากประทับใจนักอ่านในตอนท้าย หลังจากปูเรื่องไปได้พักใหญ่แล้ว

คือไม่ผิดที่จะแปะ แต่มันเป็นดาบสองคม เพราะหน้าปกตรงนี้ควรใส่อะไรที่มันเชิญชวนและดู mysterious หน่อย ถ้าจะให้แนะนำก็คือทำคล้ายของเรื่องขยี้ใจนายสโนว์ไวท์หรือพันธนาการปราสาทเหมันต์ก็ได้ คือเราอาจเลือกประโยคเท่ๆ มาวางไว้สักประโยคสองประโยค ให้นักอ่านคาดเดาว่าสิ่งนี้ถูกพูดในสถานการณ์ไหน โดยไม่บอกอะไรเพิ่ม (แทนที่จะลงเต็มฉากทั้งหมดแบบนี้) ถ้าภาพประกอบคือรูปบนป้ายโฆษณาอาหาร และคำโปรยคือข้อมูลกับรายชื่อวัตถุดิบ หน้าปกก็คือจุดที่เราจะปล่อยกลิ่นออกมาล่อ เมื่อลูกค้าเห็นภาพและได้กลิ่นแล้วเกิดสนใจ ทำไมเขาจะไม่อยากลองชิมอาหารในร้าน

ตอนนี้ที่ทำอยู่คือ เอาอาหารเมนูแนะนำออกมาให้ลูกค้าชิมฟรี คนที่ชิมแล้วไม่ชอบก็จะเดินไปทางอื่นเลย แม้ว่าจะฟังดูไม่ค่อยดีนัก แต่เราควรทำทุกทางเพื่อให้อย่างน้อยทุกคนลองเข้ามานั่งในร้านแล้วทานดูสักจาน (1 ตอนแรก) หลังจากนั้นเขาจะกลายเป็นลูกค้าประจำ หรือไม่กลับมาอีก ก็ถือว่าประสบความสำเร็จไปแล้วในขั้นต้น (ได้ยอดวิวมาสะสมเป็นรางวัลปลอบใจ)

เกี่ยวกับกลุ่มเป้าหมายที่โซมีนว่าไว้กับการปรับเนื้อเรื่อง ถ้าเลือกจะเดินเส้นทางเซเน็นแล้วก็อาจจะไม่ต้องปรับอะไรมาก แต่ถ้าอยากได้นักอ่านกลุ่มเด็กหรือวัยรุ่นด้วยอาจต้องปรับเปลี่ยนและโยกย้ายอะไรหลายอย่าง ส่วนเส้นเรื่องที่แนะนำก็

ไอศูรย์พบระบบในเรื่องเข้าโดยบังเอิญ >>> เดินเรื่องแบบให้พระเอกเข้าไปเก็บเวลสโลวไลฟ์ ไม่ได้ตั้งใจเก็บเลเวลเท่าไหร่ หรือเลือกไปเฉพาะเซฟโซนที่ไม่เป็นอันตราย >>> ให้พระเอกหาประโยชน์โดยการนำเอาสกิลที่ได้มาอำนวยความสะดวกตัวเองในโลกจริง >>> ปล่อยให้เรื่องสบายๆ ไปสักพักค่อยเพิ่มระดับความเข้ม ให้ไอพบว่าพ่อป่วยเป็นมะเร็ง >>> สกิลที่ใช้รักษามะเร็งต้องใช้ระดับสูงแต่ไอเลเวลน้อยเกินไป จะให้เก็บเลเวลตอนนี้ก็ไม่ทันการ >>> พ่อตาย (ไม่ได้ด่านะ) >>> ไอสิ้นหวังโทษตัวเองพยายามหาทางชุบชีวิตพ่อแต่ก็ไม่ได้ผล >>> ลงมือฆ่าตัวตายแล้วบังเอิญไปเปิดเควสพิเศษได้ในเสี้ยววินาทีของความเป็นความตาย >>> ย้อนเวลากลับมาตามเงื่อนไขเควส หรือทำเควสสำเร็จจนได้รางวัลเป็นการย้อนเวลา >>> กลับมาถึงช่วงที่พ่อยังไม่ตาย >>> คราวนี้ไอก็จริงจังกับชีวิตเก็บเวลแบบเลือกเควสยากๆ โหดๆ >>> เควสเหล่านี้เกี่ยวข้องกับการฆ่าคน หรืออะไรที่รุนแรงกว่านั้น >>> เดินเรื่องตามเส้นเรื่องที่วางแผนไว้แบบเดิม อะไรประมาณนี้

