Fanboi Channel

ฮาเร็มของเจ้าแม่เรย์กะ : ปาร์ตี้น้ำ(กัญ)ชาซุยรันกับการรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ พวกเรารอท่านฮิโยโกะอยู่ที่ท่าน้ำทุกวันเลยนะ! [ฤดูกาลผันผ่านครั้งที่31]

Last posted

Total of 921 posts

892 Nameless Fanboi Posted ID:O4fyt93SNd

AU Hanahaki Verse [End]
ความเดิมตอนที่แล้ว >>>/webnovel/7425/696-699
-------------------

หลังจบการทักทายที่ดูอิหลักอิเหลื่อที่หน้าลิฟท์ เขาและเรย์กะก็มานั่งอยู่บนม้านั่งที่สวนของโรงพยาบาล มองดูวิวทิวทัศน์ในช่วงที่แดดร่มและอากาศกำลังเย็นสบายใต้ร่มไม้ใหญ่ของสวน

และตอนนี้พวกเขาก็นั่งเงียบๆกันมาเกือบห้านาทีแล้ว

ชูสุเกะคิดว่าตัวเองควรจะพูดอะไรสักอย่างไม่ให้มันเงียบจนน่าอึดอัดขนาดนี้ แต่จะพูดอะไรดีล่ะ...

น่าแปลกที่ปกติที่เขาก็เป็นคนที่เข้ากับทุกคนได้ง่าย เรื่องอะไรก็สามารถตามน้ำได้ลื่นไหล แต่พอเป็นเรื่องที่ไม่คาดฝันมาก่อนแบบเรื่องนี้ เขากลับไม่รู้จะทำอะไรต่อไป

“สะ สวนที่นี่สวยดีจังเลยนะคะ” เรย์กะเป็นฝ่ายเริ่มต้นก่อน มองไปรอบๆเหมือนพยายามจะหาเรื่องคุย

มันเหมือนตอนที่พบกันในห้องสโมสรเหลือเกิน ตอนนั้นพวกเขาก็พบกันโดยบังเอิญแบบไม่คาดคิดเหมือนกัน

“นั่นสินะ” ชูสุเกะพยักหน้า ชี้มือไปยังทิศทางฝั่งตรงข้าม “ตรงนั้นมีซุ้มดอกกุหลาบเลื้อยด้วยนะ ปลูกไว้ได้สวยเลยล่ะ”

“งะ งั้นเหรอคะ”

“คุณคิโชวอินอยากไปดูมั้ย” เขาลุกขึ้นจากม้านั่ง เรย์กะเดินตามมาอย่างว่าง่าย ระหว่างทางก็ชี้ชวนให้เธอดูดอกไม้อื่นๆที่บานริมทางไปด้วย

มันช่างเหมือนความฝัน ..ชูสุเกะคิดในใจ เขานึกถึงค่ำคืนงานทานาบาตะที่เคยแอบจินตนาการว่าอยากเป็นคนพาเธอเดินชมสวนแทนที่มาซายะ แตกต่างตรงที่สวนนี้คงทำให้เกิดความโรแมนติคได้ยากหน่อย เพราะเป็นช่วงเวลากลางวัน และเป็นสวนในโรงพยาบาลไม่ใช่สวนจัดงานเลี้ยงหรูหราประดับไฟสวยงามแต่อย่างใด

ชูสุเกะมองเธอที่ดูจะตื่นตาตื่นใจกับซุ้มดอกกุหลาบเลื้อย ถึงจะไม่ได้งดงามเท่าซุ้มกุหลาบในสถานที่จัดงานปาร์ตี้ซัมเมอร์ แต่ก็บานได้สวยไม่เลวเลยทีเดียว

“ว่าแต่คุณคิโชวอินมาโรงพยาบาลทำไมเหรอ”

เขาจ้องหน้าเรย์กะ นึกวิธีตะล่อมถามหาเหตุผล

“....หรือจะไม่สบายตรงไหน”

“เอ่อ คือ…” เรย์กะดูกระอักกระอ่วนใจที่จะตอบ ก็คงแน่นอนอยู่แล้วว่าคงไม่อยากให้ใครรู้อาการป่วยของตัวเอง “พอดีมาตรวจเช็คร่างกายประจำปีน่ะค่ะ”

คำตอบโกหกแบบเห็นได้ชัด แถมท่าทางเวลาพูดโกหกของเธอก็ไม่เคยแนบเนียนเลยสักนิด แต่เขาก็เออออตามน้ำไปเพราะไม่อยากให้เธอรู้เหมือนกันว่าเขารู้หมดแล้ว

“แล้วท่านเอ็นโจล่ะคะ”

“ผมน่ะเหรอ...ก็ไม่สบายนิดหน่อย แต่เดี๋ยวก็หายแล้วล่ะ”

“งั้นเหรอคะ”

อาการแสบในลำคอและช่วงอกที่หายไปหลายวันเหมือนจะกลับมาอีกหน ชูสุเกะจิกเล็บเข้ากับฝ่ามือเพื่อข่มอาการ เขาจะไอต่อหน้าเรย์กะไม่ได้เป็นอันขาด

แต่การที่เธอขึ้นลิฟท์มาถึงชั้นที่เขาอยู่ได้แบบนี้ คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอก

“ว่าแต่คุณคิโชวอินมาเยี่ยมเพื่อนที่โรงพยาบาลเหรอ”

“มะ ไม่ใช่เพื่อนคนไหนหรอกค่ะ” เรย์กะตอบโดยไม่มองหน้าเขา “พอดียูกิโนะคุงโทรไปบอกว่าท่านเอ็นโจเข้าโรงพยาบาล…”

