Fanboi Channel

นิยายจากโม่งโดยโม่งเพื่อโม่ง

Last posted

Total of 341 posts

312 Nameless Fanboi Posted ID:ALxQhESGTL

>>311 จริงจังเกินไม่ผ่านไอ่สัส

313 Nameless Fanboi Posted ID:DwvxJzYkOM

นักเขียนหนุ่มเพิ่งกลับมาจากที่ทำงาน เมื่อตอนเช้าเขาลองแอบเปิดดูแวบๆ ว่ามียอดเข้าชมหน้านิยายเพิ่มขึ้นพอสมควร แต่เห็นยอดคอมเมนต์เพิ่มขึ้นแค่อันเดียว จึงอดใจรอให้มีคนมาแสดงความคิดเห็นเพิ่มก่อน แล้วค่อยเปิดอ่านทีเดียว

แต่พอชายหนุ่มเปิดหน้านิยายขึ้นดูอีกครั้ง ก็ปรากฏว่าไม่ได้มีความคิดเห็นเพิ่มขึ้นไปมากกว่าเมื่อเช้า เขาเลิกคิ้ว เหลือบตาดูยอดวิวที่ขึ้นตามปกติแล้วก็ต้องเกิดความสงสัย หรือว่าเพราะพยายามเขียนให้ดีขึ้น พวกที่มาตำหนิเรื่องใช้ภาษาไทยผิดถึงได้หายหัวกันไปหมด

เขาหนุ่มเลื่อนสายตาลงไปไล่อ่านความคิดเห็นนั้น ก่อนที่มือขวาจะเคลื่อนไหวไปโดยอัตโนมัติ ทุบโต๊ะดังปังใหญ่จนได้ยินเสียงคนข้างห้องร้องอย่างตกใจแว่วมา ไอ้เปรตตัวที่มาคอมเมนต์นั่นบอกว่าเรื่องมีแต่น้ำ ดูจริงจังเกินไป อยากให้กลับไปเขียนดีๆ แบบเก่า นักเขียนหนุ่มอ่านแล้วก็โกรธจนตัวสั่นเทิ้ม ต้องนั่งหายใจเข้าออกเป็นการสงบใจอยู่ครู่หนึ่ง กว่าที่จะกลับมาเป็นนายของร่างกายตนเองได้สำเร็จ

ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอด ใช้มือขวาคลิกเม้าส์เปิดโปรแกรมพิมพ์เอกสารขึ้นมา ตอนต่อไปเซวี่ยอวี่เซวียนจะได้เจอกับนางงามไร้กระดูก แล้วก็ต้องเกิดจิตปฏิพัทธ์กันขึ้นด้วยพรของพระเจ้า แต่นั่นยังไม่ดีพอ อีนางงามนั่นแม่งต้องเป็นกะหรี่ทัชสกรีน พอได้เห็นหน้าพระเอกแล้วต้องเกิดความวูบวาบ จากนั้นก็ได้กันในเหลาสุรานั่นเลย

ไม่ นั่นยังไม่ดีพอ นักเขียนหนุ่มคิดแล้วก็ชะงักไปเล็กน้อย จะให้มันเอากันตรงๆ คงไม่เวิร์ก ถ้างั้นลองเปลี่ยนเป็นมีคนเลวใช้ธูปปลุกราคะ ทำให้อีนางงามนั่นมันหื่นก่อน หลังจากที่พระเอกใช้อาวุธเทพปราบคนเลวจนเละเทะแล้ว ค่อยให้มันมาใช้อาวุธลับปราบความเงี่ยนของสตรี

ชายหนุ่มนั่งกำหนดทิศทางของเรื่องโดยคร่าวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะแสยะยิ้ม แล้วเริ่มลงมือพรมนิ้วเขียน

314 Nameless Fanboi Posted ID:MZg/PE99Ao

อะไรคือกะหรี่ทัชสกรีนวะ 555555

315 Nameless Fanboi Posted ID:NzzA4kFLnV

>>314 ศัพท์บัญญติโดยโม่งคนหนึ่งในหมวดนี้ ซึ่งหมายถึง ตัวละครหญิงในเรื่องที่ยอมอ้าขาให้พระเอกเย็ดง่ายๆ แตะตัวปุ๊บสปาร์คน้ำเดินพร้อมให้เสียบ ประเภทตกหลุมรักพระเอกด้วยเหตุผลกากๆ อย่างเช่นพระเอกเข้ามาช่วยเหลือไว้ เจอพระเอกเห็นตอนโป๊โดยบังเอิญ พระเอกไถ่ตัวให้จนหลุดพ้นจากความเป็นทาส ฯลฯ

ง่ายเหมือนหน้าจอทัชสกรีน ที่ใช้ปลายนิ้วแตะนิดเดียว แอปปลิเคชั่นก็เปิดให้มึงใช้งานได้ทันที หีกึ่งสำเร็จรูปแบบที่ไม่ต้องรอถึง 3 นาทีด้วยซ้ำ