สังเกตว่าความหนักเบาของเรื่องจะเปลี่ยนไป และค่อยๆ ไต่ระดับตามเงื่อนไข และเหตุผลของตัวละคร ว่าเขาต้องทำสิ่งเหล่านั้นไปเพราะอะไร อะไรทำให้ตัวละครมีพัฒนาการมาจนเป็นแบบปัจจุบัน และเมื่อพวกเขาเปลี่ยน ทั้งนิสัยแนวคิดและการกระทำส่งผลยังไงต่อเนื้อเรื่องต่อ นอกจากความจริงจังของเนื้อหาจะค่อยๆ เพิ่มขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติแล้ว คนอ่านก็จะอินไปกับเนื้อเรื่องได้มากกว่าการที่เราสร้างฉากให้เกิดอะไรปุบปับ เมื่อพระเอกเข้าสู่ภาวะที่พร้อมต่อสู้หรือเข้าสู่โลกของความรุนแรง นักเขียนก็สามารถขยายสเกลเรื่องให้กว้างขึ้นได้ด้วย จากนิยายระบบสโลว์ไลฟ์เข้าไปชมนกชมไม้ หาสกิลกลับมาใช้ในโลกจริง กลายเป็นการล่าสกิล เก็บเลเวล ไล่ตามเส้นตายเวลาเพื่อรักษาพ่อ จนเมื่อจบอาร์คนั้น พระเอกอาจถูกหมายตาจากกลุ่มบุคคลขนาดใหญ่ในมิติ เพราะการโหมเก็บเวลอย่างดุเดือดจนถูกชวนเข้าไปในกลุ่ม เพิ่มขอบเขตจนกลายเป็นนิยายระบบซึ่งมีการรบระหว่างแคลน หรือรบเพื่อเข้ากุมอำนาจปกครองมิติแบบเบ็ดเสร็จ ก่อนจะต้องเผชิญหน้ากับผู้สร้างมิตินั้นในศึกสุดท้าย (ว่าไปนั่น เลอะเทอะใหญ่ละ)

เนี่ย ถ้าวางแผนดีๆ เราจะตกได้ทั้งเด็ก ทั้งผู้ใหญ่ ขยายสเกลเรื่องขึ้นได้เรื่อยๆ จนถึงตอนจบ ใครจะไปคิดว่าจากชายหนุ่มธรรมดาในมิติระบบเก็บเวลเรื่อยเปื่อย จะกลายมาเป็นเรื่องการต่อสู้ร่วมกับเพื่อนในกิลเพื่อจัดการผู้สร้างมิติไปได้ในตอนท้าย ซึ่งพัฒนาการเนื้อเรื่องแบบนี้มันชวนติดตามมากกว่า ดูมีอะไรมากกว่าเรื่องที่มีแค่ "ฆ่ามอนสเตอร์ได้รับ EXP ... และเงินจำนวน ...." เพียงอย่างเดียวเป็นไหนๆ

`มะม่วงเอง

259 Nameless Fanboi Posted ID:2gE.7Fm9KK

พอได้อ่านการสับนิยายในเด็กดวกแล้ว mind-blow เลยตามมาจากบอร์ด สาระสัสๆ สาระเห้ๆ สาระที่กูไม่เจอในเดกดวกมาแสนนาน ขอบใจชิบหายเหล่านักสับในโม่ง

260 Nameless Fanboi Posted ID:2gE.7Fm9KK

กำลังนั่งอ่านจนตาแฉะน้ำเยิ้มตั้งแต่บทที่ 1-25

261 Nameless Fanboi Posted ID:p16xE+Y7gb

>>258 ขอบคุณที่พักหลังมาขยายความให้ตลอดเลยว่ะม่วง กูแม่งหย่อนได้สั้น ๆ แล้วก็ไป งานยุ่งชิบหายตั้งแต่คริสต์มาส แม่งงงง

262 Nameless Fanboi Posted ID:hQsiJrl7Kx

>>259 https://youtu.be/AMsGTEuCQCU?t=51 ยินดีต้อนรับสู่โม่งแลนด์แดนคนเถื่อน

>>261 ไม่เป็นไรมึง ถือว่าช่วยๆ กัน แต่บางทีกูก็เกร็งๆ ด้วย กลัวมึงแอบด่าว่าแย่งงาน (ก็มึงเป็น จขกท. อะ)

263 Nameless Fanboi Posted ID:.vNVexX49t

>>258 ขอบใจมากมะม่วง
มึงไปไกลกวาที่คิดไว้เยอะแถมไอเดียดีด้วย
พูกตรง ๆ ว่ากูลองแนวตลาดครั้งแรก แต่เสือกไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตลาดเลบ
จริง ๆ มีสต็อกตอนไว้ไม่เยอะเท่าไหร่ ยังปรับตัวทันอยู่
ขอบใจมาก ๆ นะ มั้งม่วงและมีน

ปล. กูเลิกสับ แล้วเขียนนิยายมาให้พวกมึงสับดีกว่า 555 สับดีกว่ากูเยอะจริง ๆ ทำให้กูรู้ตัวว่ากูยังมีอะไรให้เรียนรู้อีกมาก

Posts limit exceeded

Topic has reached maximum number of posts.

Please start a new topic.