“อื๋อ ยูกิโนะน่ะเหรอ” เขาเลิกคิ้วขึ้น หัวใจเต้นโครมครามแทบจะควบคุมไม่ได้

เรย์กะตั้งใจมาเยี่ยมเขา

ความยินดีแผ่ไปทั่วร่างแทบจะเก็บอาการไว้ไม่อยู่ มันเต้นพล่านไปทั่วร่างเหมือนน้ำเดือดๆ สูบฉีดแล่นโลดไปตามกระแสเลือด ปลุกชีวิตชีวาที่แห้งผากให้กลับมาอีกหน

“ค่ะ” เธอพยักหน้า “แล้วท่านคาบุรากิก็ส่งเมล์มากำชับอีกที ฉันก็เลย…”

อะไรที่เขาเรียกว่าความหวังเมื่อครู่นี้ มอดดับลงเหมือนมีใครเอาน้ำสาดใส่ เป็นความจริงอันเยียบเย็นที่เหมือนปลุกให้ตื่นจากความฝัน

เขาไม่ควรคิดไกลไปเลย เธอมาตามคำชวนของมาซายะต่างหาก ที่มาก็คงเพราะจะได้พบมาซายะ เขาไม่ได้สำคัญอะไรกับเธอขนาดนั้นหรอก

“แต่วันนี้มาซายะไม่ได้มาหรอก” เขาพูดห้วนๆ ในลำคอเริ่มคันขึ้นมาแล้ว

“เอ๋!!”

“ผิดหวังเหรอ” ชูสุเกะถาม รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเริ่มอารมณ์เสียและกำลังจะทำเรื่องโง่ๆอย่างการหึงหวงจนพาลใส่คนอื่นเหมือนอย่างตอนนั้น

“เปล่านี่คะ” เธอขมวดคิ้วใส่ “แค่สงสัยว่าทำไม…”

893 Nameless Fanboi Posted ID:O4fyt93SNd

ชูสุเกะไอออกมาครั้งหนึ่ง กลีบดอกไม้เล็กๆร่วงหลุดจากปาก เขาเก็บซ่อนมันไว้ในฝ่ามือแล้วแอบโยนทิ้งไปในจังหวะที่เรย์กะไม่ได้มอง

เถาหนามของดอกไม้เริ่มทิ่มแทงหัวใจเขาอีกหน ครั้งนี้คงเป็นเพราะความริษยา

“ถ้าอยากจะเจอมาซายะก็มาพรุ่งนี้สิ หมอนั่นมาช่วงสิบโมงทุกวันนั่นล่ะ” ชูสุเกะยกมือขึ้นมากุมบริเวณอก มันยากมากที่จะพูดออกไปโดยที่ต้องห้ามตัวเองไม่ให้ไอไปด้วย

คราวนี้คงแย่แล้วจริงๆ เมื่อก่อนเขายังสามารถข่มอาการไม่ให้ไอออกมาต่อหน้าเธอได้ แต่ตอนนี้แค่จะหายใจยังทำได้ยากเย็นเต็มทน

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เอาไว้ค่อยเจอกันตอนเปิดเทอมก็ได้”

“งั้นเหรอ” ชูสุเกะตอบรับด้วยรอยยิ้มขื่นๆ รู้สึกคันคอจนต้องไอออกมาอีกหน แต่คราวนี้เขาไอจนตัวโยน

เขาเริ่มจะปิดบังอาการจากเธอไม่ได้แล้ว ตอนนี้ต้องรีบกลับไปที่ห้องโดยด่วน แล้วก็ขังตัวเองไว้ไม่ให้ออกมาเจอเธออีก การได้พบเรย์กะเหมือนเป็นตัวเร่งปฏิกริยาให้โรคนี้ทรุดหนักเร็วขึ้น นี่อาจจะเป็นการตัดสินใจที่พลาดที่สุดในชีวิตก็ได้ เขาไม่น่าทำเรื่องโง่ๆแบบนี้เลย

“ว่าแต่ท่านเอ็นโจเป็นอะไรมั้ยคะ เห็นไอหนักมากเลย”

น้ำเสียงที่ถามมาดูเป็นห่วงเป็นใย ถึงแม้จะเป็นแค่การถามตามมารยาท แต่ชูสุเกะอดรู้สึกปลาบปลื้มไม่ได้

“เดี๋ยวก็หายน่ะ”

“งั้นเหรอคะ” เรย์กะทำหน้าแปลกๆ “แต่สีหน้าท่านเอ็นโจดูเจ็บปวดมากเลยนะคะ”

เขาอยากจะตอบกลับไปว่าไม่เป็นไร แต่ร่างกายกลับทรยศไม่เชื่อฟังเขาอีกต่อไปแล้ว มันเหมือนมีคลื่นโหมกระหน่ำอยู่ในช่องท้องและลำคอ ผลักดันให้เขาต้องเปิดปากออก

และกลีบดอกไม้จำนวนมากก็พรั่งพรูออกมา

ตอนนี้ชูสุเกะไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป เขาทรุดฮวบลงบนพื้น อาเจียนเอาดอกไม้และกิ่งก้านของมันออกมาราวกับมันไม่มีที่สิ้นสุด เพียงเท่านี้ก็มากเพียงพอที่จะทำให้เรย์กะหวีดร้องออกมาแล้ว

“ฉะ ฉันจะไปตามหมอ รอตรงนี้นะคะ”

ชูสุเกะเอื้อมคว้าข้อมือเธอไว้ พูดด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น รู้สึกเหนื่อยหอบจากการอาเจียนเป็นดอกไม้

“อย่าไป”

“แต่ว่า…”

“ขอร้องล่ะ…”

“พูดอะไรอย่างนั้นล่ะ” เรย์กะหน้าเสียเมื่อเห็นเลือดสดๆที่ติดอยู่ตามหนามพวกนั้น ทำท่าเหมือนกำลังจะร้องไห้ “นะ นี่มันเลือดไม่ใช่เหรอคะ ฉันจะไปตามหมอ”