316 Nameless Fanboi Posted ID:1CXbqmOl6r

>>313 ฉันรอพี่ที่ท่าน้ำทุกวันเลย

317 Nameless Fanboi Posted ID:du7YYZzM1N

>>316 เด่ววันนี้มาแน่คับ

318 Nameless Fanboi Posted ID:CmFlbZeVLC

(นิยายแปล) Gods King Warrior Conqueror Heaven อภินิหารเคล็ดวิชาเทพเจ้าราชันย์นักรบเย้ยจอมสวรรค์
ตอนที่ 4 ควันราคะ (NC 20++)

เตง เตง เตง เสียงเพลงดังขึ้นในตอนที่เซวี่ยอวี่เซวียนกำลังกินข้าวอยู่ เซวี่ยอวี่เซวียนเงยน่าขึ้นมา พบกับหญิงสาวสวย น่าตาดี ผิวขาวผมยาวสีดำกำลังนั่งดีดพิน คนในร้านก็หันไปมองที่ผู้หญิงคนนั้นกันหมด

"นั้นคือนางงามไร้กระดูกไงละ" เจ้าของร้านพูด "ท่านดู นางเริ่มบันเรงเพลงแร้ว"

คนในร้านต่างก็หรงไหรในเสียงพินของนางงามไร้กระดูกจนไม่มีใครพุดจา แม้แต่เซวี่ยอวี่เซวียนเองก็ยังเคริ้มไปกับเสียงเพลงนั่น เตง เตง เตง นางงามไร้กระดูกยังคงก้มน่าบันเรงต่อไป เมื่อเพลงจบลง คนทั้งร้านก็ปลบมือให้ นางงามไร้กระดูกจึงค่อยลุกขึ้นยิ้มรับคำชม

เซวี่ยวอวี่เซวียนเองก็ปลบมือดังมากเพราะชอบ จนนางงามไร้กระดูกต้องหันน่ามาหาก้นเสียง พอตาของทั้งสองคนซบกัน ตึกตักๆๆๆ หัวใจของนางงามไร้กระดูกก็เต้นเร็วขึ้นทันที

นางไม่เคยเห็นใครหน้าตาหล่อเหราขนาดนี้มาก่อน แหมจะเคยเจอผู้ชายมามากก็ตาม แต่เซวี่ยอวี่เซวียนก็ยังไม่รู้เรื่องนี่ เพราะมันไม่เคยมีแฟนมาก่อนนั้นเอง

ตูมมมม ประตูร้านถูกถีบเปิด "ฮ่าๆๆๆๆ นางงามไร้กระดูก นึกรึว่าจะหนีข้าพ้น" คนผู้นั้นพูด "เจ้ายอมเป็นอนุภรยาข้าโดยดีเถอะ"

คนพวกนั้นมากันห้าหกคน หน้าตาดุร้ายแต่สวมเสื้อผ้าหรูหลาแพงๆ นางงามไร้กระดูกเห็นคนพวกนั้นก็ต้องน่าสีด พูดว่า "ข้าไม่ได้รักท่าน ท่านกับไปสะเถอะ"

คนผู้นั้นหัวเราะอีก "ไป่ถิงโหย่วคนสวย รองเจอนี่สะก่อน แร้วจะไม่ปติเสิฐข้าอีกเรย"

คนผู้นั้นคว้างของบางอย่างออกมาจากในเสื้อ ตูมมมม ฟู่วววว วาบบบ เกิดควันขึ้นเต็มร้านเหลาสุรา "โอ้ยๆๆ ทุกท่านอย่าได้ก่อนเรื่องกันในร้าน" เจ้าของร้านพยามห้ามแต่ไม่มีใครฟัง ทุกคนร้องโวยวาย พยามกุดจมูกไม่ให้ควันเข้า

ในตอนที่คนอื่นกำลังลมควัน เซวี่ยอวี่เซวียนกับไม่รู้สึกถึงควันนั้นเรยแม้แต่หน่อยเดียว เขามองซ้ายขวา เห็นคนร้ายกลุ่มนั่นกำลังใช้กำลังรากตัวนางงามไร้กระดูกไป เซวี่ยอวี่เซวียนรู้ศึกโกรตมาก ชิ้งงงง เขาชักกะบี่ออกมาจากฟัก ฉับๆๆๆๆ "โอ้ยนี่มันอะไรกัน" คนร้ายร้องพร้อมล้มลงตายจนหมด

เซวี่ยอวี่เซวียนอุ้มนางงามไร้กระดูกขึ้นมา "ไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหม" "ไม่เจ็บคะ" "ดีแร้ว งั้นเดี๋ยวเราหลบควันไปหลังร้านนะ" "คะ"

เซวี่ยอวี่เซวียนอุ้มนางงามไร้กระดูกไปที่หลังร้าน คนทั้งสองอยู่ด้วยกันตามลำพัง นางงามไร้กระดูกก็พูดขึ้น "ขอบคุณนะค่ะที่ท่านผู้กล้ามาช่วย ไม่อย่างนั้นข้าจะต้องเสียพรมมาจันทร์ไปแน่ๆ" "ไม่เป็นไร ยินดีคับ" เซวี่ยอวี่เซวียนตอบแล้วเห็นว่านางหายใจหอบ "เป็นอะไรไป"

"นั่นต้องเป็นควันราคะแน่ๆ" นางงามไร้กระดูกตอบพร้อมถอดเสื้อผ้าออก "ท่านผู้กล้าช่วยข้าด้่วย"

เซวี่ยอวี่เซวียนตกใจมาก "จะให้ข้าช่วยยังไง ไม่ได้ๆ ถ้าให้ข้าทำแบบนี้ก็เป็นคนเลวซิ"

นางงามไร้กระดูกเผยสีน่าตัดพ่อ "ข้าเห็นน่าท่านแล้ว เกิดหลงรักขึ้น และท่านยังมีบุณคุณช่วยเหลือข้าอีก ข้าจึงขอมอบชีวิตนี่ให้แก่ท่าน"

เซวี่ยอวี่เซวียนได้ยินนางพูดแบบนั้นก็ไม่กล้าขัดอีก จึงได้ถอดเสื้อผ้าออก เอาแก่นกายของตนเสียบเข้าไปในดอกไม้สวรรค์ของอีกฝ่าย "อู้วๆๆๆ ดีจัง" นางงามไร้กระดูกร้องออกมาเป็นอย่างสุก "ข้าขอมอบชีวิตนี้ให้แก่ท่านแร้ว"

เซวี่ยอวี่เซวียนช่วยให้นางถึงสวรรค์ไปได้ยี่สิบลอบ ทั้งสองคนนอนกอดก่ายกัน เซวี่ยอวี่เซวียนกล่าวว่า "ข้ารักท่านนัก อยากจะอยู่รวมกับท่านจนแก่เท่า"

นางงามไร้กระดูกฟังแล้วเคริบเคริ้ม ก่อนที่ร่างจะสะเทิ้นออกมา "ไม่ได้" นางพูด "มีคนชั่วร้ายมากมายที่อยากได้ตัวข้า คงมีแต่หุบเขาเซียนสวรรค์เท่านั่นที่จะหนีพ้น"

"หุบเขาเซียนสวรรค์อย่างนั้นรึ นั่นเป็นที่ใด" เซวี่ยอวี่เซวียนถาม "หุบเขาเซียนสวรรค์ร้อมรอบไปด้วยภูเขาสูง ต้องมีวิชาตัวเบาระดับเซียนสวรรค์ราชันย์พระเจ้าเท่านั้นจึงจะข้ามเขาไปถึงได้" นางงามไร้กระดูกตอบ "อะไรกันง่ายนิดเดียว ข้าจะไปฝึกพลังแล้วมาพาท่านไปยังที่นั้น" เซวี่ยอวี่เซวียนหัวเราะ

นางงามไร้กระดูกตาเป็นปะกาย วาดฟันถึงชีวิตอันสงบสุขในหุบเขา "ข้าจะรอท่าน" นางพูดขณะรีบสวมเสื้อผ้า "ท่านผู้กล้า นับแต่นี่ไม่ว่าข้าอยู่ไหน ไป่ถิงโหย่วผู้นี่ยอมเป็นของท่านเสมอ"

319 Nameless Fanboi Posted ID:DvUtOiwEd6

>>318 ทำดีมาก อ่านไปหงุดหงิดไป พอเจอคะ/ค่ะ ผิดรัวๆ แบบนี้ กูสงสารมึงเลยที่ต้องพยายามขนาดนี้ 5555555

320 Nameless Fanboi Posted ID:iDaCkYAduD

>>318 มาแก้ไห้ ขาดอีกนิดนึง นางงามไล้กละดูก
ยอมใจในความพยายาม กราบมีง

321 Nameless Fanboi Posted ID:DQ8MHNaDi1

>>318 เป็นบทที่เห้ที่สุด กูยอมใจมึงมาก ต้องใช้เวลาขนาดไหนในการแก้คำถูกให้ผิด ตามส่องอยู่นะ

322 Nameless Fanboi Posted ID:vj2VVJJ9E.

ช่วยกันเขียนหน่อย​ กูเขียนคนเดียวละไม่สนุกเลย​ถถถถ

323 Nameless Fanboi Posted ID:jCT1lrNfjM

สารีพิมพ์ใหญ่เนื้อทองแดงรมดำปิดทองหลังพระครูปลัดธีรเดชวงศ์พัวพันธ์พ่อภได้ที่นี่เลยครับแต่ถ้าให้ดีที่ได้รับความนิยมมากถ้าไม่อยากทำเสื้อภายภาคเพลงดาบแม่เพลงนี้มากนักเพราะว่าเราจะไม่มีความคิดของตัวละครในม่านเมฆย้อนหลังประจำเดือนมานี้จะเป็นการแสดงสดคอนเสิร์ตที่เมืองนอกลืมไปแล้วแต่ไม่รู้จะพูดว่ารักกันมากมายที่เพิ่มสูงขึ้น

324 Nameless Fanboi Posted ID:MIDi2Efwsv

“มึงดู แปดนาฬิกา”

นาวินวางแก้วเหล้าในมือลงบนเคาน์เตอร์บาร์ไม้ เอี้ยวศีรษะเล็กน้อยเพื่อสำรวจรูปร่างของเป้าหมายที่เพื่อนสนิทของเขาหมายตาไว้ “ก็ดีนี่ ให้สักเจ็ดจุดห้าเต็มสิบ” เขากล่าว