นี่เป็นโอกาสสุดท้ายแล้ว

ชูสุเกะกระแอมคอให้โล่ง เพื่อสิ่งที่กำลังจะพูดต่อไปนี้ เขาจะหมดสติไปตอนไหนก็ไม่รู้ ตื่นขึ้นมาอาจจะพบว่าการผ่าตัดเรียบร้อยแล้ว และเขาก็จำเธอไม่ได้อีกต่อไป หรือไม่ก็อาจจะตายเพราะการอาเจียนเป็นดอกไม้ในครั้งนี้ เขารู้ว่ามันรุนแรงกว่าทุกๆครั้ง

...ก็แค่พูดออกไป แบบที่มาซายะบอกก็เท่านั้น

“คุณคิโชวอินรู้ใช่มั้ยว่าโรคนี้น่ะ เกิดขึ้นกับคนที่รักคนอื่นข้างเดียวเท่านั้น” ชูสุเกะส่งยิ้มอ่อนโยน พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้สำลักกลีบดอกไม้ “เหมือนกับที่คุณเป็นอยู่ในเวลานี้”

เรย์กะดูสะดุ้งหน่อยๆ สีหน้าเธอยังบ่งบอกทุกอย่างได้หมดเสมอ มันฉายคำว่า “รู้ได้ยังไง” ออกมาแบบเห็นได้ชัด

“อันที่จริง ผมรู้ว่าคุณมาโรงพยาบาลทำไม…” เขามองสบตากับเธอ ความหวาดหวั่นและสับสนปรากฎชัด “..คุณคิโชวอินกำลังคิดจะผ่าตัดโรคนี้อยู่สินะ”

“......”

“แต่ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นหรอก” เขาไอออกมาอีกเล็กน้อย กลีบดอกไม้ก็หลุดร่วงออกจากปาก “มาซายะน่ะ... เขาแสดงออกว่าชอบคุณทาคามิจิก็จริง แต่เดี๋ยวซักพักเขาก็จะเจอความเป็นจริงเองว่าเขาไม่สามารถครองคู่กับคุณทาคามิจิได้”

“.....”

“มาดามคาบุรากิชอบคุณคิโชวอินมากนะ...อีกไม่นานคงมาทาบทามคุณไปเป็นคู่หมั้นของมาซายะ” เรย์กะสะดุ้งโหยง แววตาดูหวาดหวั่นแบบเห็นได้ชัด “ถึงเวลานั้น มาซายะก็จะเป็นของคุณเอง”

“ท่านเอ็นโจพูดอะไรน่ะคะ ฉันงงไปหมดแล้ว” เสียงของเรย์กะสั่นเครือเหมือนกำลังจะร้องไห้ มือเล็กๆนั่นดูลนลานในการควานหาผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในกระเป๋า “ชะ...เช็ดเลือดก่อนเถอะ”

“คุณเป็นคนน่ารัก คุณคิโชวอิน….มาซายะคงชอบคุณได้ไม่ยาก” ชูสุเกะยิ้มฝืดๆให้ รู้สึกปวดใจที่ต้องพูดความจริงในเรื่องนี้ “และถ้ามาซายะหันมารักคุณได้ก็ไม่จำเป็นต้องไปผ่าตัด ก็อย่างที่ผมบอก คุณแค่ต้องรอเวลาเท่านั้น”

“ฉันไม่เข้าใจ ท่านคาบุรากิเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ”

“ก็ผมรู้น่ะสิว่าคุณ...ชอบใคร”

ชูสุเกะสบตากับเธอ แล้วก็ต้องหลุบสายตาลงมองพื้น เขาไม่อยากเปิดเผยความอ่อนแอและน่าสมเพชของตัวเองมากไปกว่านี้อีกแล้ว

“.....ผมรู้เพราะว่าผมมองคุณ มองแต่คุณมาตลอด”

อย่าพูดนะ อย่าพูดออกไปนะ ให้จบแค่ตรงนี้…..

เขาจิกเล็บเข้ากับฝ่ามือเพื่อห้ามตัวเอง แต่เหมือนสมองกับปากจะทำงานไม่สัมพันธ์กันอีกต่อไปแล้ว มันกำลังพรั่งพรูคำพูดที่เขาต้องปิดบังเธอตลอดหลายปีที่ผ่านมา

“ผมรู้เพราะว่าผม...ชอบคุณครับ”

894 Nameless Fanboi Posted ID:O4fyt93SNd

ตลอดเวลาที่พูดเรื่องนี้เขาได้แต่ก้มหน้าลงมองพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเพราะกลัวที่จะเห็นความรังเกียจในแววตาของอีกฝ่าย อีกทั้งสภาพของเขาในตอนนี้ก็น่าสมเพชอย่างถึงที่สุด

นายน้อยผู้สืบทอดตระกูลเอ็นโจอันยิ่งใหญ่ ก้มหน้าคุกเข่าสารภาพรักกับคนที่เขาไม่ได้รักตอบ รู้ว่าพูดแบบนี้ก็มีแต่จะสร้างความหนักใจและลำบากใจให้อีกฝั่งเปล่าๆ แต่เขาก็ยังเลือกที่จะพูดก่อนที่ความทรงจำเกี่ยวกับเธอจะหายไปในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เป็นคนที่เห็นแก่ตัวแท้ๆ

เขาได้แต่ก้มหน้าจ้องพื้น รอคอยคำพูดปฏิเสธที่เหมือนสายฟ้าฟาดใส่

เรย์กะไม่ได้พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว เอาแต่เงียบอยู่แบบนั้นมาหลายนาทีแล้ว แต่ก็เข้าใจได้ว่าทำไม อยู่ๆมาโดนสารภาพรักแบบนี้มันก็น่ากระอักกระอ่วนอยู่นั่นล่ะนะ