“เฮ้ย คนนี้เก้า” อาทิตย์รีบร้องท้วง “เฮ้ยมึงดูผิดคนรึเปล่าวะไอ้วิน คนนั้นอะ หน้าสวยไม่พอ หุ่นแม่งยังโคตรแจ่ม”

นาวินแค่นเสียงหัวเราะ ยกแก้วเหล้าขึ้นจิบ “คนเสื้อฟ้านั่นใช่ไหมล่ะ ก็ดีแหละ แต่ในนี้แสงมันสลัว เวลาจะให้คะแนนมันก็ต้องดรอปลงหน่อย ถ้ามึงให้ตามที่ตาเห็น พอเอาออกไปคั่วจริง ๆ เดี๋ยวก็มาบ่นผิดหวังกับกูอีก”

อาทิตย์หัวเราะ ไพล่ไปพูดถึงเรื่องของผู้หญิงคนเมื่อวานที่เขาตกมาได้ นาวินเพียงแต่ยิ้มรับฟังเรื่องเล่านั้นโดยไม่แสดงความคิดเห็น ก่อนที่จะค่อยเอ่ยถามเมื่ออีกฝ่ายพูดจบว่า “แล้วคืนนี้มึงจะเอายังไง”

“ก็เอาคนนี้แหละ เหี้ย แม่งโคตรตรงสเป็คกูเลย” อาทิตย์ยิ้มกริ่ม หันไปเอ่ยปากสั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทนเดอร์ก่อนพูดต่อว่า “มึงช่วยกูหน่อย มึงว่ากูควรเข้าไปยังไงดี”

นาวินยิ้ม “มึงเลิกหวังเลยถ้าคิดแค่จะหิ้วกลับ มึงทำไม่ได้หรอก”

อาทิตย์เลิกคิ้ว วางศอกลงบนเคาน์เตอร์ไม้ในท่าที่คิดว่าดูเท่พร้อมยกแก้วเหล้าขึ้นกระดก “ทำไมวะ มึงเห็นผัวเขาเหรอ”

นาวินส่ายศีรษะ “เขาตั้งการ์ดว่ะ ดูแล้วน่าจะเพิ่งเคยมาเที่ยว” เขาเริ่มอธิบาย “มึงดู เขาเพิ่งทำผมมา เสื้อที่ใส่อยู่กูเห็นลดราคาอยู่ในห้าง ก็คงเพิ่งซื้อมาเร็ว ๆ นี้เหมือนกัน น่าจะซื้อมาเพื่องานนี้ เฮ้ยมึงเห็นเค้กบนโต๊ะเขาปะ กูว่ามาฉลองวันเกิดเพื่อนแน่”

อาทิตย์ลอบส่งสายตาสำรวจ คลับคล้ายว่าจะมีเค้กก้อนหนึ่งวางตั้งอยู่บนโต๊ะของหญิงสาวกลุ่มนั้นจริง แต่เขาก็ยังหาเรื่องขึ้นมาแย้งได้อีกว่า “ที่มึงพูดมาไม่เห็นจะเกี่ยวกัน ผู้หญิงแม่งก็ทำผมซื้อเสื้อกันทั้งนั้นอะ มึงเอาเหี้ยอะไรมามั่นใจว่าเขาไม่เที่ยว”

นาวินหัวเราะอีก “มึงเลี้ยงกูอีกแก้วหนึ่งแล้วกูบอก”

อาทิตย์สบถคำว่าควย แต่ก็ยอมสั่งเครื่องดื่มให้เพื่อนแต่โดยดี นาวินหัวเราะร่าอีกครั้งก่อนพูดขึ้นต่อว่า “เขาแต่งหน้าไม่เป็นว่ะ คือตอนนี้ร้านยังเปิดไฟสลัว เล่นเพลงสเปนอยู่ไง เดี๋ยวสามทุ่มครึ่งแม่งปล่อยมืดเปิดไฟเธค แล้วก็เล่นเพลงตื๊ด ๆ เหี้ยอะไรนั่น ทารองพื้นเบอร์นี้ หน้าคงลอยเป็นกระสือแน่”

นาวินจิบสุราอย่างอารมณ์ดี ในขณะที่อาทิตย์ขมวดคิ้ว “มึงแค่เหลือบดูก็อ่านได้ขนาดนี้เลยเหรอวะ”

อีกฝ่ายฟังคำนั้นก็หัวเราะ พูดว่า “เหลือบพ่อมึงเหอะ มึงคิดว่าตัวเองมีตาคนเดียวเหรอวะ กูเห็นเขาตั้งแต่ตอนที่ไปเอาเค้กมาแล้ว”

อาทิตย์ร้อง “ไอ้สัตว์” ในขณะที่นาวินหัวเราะร่า เล่าต่ออีกว่า “มึงจะลองไปป้อดูก็ได้ อย่างน้อยก็เผื่อได้เบอร์เก็บไว้ แต่คืนนี้ยังไงมึงก็ไม่ได้แดก ตอนกูไปเข้าห้องน้ำ กูได้ยินเขาคุยโทรศัพท์กับพ่อ เดี๋ยวห้าทุ่มพ่อเขาจะมารับ”

325 Nameless Fanboi Posted ID:/Qrlp7ZHSp

>>324 ได้ยินเรื่องคุยกับพ่อตอนไปห้องน้ำ.. นี่มัน Trap นี่หว่า

326 Nameless Fanboi Posted ID:PWc39czk/A

นังขี้ข้ากับเจ้าชายทั้ง 7

ข้าตื่นก่อนฟ้าสาง...ตื่นก่อนเวลาที่หมู่มวลนกน้อยและแม่ไก่ตัวอ้วนจะส่งเสียงร้องปลุกให้เหล่าคนงามตื่นจากนิทรา หน้าที่ของข้าคือต้องจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนที่จะรับมือกับสงคราม "ของจริง"
.
...
"ใครก็ได้ ช่วยข้าหวีผมที!!" เสียงตะโกนโหวกเหวกจากยอดหอคอยทำให้ข้าต้องรีบปิดเตาอบขนมปังแล้ววิ่งไปตามต้นเสียง

ครั้งที่สามแล้วนะที่สัปดาห์นี้ราพันเซลหวีผมตัวเองไม่ได้ ข้าบอกให้เขาตัดผมไปไม่รู้จักกี่ครั้ง เขาก็ยังดื้อด้าน ไม่รู้จะเก็บผมไว้ให้ใครมาปีนขึ้นไปบนหอคอยหรือไง

ถ้าจะมีปัญญาไว้ผมยาว ก็ต้องมีปัญญาหวีเองด้วยสิ(วะ)

หวีผมสีทองยาวสลวยของเจ้าชายเสร็จ ข้าก็ได้ยินเสียงตึงตังปึงปังจากห้องสมุดด้านบน เจ้าชายอสูรอาละวาดอีกแล้วเรอะ!? ใครเอากระจกไปให้เขาส่องกันไม่ทราบ ก็รู้อยู่ว่าเขารับสภาพขนนุ่มฟูของตัวเองไม่ได้ ยังจะไปยั่วยุให้เขาโกรธอีก

เพล้ง

กระจกเจ้าปัญหาโดนทุบแตกไปเรียบร้อย ก็ดี อย่างน้อยเขาจะได้เลิกโวยวาย ไว้ข้าค่อยไปกวาดเศษกระจกทีเดียวก็ได้ ตอนนี้ข้าต้องรีบไปปลุกเจ้าชายนิทราเสียก่อน เหลือเขาคนเดียวในปราสาทนี้ที่ยังไม่ตื่น ปลุกก็ยาก ไม่รู้จะนอนกินปราสาทกินหอคอยหรือไง

หลังจากลากเจ้าชายนิทราออกจากเตียงได้ ข้าก็รีบวิ่งกลับไปที่ห้องครัว ทิ้งมานานขนาดนี้ขนมปังไหม้หมดไปแล้วมั้ง แต่พอเข้าครัวไปก็ได้กลิ่นขนมปังหอมฉุย ซินเดอร์จัดการเอาขนมปังออกจากเตาอบเรียบร้อย

ถึงจะขัดใจหน่อยที่เขาเป็นเจ้าชายแต่ดันชอบทำตัวเหมือนคนใช้ อย่างน้อยเขาก็เป็นคนเดียวที่ช่วยข้าทำงานบ้านล่ะนะ ช่างเป็นเด็กดีจริงๆ

"สโนว์กินแอปเปิ้ลติดคออีกแล้ว" เด็กหนุ่มถอดถอนใจพร้อมกับข้าที่กระตุกคิ้วเข้าหากัน "แต่ไม่เป็นไร ข้าช่วยปฐมพยาบาลให้แล้ว ท่านนางฟ้าแม่ทูนหัว"

เฮ้อ บอกตั้งกี่รอบแล้วว่าข้าไม่ใช่นางฟ้าแม่ทูนหัว แล้วก็ไม่ใช่แม่มดด้วย...ข้าเป็นคนรับใช้ต่างหากเล่า

327 Nameless Fanboi Posted ID:gW2.AIGz6g

>>326 yaoi รึ?

328 Nameless Fanboi Posted ID:PWc39czk/A

>>327 ตอนเขียนไม่ได้คิดอ่ะ 555

329 Nameless Fanboi Posted ID:f4FnYK/X91

ระหว่างที่เดินเตร่ไปมาอยู่ที่หน้าอาคารขนาดใหญ่ซึ่งมีรูปปั้นเทพเจ้าโบราณท่าทางดุดันน่าเกรงขามประดับอยู่ที่หน้าทางเข้าของตัวอาคาร
ผมคิดและตัดสินใจเก็บสตุ้งสตางค์มาเนิ่นนานแล้วว่าจะต้องมาที่แห่งนี้ให้ได้ ไม่ว่าหัวเด็ดตีนขาดอย่างไรก็ต้องมา เพราะถ้าไม่มาผมก็ไม่ใช่ลูกผู้ชาย