แต่เงียบไปนานขนาดนี้ก็น่าเป็นห่วงอยู่ ชูสุเกะเลยรวบรวมความกล้าอีกหนเพื่อเงยหน้ามองเธอ

“คุณคิโชวอิน…”

ภาพที่เห็นคือเรย์กะที่ทำหน้าเหมือนสติหลุดลอยไปไกลแล้ว

“คุณคิโชวอิน”

เขาเรียกซ้ำอีกหนและลุกขึ้นยืน คราวนี้เรย์กะกระพริบตาปริบๆคล้ายกับจะดึงสติกลับมาได้แล้ว

“เมื่อกี้ท่านเอ็นโจพูดอะไรนะคะ”

“เอ๋ เอ่อ...ก็เรื่องที่ผมรู้ว่าคุณคิโชวอินชอบใคร”

“ไม่ใช่สิ ไม่ใช่เรื่องนั้น….” สองข้างแก้มเธอขึ้นสีแดงก่ำ “เรื่องที่ท่านเอ็นโจ...เอ่อ….”

“อ๋อ…” ชูสุเกะรู้สึกว่าแก้มตัวเองก็ร้อนซู่ “เรื่องนั้นน่ะเหรอ”

เขาสบตากับเรย์กะตรงๆ เห็นความหวาดหวั่นและเคลือบแคลงอยู่ในนั้นก็รู้ได้ทันที เธอไม่เชื่อสิ่งที่เขาพูดเลยสักนิด

ถึงแม้จะแสบร้อนทรมานในอกขนาดไหนก็ตาม แต่เพื่อเป็นการพิสูจน์ ชูสุเกะเลยไอให้เธอดูอีกหน ดอกไม้สีขาวก็ร่วงหลุดจากปาก เขาถือมันไว้ด้วยสองมือและยื่นไปให้เธอดู

“ถ้าแบบนี้จะพอยืนยันในสิ่งที่ผมพูดได้มั้ยว่านั่นคือความจริง”

เมื่อเรย์กะนิ่งเงียบ เขาก็ปล่อยให้ดอกไม้ในมือร่วงลงกับพื้น

“.....”

“แต่ผมกำลังจะผ่าตัดเอามันออกแล้ว”

เรย์กะจ้องไปที่กลีบดอกไม้พวกนั้น แล้วเงยหน้ามองเขา

“คุณคิโชวอินก็รู้วิธีรักษาโรคใช่มั้ย”

เป็นคำตอบที่แน่นอนอยู่แล้ว เมื่อผู้ป่วยโรคนี้มาพบแพทย์ ก็จะได้รับคำแนะนำและเสนอแนะวิธีการให้ ซึ่งการผ่าตัดก็เป็นวิธีที่ดีที่สุดในการรักษา

นอกจากจะเสนอแนะวิธีการรักษาแล้ว ยังต้องบอกถึงผลข้างเคียงที่จะได้รับหลังการผ่าตัด ถ้าเลือกที่จะทำแบบนี้ก็ต้องยอมรับเรื่องนี้ด้วย

“ที่ว่าผ่าตัดเอาดอกไม้ออกแล้วจะลืมทุกอย่างเกี่ยวกับคนคนนั้น….ใช่มั้ย”

“ใช่ ผมจะลืมคุณ...ลืมทุกอย่างที่เกี่ยวกับคุณ” เขายิ้ม แล้วก็เสมองไปทางอื่น “อันที่จริงผมไม่ควรรักคุณด้วย คุณเป็นของมาซายะ...ทุกอย่างมันถูกกำหนดไว้แล้ว”

“.....”

“มาดามคาบุรากิชอบคุณมากนะ ในบรรดาเด็กผู้หญิงในวงสังคม เธอถูกใจคุณที่สุดเลย” ดูจากปฏิกริยานั่นแล้ว ชูสุเกะคิดว่าเธอเองก็พอจะรู้ตัวอยู่เหมือนกัน “ผมคิดว่าทางบ้านคาบุรากิคงจะมาทาบทามคุณคิโชวอินมาเป็นคู่หมั้นให้มาซายะเร็วๆนี้ล่ะ”

“ท่านคาบุรากิก็ชอบคุณทาคามิจิอยู่ไม่ใช่รึคะ”

“คุณคิดว่าความรักของมาซายะจะเป็นไปได้เหรอ”

หนามแหลมจากกิ่งก้านดอกไม้กระทุ้งหัวใจเขาอีกหน การพูดความจริงมันทำให้รู้สึกเจ็บปวด ชูสุเกะไอออกมาอีกหลายๆครั้ง และพยายามพูดต่อแม้จะรู้สึกว่าหนามกำลังเกี่ยวคอเขาอยู่ก็ตาม

“ก็อย่างที่บอก คุณก็แค่ต้องรอเวลาที่มาซายะจะเป็นของคุณ” เขายิ้มฝืดๆ “คุณเป็นคนน่ารัก ใครอยู่ใกล้ๆก็ต้องชอบ และถ้ามาซายะจะหันมาชอบคุณอีกคนก็ไม่ใช่เรื่องยากเลย”

“แล้วท่านเอ็นโจล่ะคะ”

“เรื่องนั้นไม่สำคัญอีกแล้วล่ะ” ชูสุเกะส่ายหน้า “พอผมผ่าตัด คุณคิโชวอินก็จะเป็นคนแปลกหน้าสำหรับผม และต่อจากนี้คงไม่ได้เข้าไปยุ่งวุ่นวายอะไรกับคุณอีก….”

“......”

“....คุณคิโชวอินคงดีใจ”

“.........”