ไอ้แป๊ะลูกตาป๋วย บ้านอยู่ห้วยขวาง นัดให้ผมมาเจอกับมันที่นี่เวลาหนึ่งทุ่มตรง นี่ก็ใกล้ถึงเวลานัดแล้วยังไม่เห็นแม้แต่เงาหัวของลูกตาป๋วย
ไอ้แป๊ะบอกว่าวันนี้มันจะสอนให้ผมเป็นลูกผู้ชายเต็มตัว ผมก็อยากจะรู้หนักหนาว่าที่มันจะสอนผมนั้นตัวมันเก่งแค่ไหน

คิดสะระตะไม่นาน ก็เห็นท่าทางของคนที่คุ้นเคยซึ่งวิ่งไล่ดีดหำกันมาตั้งแต่ตัวเท่าลูกกรอก เดินอาดอาดด้วยท่าทางยียวน ราวกับว่าชีวิตนี้ไม่เคยโดนส้นตีนประทับที่ใบหน้ามาก่อน ชายในร่างผอมสูงราวกับเสาไฟฟ้า กับท่าเดินที่เหมือนมีแม่เหล็กคอยดึงดูดส้นตีนไว้กับตัวตลอดเวลา ตรงดิ่งเข้ามาหาผมพร้อมกับใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม

"เฮ้ย ไอ้ดุ๋ง วันนี้มึงแต่งตัวโก้นี่หว่า"
ใช่แล้วครับ ชายผู้มีพลังดึงดูดส้นตีนติดตัวมาแต่กำเนิดผู้นี้คือเพื่อนรักของผม นามว่าไอ้แป๊ะ ลูกตาป๋วยแห่งห้วยขวางนั่นเอง
"ครั้งแรกมันก็ต้องขอหล่อๆหน่อยซีวะ นี่มึงมาช้าจริง ถ้าช้ากว่านี้กูลุยคนเดียวแล้วโว้ย"

"ก็กูเห็นว่าวันนี้วันสำคัญของชีวิตมึง กูก็ไปหาอะไรติดไม้ติดมือมาเป็นของขวัญมึงหน่อยซีวะ"

"ของขวัญห่าอะไรมึง โตจนหมาเลียดากไม่ถึงยังทำตัวเป็นเด็กไปได้"
ผมตอบพร้อมกับส่ายหัว
ไอ้แป๊ะยิ้มแล้วล้วงกระเป๋าสะพายข้างประจำตัวพร้อมกับหยิบเอาพวงมาลัยมะลิเหี่ยวๆเหมือนกระจู๋หมาแก่หมดแรงออกมาพร้อมกับใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มที่มองไกลๆนึกว่าฟันทองคำ แต่พอลองพินิจพิจารณาดูใกล้ๆกลับเป็นฝักข้าวโพดสีเหลืองอ๋อย เรียงกันเข้าคู่ราวกับเล็บตีนหมาอย่างไงอย่างงั้น

"มาเถอะว่ะ ประสบการณ์ครั้งสำคัญในชีวิตมึงนา ขอกูคล้องพวงมาลัยฉลองให้มึงซักทีเถอว่ะไอ้เกลอ"
"มึงหยุดเสียทีเดียวเลยไอ้ฉิบหาย เอาไปคล้องหัวหมาที่บ้านมึงนู้น"

นอนก่อนเดี๋ยวกูมาแต่งต่อไม่ไหวละ นอนไม่หลับเลยลุกมานั่งเขียนเหี้ยไรเพ้อๆ จะได้ตาลายๆง่วงนอนเหมือนกับชาวบ้านชาวช่องเขาได้เสียที

330 Nameless Fanboi Posted ID:q7Qrgo69EC

>>329 อ้าวสัสหายเลยไม่มาแต่งต่อแล้วหรอวะ กูชอบสไตล์การเขียนมึงนะ เป็นไสตล์เขียนแบบนักเขียนรุ่นก่อน งานเขียนมึงคล้าย3คนนี้เลยว่ะ
สุจิต วงศ์เทศ ชาติ กอบจิตติ รง วงสวรรค์ ซึ่งกูว่ามึงน่าจะชอบอ่านงานไสตล์นี้เพราะคงได้อิทธิพลและกลิ่นอายสำบัดสำนวนความกวนตีนชิบหายแบบนี้มาจาก 3 นักเขียนตำนานนํ้าหมึกไทยแน่ๆ ซึ่งก็ดีนะ หลังๆมานักเขียนรุ่นใหม่แทบไม่มีใครเขียนสไตล์นี้แล้ว ยิ่งพวกคำที่มันดูไทยๆแบบไอ้ที่มึงเขียนว่า "หยุดเสียทีเดียวเลยไอ้ฉิบหาย" กูอ่านแล้วขำชิบหาย 5555555 ขำเพราะคำมันฟังแล้วดูจั๊กกะจี้กวนตีนๆดี กลับมาเขียนต่อสิวะ ไม่ได้อ่านสไตล์นี้นานแล้ว

331 Nameless Fanboi Posted ID:yPY/q9qwZy

>>329 เอ้า มึง กูรอเข้าไปดูวังเทพเจ้ากับมึงอยู่ กลับมาเขียนต่อเลย อย่ามัวแต่ไล่ดีดหำไอ้แป๊ะสิ

332 Nameless Fanboi Posted ID:AC5xr/Dg4V

กุไม่ได้ยินคำว่า 'แต่งตัวโก้' มานานมากๆ

333 Nameless Fanboi Posted ID:LLsAn/2gKW

กูอ่านแล้วนึกถึงสามเกลอ

334 Nameless Fanboi Posted ID:pK1Nt46u2k

นั่งอ่านย้อนไปตั้งแต่ต้นถึงนี่ หลายๆเรื่องสนุกดีนะ อยากอ่านต่อเลย

335 Nameless Fanboi Posted ID:pYVVcxk.X2

ปลุกชีพไอ้โอมที

336 Nameless Fanboi Posted ID:oYcdsX/bck

>>335 อยากปลุกอยู่ แต่ต้องกำหนดว่าจะตัดส่วนไหนออกจาก canon ไม่งั้นมันจะมั่วๆ ต้องทำเป็นความเดิมตอนที่แล้ว จะได้ต่อได้สะดวกๆ

337 Nameless Fanboi Posted ID:jG/L/sj27K

มันนอนหมอบคอยเฝ้าหน้าถ้ำอันมืดมิดมาเนิ่นนาน...นานเสียจนตัวมันจดจำมิได้ว่าตั้งแต่เมื่อไร แม้แต่สีหน้าของเทพบรรพกาลผู้สั่งให้มันอยู่ที่นี่ก็ยังลืมเลือน จดจำได้เพียงชายผ้าสีขาวพลิ้วไหวตามกระแสลม งดงามเสียจนมันเอ่ยร้องขอผ้าแพรเป็นรางวัล เทพผู้นั้นปลดแพรขาวเพื่อห่มคลุมร่างของมันก่อนจะจากไป

ลมเปลี่ยนทิศ จันทร์ลาลับ ตะวันเลยผ่าน จากท้องทะเลกลายเป็นท้องนา...ร่างมันขยายขึ้นทุกปี จนตอนนี้ผ้าแพรผืนนั้นจะโอบพันรอบลำคอก็ยังไม่รอบ มิหนำซ้ำยังมอมแมมจนหมดสภาพ ยังพอมีแค่กลิ่นไอเทพจางๆ ให้พอรู้ว่ายังเป็นผ้าผืนเดิม มันอยากจะขอผ้าผืนใหม่ที่ห่มคลุมกายได้ แต่เทพบรรพกาลผู้นั้นไม่เคยหวนกลับมาสักครั้ง

มันยังคงเฝ้าคอยอยู่เช่นเคย ยามกระหายก็ดื่มกินหยาดน้ำค้าง ยามโหยหิวก็แทะเล็มยอดหญ้าที่หน้าถ้ำ ไม่มีผู้ใดให้พบเจอ ไม่มีผู้ใดให้พูดคุย ไม่ว่าจะมนุษย์ ภูติ เทพ เซียน ปีศาจ หรือแม้แต่สัตว์สักตัว...ทั่วหมื่นลี้นี้มีเพียงมันผู้เดียว

338 Nameless Fanboi Posted ID:I6g5gDW.tZ

>>589

339 Nameless Fanboi Posted ID:EfVYN5fW8t

ออดไฟฟ้าลากเสียงยาวปลุกให้ชายหนุ่มลืมตาตื่นขึ้น เขากระพริบตาไล่ความงัวเงียออกจากสมอง ก่อนที่จะเอื้อมมือไปสัมผัสกล่องสี่เหลี่ยมที่วางสงบนิ่งอยู่บนโต๊ะหัวเตียง เจ้ากล่องนั้นพลันสว่างวาบ แสดงตัวเลขออกมาว่าตอนนั้นเป็นเวลาสองนาฬิกาเศษแล้ว

เสียงออดยังไม่หยุดดัง เรื่องนั้นทำให้ชายหนุ่มเกิดฉุนขึ้นมาเล็กน้อย เขาเอื้อมมือไปที่หัวเตียง แตะปุ่มสัญญาณเรียกไมโครโฟน ก่อนที่จะส่งเสียงบอกแขกยามวิกาลผู้นั้นว่า "นี่เธอรู้เวลาบ้างไหมเนี่ย"

340 Nameless Fanboi Posted ID:EfVYN5fW8t

ออดไฟฟ้าลากเสียงยาวปลุกให้ชายหนุ่มลืมตาตื่นขึ้น เขากระพริบตาไล่ความงัวเงียออกจากสมอง ก่อนที่จะเอื้อมมือไปสัมผัสกล่องสี่เหลี่ยมที่วางสงบนิ่งอยู่บนโต๊ะหัวเตียง เจ้ากล่องนั้นพลันสว่างวาบ แสดงตัวเลขออกมาว่าตอนนั้นเป็นเวลาสองนาฬิกาเศษแล้ว

เสียงออดยังไม่หยุดดัง เรื่องนั้นทำให้ชายหนุ่มเกิดฉุนขึ้นมาเล็กน้อย เขาเอื้อมมือไปที่หัวเตียง แตะปุ่มสัญญาณเรียกไมโครโฟน ก่อนที่จะส่งเสียงบอกแขกยามวิกาลผู้นั้นว่า "นี่เธอรู้เวลาบ้างไหมเนี่ย"