“ที่ผ่านมาก็ต้องขอโทษด้วยนะที่ทำให้คุณวุ่นวายขนาดนั้น แต่มันจะจบแล้วล่ะ”

เขาก้มหัวให้เธอ และส่งยิ้มที่คิดว่าดูร่าเริงที่สุดให้ แม้ข้างในใจจะกำลังเจ็บปวดจากหนามแหลมที่ทิ่มแทงอยู่ก็ตาม

ชูสุเกะได้แต่กัดฟันทนความเจ็บนั้นและบอกตัวเองให้อดทน เพราะว่ามันกำลังจะจบลงแล้ว

“อาจจะต้องบอกลากันตรงนี้ ที่ผ่านมาตอนที่ได้อยู่กับคุณ ผมสนุกมากเลยนะ”

“...........”

“ลาก่อนครับ คุณคิโชวอิน”

895 Nameless Fanboi Posted ID:O4fyt93SNd

เรย์กะก้มหน้าอยู่เขาเลยมองไม่เห็นสีหน้าในตอนนี้ แต่เมื่อเขาพูดจบ เธอก็เงยหน้าขึ้น ถลึงตาจ้องดูโกรธแค้นทำเอาเขาผงะไปเล็กน้อย

“โธ่เอ้ย! ทนไม่ไหวแล้วนะ!!”

ความกราดเกรี้ยวอย่างรุนแรงของเรย์กะเป็นสิ่งที่เขาไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก ถึงเธอจะโกรธพวกเขาบ้างแต่ก็เป็นแค่ความโกรธเล็กๆน้อยๆเท่านั้น

ครั้งสุดท้ายที่เธอดูโกรธจัดๆขนาดนี้คงน่าจะประมาณม.ต้น ที่เธอโกรธซึรุฮานะ แต่ครั้งนี้มันรุนแรงกว่ามาก เขาไม่เคยเห็นเรย์กะตะโกนใส่ใครแบบนี้มาก่อนเลย

“พูดเองเออเองอยู่ได้ ทนฟังมานานแล้วนะ หัดฟังคนอื่นเขาบ้างสิยะ”

เมื่อราชินีทรงพิโรธ เจ้าชายอย่างเขาก็ได้แต่นิ่งเงียบ เธอคงโมโหมากจริงๆถึงกับกระชากคอเสื้อเขา โน้มใบหน้ามาอยู่ใกล้ๆ เหมือนว่าจะให้ตั้งใจฟัง

“ฉันบอกตอนไหนยะว่าฉันชอบอีตาคาบุรากิ อย่ามาคิดเองเออเองแล้วยัดเยียดกันได้ป่ะ” เสียงของเธอไม่ได้ลดความดังลงเลยสักนิด “ทุกอย่างกำหนดไว้แล้วงั้นเหรอ ใครกำหนดกันยะ ชีวิตฉัน...ฉันกำหนดเองได้ย่ะ”

“....คุณไม่ได้...ชอบมาซายะเหรอ” เขากระพริบตาปริบๆ รู้สึกงุนงงเหมือนเพิ่งจะโดนต่อย

“ห๊า!! หูตึงเรอะ ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเมื่อกี้รึยังไงคะ”

“งั้นก็ คุณอิมาริ”

เรย์กะกลอกตามองข้างบน แล้วมองเขาด้วยสายตาที่เหมือนจะบอกว่า ‘หยุดพูดทีเถอะเจ้างั่ง’ เขาก็เลยต้องเงียบ

“ฟังให้ดีนะคะ นี่ล่ะสิ่งที่ฉันอยากจะบอก”

ชูสุเกะเตรียมใจถึงความรุนแรงที่อาจจะเกิด เธอคงไม่ตบเขาหรือต่อยท้องแบบในตอนนั้นหรอก แต่อาจจะเป็นคำพูดที่ทำให้อาการเขากำเริบขึ้นมาอีก

แต่ผิดคาดที่ไม่ได้มีคำพูดใดๆหลุดรอดออกมาจากปากของเรย์กะ อันที่จริง...ปากเล็กๆนั่นกำลังปิดปากเขาอยู่ ถึงจะเป็นแค่การแตะๆริมฝีปากก็ตาม แต่ก็อ่อนนุ่มและอบอุ่นจนรู้สึกร้อนวาบ

ชูสุเกะรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ

จนกระทั่งเรย์กะถอยออกไป เหมือนประสาทการได้ยินเขาจะกลับมาทำงานอีกหน แต่สมองเขาก็ยังเบลอและไปต่อไม่ถูกอยู่ดี ได้แต่ยืนเซ่ออยู่อย่างนั้น

“ผมจะลืมทุกอย่างที่เกี่ยวกับคุณ….พูดพล่อยๆแบบนั้นออกมาได้ไงยะ แก้ปัญหาได้มักง่ายดีนี่ แค่ผ่าตัดเอาดอกไม้บ้าๆนี่ออกก็ลืมแล้ว” เธอแผดเสียงใส่เขา “จะลืมกันอย่างงั้นเหรอ แล้วคนที่จำได้จะทำยังไงล่ะยะ จะให้แกล้งทำเป็นว่าที่ผ่านมาไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างงั้นเหรอ ง่ายไปหน่อยป่ะ”

“.....”

“มาขอโทษที่ทำให้ชีวิตวุ่นวายงั้นเหรอ คิดว่าแค่ขอโทษแล้วมันจะจบงั้นสิ ถ้าขอโทษแล้วจบโลกนี้ก็ไม่ต้องมีตำรวจแล้วย่ะ” มือของเรย์กะตบลงที่อกซ้ายของตัวเอง “ไอ้โรคดอกไม้บ้าๆนี่มันก็โตในหัวใจฉันทุกวัน ไอนิดหน่อยก็เจ็บคอแล้ว แถมยังมีดอกไม้ออกมาจากปากอีก น่ากลัวจะตาย จะรับผิดชอบเรื่องนี้ยังไงห๊า!!”