เสียงออดเงียบไป ก่อนที่จะเป็นเสียงใสของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมาแทนว่า "ก็ฉันนอนไม่หลับนี่"

ชายหนุ่มส่งเสียงคราง แต่ก็ยอมเลื่อนมือไปกดปุ่มปลดล็อกประตูหน้า เขาเอื้อมมือไปกดเปิดโคมไฟก่อนยันกายขึ้นจากเตียง เปลี่ยนเป็นกึ่งนอนกึ่งนั่งโดยซ้อนหมอนไว้กับหัวเตียงเป็นที่พักหลัง รออยู่ชั่วอึดใจหนึ่งก่อนที่ประตูห้องนอนจะถูกผลักเปิดเข้ามา

ผู้มาเยือนเป็นหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มในชุดนอนกระโปรงยาวสีฟ้าอ่อน เธอส่งยิ้มละไมมาให้ชายหนุ่มเจ้าของห้องพร้อมพูดว่า "คืนนี้ขอนอนด้วยคนนะ"

ชายหนุ่มเหลือบตามองหมอนใบโตที่หญิงสาวกอดไว้แนบอกก่อนแค่นเสียง "นี่คือไม่เตรียมใจมารับคำปฏิเสธเลยเหรอ"

หญิงสาวหัวเราะ สาวเท้าตรงมาวางหมอนไว้บนเตียง ก่อนที่จะถือวิสาสะเคลื่อนตัวขึ้นไปแนบชิดกับชายหนุ่ม "ฉันพยายามข่มตานอนแล้วจริง ๆ นะ" เธอทำเสียงกระเง้ากระงอดแก้ตัว "น่านะ แค่คืนเดียวเอง รับรองว่าไม่ได้คิดจะรบกวนนายไปตลอดหรอก"

ชายหนุ่มถอนหายใจ แต่ก็ไม่คิดโต้เถียงอีก เขาขยับร่างกลับลงไปอยู่ในท่านอน เหลือบตาไปสำรวจหญิงสาวข้างกายให้แน่ใจว่าเธอเองก็อยู่ใต้ผ้าห่มแล้วจึงค่อยเอื้อมมือไปดับไฟ ห้องนอนพลันกลับมาอยู่ในความมืดอีกครั้ง

ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้ทันพลิกตัวตะแคง มือของเขาก็ถูกมือน้อยสอดเข้ามาเกาะกุมไว้ ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อยก่อนที่จะชักมือออก แล้วเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเรียบว่า "นอนเฉยๆ ไม่อย่างนั้นฉันจะไล่เธอให้ไปนอนที่โซฟา"

หญิงสาวหัวเราะคิกคัก เอ่ยตอบกลับมาท่ามกลางความมืดว่า "นายไม่ทำหรอก"

"เธออย่ากวนโมโหฉันสิ" น้ำเสียงของชายหนุ่มเริ่มเจือโทสะบ้างแล้ว "พรุ่งนี้ฉันต้องตื่นเช้า เข้าใจไหม คืนนี้ฉันยังพาเธอออกไปเที่ยวเล่นไม่สมใจอีกเหรอ ขอให้ฉันได้นอนสักสี่ห้าชั่วโมงก็ยังดี"

"ก็ได้" หญิงสาวตอบกลับมา ก่อนที่จะค่อยลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ "แต่ฉันมีบางอย่างที่อยากจะบอกให้นายรู้"

ชายหนุ่มไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เพียงแต่พลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้อีกฝ่าย เมื่อทราบดังนั้นหญิงสาวก็แค่นเสียง พลิกตัวตามจนหน้าอกของเธอแนบชิดเข้ากับแผ่นหลังของเขา

ชายหนุ่มสะดุ้งตัวขึ้นเล็กน้อยเมื่อรับรู้ได้ถึงสัมผัสนั้นในขณะที่หญิงสาวได้แต่หัวเราะคิก "ก็นี่แหละที่จะบอก" เธอคว้าเอาข้อมือของเขามาวางไว้บนช่วงเอวของเธอ ก่อนที่จะขืนขยับมือนั้นไล่ลงไปตามส่วนเว้านั้นอย่างช้าๆ "ข้างล่างนี่ก็ไม่ได้ใส่อะไรไว้เหมือนกัน"

โคมไฟพลันสว่างวาบขึ้นมาทันที ชายหนุ่มเอี้ยวตัวหันกลับมาหาหญิงสาวด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์จนเกินระงับ "ไปใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย ไม่งั้นก็ไปนอนที่โซฟา"

ไม่ได้มีเค้าของความกลัวอยู่บนใบหน้าของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอยังยกมุมปากขึ้นยิ้ม เอ่ยยั่วเย้าว่า "ใส่ให้หน่อยสิ จะเป็นเสื้อผ้าหรืออะไรก็ได้"

341 Nameless Fanboi Posted ID:5ERsvkOQBB

มาลงชื่อว่าอยากอ่านไอ้โอมต่อ