น้ำตารื้นขึ้นมาในดวงตากลมโตคู่นั้น ชูสุเกะเห็นแล้วก็ทำตัวไม่ถูก เขาควรจะมีผ้าเช็ดหน้าติดตัว แต่อยู่ในชุดผู้ป่วยของโรงพยาบาลแบบนี้ไม่สามารถพกพาอะไรได้เลยสักอย่าง

“ท่านเอ็นโจจะลืมฉันเหรอ แล้วฉันจะทำยังไงล่ะ จะมาทิ้งให้ฉันเป็นโรคนี้ไว้คนเดียวไม่ได้นะ ทำอะไรไว้ก็ต้องรับผิดชอบด้วยสิ”

เรย์กะปล่อยมือออกจากคอเสื้อของเขา ใช้หลังมือเช็ดคราบน้ำตา ชูสุเกะได้แต่ก้มมองเธออยู่อย่างนั้น หัวใจในอกเต้นระรัวแทบจะหลุดออกมาข้างนอก เขากุมหน้าอกตัวเอง มันไม่ได้เจ็บแปลบเหมือนโดนหนามทิ่มแทงเหมือนอย่างในทุกครั้งที่ได้คุยกับเธอ อาการแสบร้อนในลำคอก็เหมือนจะหายไปด้วย

มันเป็นความฝันรึเปล่าที่อยู่ๆเรย์กะจะมาจูบเขาและร้องไห้อยู่ตรงหน้าแบบนี้ ไม่แน่ว่าตอนนี้จริงๆแล้วเขาอาจจะกำลังหลับฝันจากฤทธิ์ยานอนหลับในห้องผ่าตัดอยู่ก็ได้

“คุณคิโชวอิน”

“คะ”

“คุณกำลังจะบอกว่าคุณ….ชอบผมอย่างนั้นเหรอ”

เรย์กะสะดุ้งเฮือก ท่าทางเหมือนเพิ่งรู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป สองข้างแก้มขึ้นสีแดงจัดลามไปถึงใบหู ทำปากพะงาบๆเหมือนนึกหาคำพูดไม่ออก

“ชะ ชอบอะไรคะ ไม่ได้พูดซะหน่อย ทะ...ท่านเอ็นโจอย่ามาสำคัญตัวผิดเลยค่ะ”

“แต่เมื่อกี้คุณจูบผม”

“!!”

แม่สาวกระต่ายดูลนลานและมองไปรอบๆเหมือนกับว่าพยายามจะหาทางหนี แต่ชูสุเกะไม่ปล่อยโอกาสนั้น สาวเท้าเข้าไปหาตัวเธอใกล้ๆแบบที่จะปิดทางหนี

“แล้วคุณก็บอกว่า…”

“อย่าพูดน้า!!”

เธอหวีดร้องและเขย่งเท้าขึ้น ใช้สองมือปิดปากเขาไว้

ชูสุเกะจับข้อมือนั่นและดึงมันออกอย่างนุ่มนวล มองคนที่เอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมสบตาเขาเลย หูและหลังคอที่เป็นสีแดงจัดแลบออกมาให้เห็นจากกลุ่มผมม้วน

เขาเดาออกเลยว่าหน้าตาของเรย์กะในยามนี้ต้องแดงก่ำไปทุกส่วนแน่ ไม่ใช่แค่แก้มหรอก

“งั้นพูดในส่วนของผมก็ได้” เขาก้มลงไปกระซิบข้างๆหูเธอ “ผมชอบคุณ”

เรย์กะสะดุ้งเฮือก เงยหน้ามองเขาดูตกอกตกใจ ...หน้าแดงไปทั้งหน้าจริงๆด้วย

“ทีแรกผมคิดว่าคุณชอบมาซายะ และผมก็ไม่มีวันสมหวัง เลยจะผ่าตัดออก” ชูสุเกะยิ้มบางๆ “แต่นึกไม่ถึงเลยว่าต้นเหตุที่ทำให้คุณป่วยเป็นโรคก็คือผม”

896 Nameless Fanboi Posted ID:O4fyt93SNd

เรย์กะมองค้อนใส่แล้วสะบัดหน้าหนี ทั้งๆที่หน้ายังแดงก่ำอยู่อย่างนั้น

“ผมดีใจมากเลยนะ”

“กะ ใกล้เกินไปแล้วนะคะ”

“งั้นเหรอ” เขายกมือนั้นขึ้นมาแล้วจูบที่ปลายนิ้วเบาๆ ช้อนสายตามองแบบออดอ้อนเล็กๆ

“....”

“คุณคิโชวอิน”

“คะ”

“ชอบเทพนิยายมั้ย”

“เอ๋ เอ่อ...ก็….”

“คุณคิโชวอินคงเคยได้ยินเรื่องแก้คำสาปใช่มั้ย” เขายิ้มบางเบา “ไม่แน่ว่าโรคดอกไม้ของพวกเรานี่อาจจะเป็นคำสาปก็ได้นะ”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเทพนิยายล่ะคะ”

“ขอผมจูบคุณหน่อยได้มั้ย”

เธอหน้าแดง ทำปากพะงาบๆเหมือนจะปฏิเสธ แต่ไม่มีคำพูดอะไรเล็ดรอดออกจากปากนั้น จนกระทั่งเวลาผ่านไปหลายสิบวินาที

“พะ พูดอะไรออกมาน่ะคะ ท่านเอ็นโจ”

“ก็แก้คำสาปไง เจ้าหญิงนิทราหรือสโนวไวท์ยังคลายคำสาปได้เพราะจูบจากรักแท้เลยนี่นา”

“!!!”

“เราลองมาทดสอบดูหน่อยมั้ย”

ชูสุเกะยิ้มบางเบา สายตาจ้องตากันในระยะที่ใกล้กว่าครั้งไหนๆ ใกล้จนเห็นแพขนตางอนยาวคู่นั้น ใกล้จนเขาคิดว่าเธอน่าจะได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นถี่รัวอยู่ในเวลานี้

เรย์กะเป็นฝ่ายหลับตาก่อน เธออาจจะเขินอายจนไม่กล้าสบตา แต่ก็ไม่ได้เบี่ยงตัวหนีหรือทำกริยาที่แสดงอาการขัดขืนทำให้รู้สึกใจชื้น

เขาถือว่านั่นคือคำอนุญาต ประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากอ่อนนุ่มที่เคลือบด้วยลิปกลอสสีชมพูอ่อน จูบเบาๆอย่างละเมียดละไมไม่เร่งร้อน

ชูสุเกะเคยจินตนาการถึงจูบแรกที่เขาหวังไว้ว่าจะได้ทำกับเธอ มันจะรสชาติเป็นอย่างไร จะหวานอมเปรี้ยวแบบในหนังสือว่าหรือไม่ แต่พอได้ทำจริงๆ คำบรรยายจากในหนังสือหรือนิยายที่เคยอ่านมันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่เป็นอยู่ มันหวานกว่าเป็นร้อยๆเท่า ทั้งปลอดโปร่งและเบาสบายเหมือนแตะลงบนปุยเมฆ นุ่มนวลและอ่อนหวานคล้ายกับขนมสายไหม ความรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อกระพือปีกในท้องนับพันเป็นอย่างไรก็ได้รู้ในตอนนี้

ถ้าหากเป็นความฝันจากการผ่าตัดในการเอากลีบดอกไม้ออก เขาก็ไม่อยากตื่นขึ้นมาอีกเลย

แต่นี่คือความจริง แม้เขาจะผละริมฝีปากออกมาแล้ว คนตรงหน้าก็ยังมีตัวตนอยู่จริงๆให้จับต้อง ชูสุเกะไม่รู้ว่าตัวเองทำสายตาแบบไหนในการจ้องมองเธออยู่ในเวลานี้ เขารู้แค่ริมฝีปากตัวเองยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ประคองใบหน้านั้นด้วยสองมือ แตะต้องอย่างทนุถนอม

และเรย์กะก็ยิ้มตอบกลับมา เอียงหน้าเล็กน้อยให้แก้มแนบกับฝ่ามือเขามากยิ่งขึ้น

ความสุขแผ่ซ่านไปตามที่ต่างๆในร่างกาย เหมือนอาบไล้แสงอาทิตย์ที่อบอุ่น มันเป็นความรู้สึกแบบเดียวกับตอนที่อยู่ในห้องสโมสรที่เธอและเขาหัวเราะด้วยกัน แต่ปลอดโปร่งกว่ามาก คงเพราะความหนักอึ้งและความไม่แน่นอนที่เคยรู้สึกได้หายไปแล้ว

ชูสุเกะรู้สึกว่าหนามแหลมที่แผ่ขยายไปทั่วร่างของเขาก็ได้หายไปเช่นกัน มันพาเอาอาการหายใจไม่ออกและเจ็บช่วงอกกับลำคอหายไปด้วย แต่มันจะหายไปจริงหรือไม่ คงต้องลองตรวจดูในวันพรุ่งนี้

หน้าผากเขาแนบลงกับหน้าผากของเธอ จ้องตากันอยู่ครู่หนึ่ง และไม่มีสัญญาณใดๆนัดหมาย ทั้งเขาและเรย์กะก็หัวเราะออกมาพร้อมๆกัน

นี่อาจจะเป็นฉากจบในเทพนิยายที่มีความสุข เจ้าหญิงและเจ้าชายได้ฝ่าฟันอุปสรรคและครองรักกันอย่างมีความสุข แต่นี่คือชีวิตจริงไม่ใช่เทพนิยาย และเขารู้ว่านี่มันคือจุดเริ่มต้นเท่านั้น

หลังจากนี้คงจะมีเรื่องราวตามมาอีกเยอะ ไหนจะเรื่องการคุยกับพ่อให้เข้าใจ ไหนจะเรื่องทางบ้านที่ยุ่งยากซับซ้อนปวดหัวอีก เขาจะจับมือคู่นี้เดินไปจนถึงปลายทางได้หรือไม่ก็ไม่อาจรู้ได้ อาการเขาอาจจะกลับมากำเริบจนต้องผ่าตัดอีกหน ….แต่เรื่องนั้นคงต้องเอาไว้ก่อน

ชูสุเกะยิ้ม และก้มหน้าลงไปประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากอันอ่อนนุ่มนั่นอีกหน รสหวานของลิปกลอสติดมาที่ปลายลิ้น หวานจนคิดว่าอยากกินบ่อยๆ

ต่อจากนี้ เขาต้องวางแผนการณ์มากมายที่จะได้อยู่กับเธอ อาจจะถึงขั้นเตรียมใจที่จะแตกหักกับทางบ้าน แต่นั่นมันเรื่องของอนาคต ในเมื่อปัจจุบันตรงหน้านั้นสำคัญที่สุด เขาก็ต้องให้ความสำคัญก่อนตามนั้น

ในตอนนี้ขอดื่มด่ำและมัวเมาไปกับรสจูบที่เฝ้ารอมาเนิ่นนาน จนกว่าจะสาแก่ใจ
.
.
.
.
END

897 Nameless Fanboi Posted ID:O4fyt93SNd

จะ จบแล้ว จบแล้วค่าาาาาาาาาาาาาา เขียนๆลบๆอยู่หลายหน แต่ในที่สุดมันก็จบจนได้ //ดึงพลุฉลองให้ตัวเอง ในที่สุดกูก็มีฟิคที่ลงจนจบจนได้
ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้ ขอให้อ่านให้สนุกกันนะเคอะ เป็นกำลังใจให้เหล่าโม่งทุกคนที่รอคอยการกลับมาของเจ้าแม่ กูขอถวายฟิคนี้เป็นเครื่องบูชาค่ะ

898 Nameless Fanboi Posted ID:5xnsPA3vOJ

>>896 กีสส มึงง น่ารักมุ้งมิ้งมาก กูเชียมาทั้งเรื่อง🥺🥺 ตะแต่แบบด่วยความที่มึงปูมางี้ทั้งเรื่องละก็เอ็นโจดันคิดว่าเป็นความฝันของการผ่าตัด กะ กูก็เลย อาเระ หรือว่าจริงๆนี่คือการบอกลาครั้งสุดท้าย แบบว่าโดนฉีดยาสลบกะลังจะผ่าเอาออก ความฝันคือแบบทำให้ดอกไม้ในอกเอ็นโจพอใจ ที่เห็นภาพคือความพอใจสุดท้ายก่อนจะลืมไปตลอดกาลน่ะ//ตีตัวเอง แง แต่มุ้งมิ้งมาก ท่านเรย์กะขี้เขินที่สุดด

899 Nameless Fanboi Posted ID:J7Yl1kMjHz

จุ๊บจุ๊บ ขอบคุณโม่งฟิค

900 Nameless Fanboi Posted ID:yIo9ThtMr4

>>898 ทีแรกก็จะจบแบบนั้นล่ะ แต่เขียนไปเขียนมาก็สงสารองค์ชาย อยากให้มีความสุขก็เลยออกมาเป็นแบบนี้ แต่พล็อตที่ผ่าตัดสำเร็จแล้วลืมเรย์กะก็น่าเขียนเหมือนกันนะ น่าจะปวดตับดี
>>899 ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน รักน้าาาาาา//กอดๆมึงค่ะ

901 Nameless Fanboi Posted ID:/TwrP5zc+4

มู้ยังอยู่เรื่อยๆ สินะ ไม่ได้เข้ามานาน

902 Nameless Fanboi Posted ID:3vq1lSnD1I

>>897 แง น่ารักมากๆๆ ขอบคุณค่าโม่งฟิค

903 Nameless Fanboi Posted ID:uveholh4uH

>>897 โม่งฟิคคคคคค กรี๊ดดดดดด ฮืออออออ น่ารักกกกกกกกก ขอบคุณมากจุ๊บ ๆ

904 Nameless Fanboi Posted ID:vInHXJKflw

วันนี้เป็นวันครบรอบสามปีที่นิยายไม่อัพว่ะเพื่อนโม่ง เมื่อไหร่อ.ฮิจะกลับมาสักทีวะ;-;;

905 Nameless Fanboi Posted ID:bYq5BL2R8M

สามปีแล้วหรอวะเนี่ย คิดถึงเจ้าแม่ ;-; คิดถึงท่านฮิ TT

906 Nameless Fanboi Posted ID:oGzb1G87Xn

สามปีแล้วววววววว
ท่าฮิเมื่อไหร่จะกลับมา

907 Nameless Fanboi Posted ID:IrUxL0Y9lD

คิดถึง

908 Nameless Fanboi Posted ID:PR9MWWUO9E

กูอยากเห็นคำว่า เย่ ท่านฮิมาแล้วว่ะ 300มาแล้ววว กรี้ดดดดด บ้างอะ เป็นงี้นานๆละก็ปวดใจ

909 Nameless Fanboi Posted ID:+Z5kmPRtUa

รอคอย~ เธอมาแสนนานนน~
3ปีแล้วนะ ฮืออออ

910 Nameless Fanboi Posted ID:RIYFQZIS.R

แง้ กุเข้ามาส่องบ่อยๆนะ โม่งฟิกว่างๆก็มาต่อกันนะจ๊ะ จุ๊บจุ๊บ

911 Nameless Fanboi Posted ID:dojHyVuCdC

กูทำสารบัญอาหารเองนะ เมื่อกี้เข้าไปส่องโฟลเดอร์เรย์กะซามะ เห็นไฟล์สารบัญวาคาบะกับคาบุหายไป ใครกินไฟล์เข้าไปเอามาคืนด้วยจ้า

912 Nameless Fanboi Posted ID:Ql6Dg1NRPN

กูแวะเข้ามาดู แง คิดถึงท่านเรย์ก่า

913 Nameless Fanboi Posted ID:u5t/girJGN

คิดถึงท่านเรย์กะจังเลย~

914 Nameless Fanboi Posted ID:hUsaEbD1Fq

ถ้าท่านฮิโยโกะมาอัพในปีนี้จะแต่งคาบุเรย์กะเซ่น บนนานไปปะวะ ถถถถถถถถ

915 Nameless Fanboi Posted ID:p9ZuAFBPWs

>>914 ในปีนี้ของมึงคืออีกไม่ถึงสองเดือนนี่เหรอ…/เหม่อมองฟ้า ถ้าเป็นจริงก็ดีนะ สาทุๆๆๆ

916 Nameless Fanboi Posted ID:3ul9hUYLui

กูบนด้วย ถ้าอ.มาอัพ กูแต่งฟิคเซ่นสิบตอนรวดเลยค่ะ

917 Nameless Fanboi Posted ID:N6RmsYbk4Z

>>914 >>916 กูจะรอนะ ฮืออออ

918 Nameless Fanboi Posted ID:fKDyeTGnZc

ท่านฮิโยโกะ ข้าน้อยรอด้วย

919 Nameless Fanboi Posted ID:zXJb.8b/B1

มาขุดมู้ ฮื่อ รักท่านเรย์กะตลอดปัย มาพยุงด้อมให้มันอยู่รอท่านฮิโยโกะกลับมากันเถอะะะ

920 Nameless Fanboi Posted ID:1kOJ+kiycu

มู้จะอยู่รอท่านเรย์กะะะ มาคิดชื่อมู้ต่อไปรอเลยดีมะ

921 Nameless Fanboi Posted ID:ivPT1ggXru

คิดถึงท่านเรย์กะ โม่งฟิดมาแต่งต่อเล่นๆที