Fanboi Channel

นิยายจากโม่งโดยโม่งเพื่อโม่ง

Last posted

Total of 739 posts

734 Nameless Fanboi Posted ID:Atdk27ViQ8

>>733

- - - -

“ซักวันแกจะเป็นเหมือนฉัน”

นั่นเป็นประโยคสุดท้ายที่ฉันทนฟังได้ ฉันคิดว่าย่าจะตายหลังจากฉันขึ้นมหาวิทยาลัย แต่ผิดคาด ท่านยังมีชีวิตอยู่อีกหลายปี ‘มัน’ ไม่ได้เร่งรีบเก็บเกี่ยวชีวิตท่านไป แม่มดอาจเป็นเพียงภาพหลอน กระนั้นฉันก็ทำใจกลับมานั่งข้างท่านไม่ได้จริง ๆ แม้ขณะกลับมาบ้านช่วงวันหยุด ฉันก็ไม่คิดจะเฉียดใกล้ห้องทึมเทานั้น

กระทั่งวันนี้

แม่มดตายไป ร่างถูกเผาเป็นเถ้าถ่านคืนผืนดิน ฉันก็ยังไม่กล้าเชื่อว่าย่าตายแล้วจริง ๆ ประตูที่ฉันหวาดหวั่นแง้มออกอย่างเชื่องช้า ลมสายหนึ่งพัดกลิ่นอับน่าสะอิดสะเอียนปะทะใบหน้า ฉันชะงัก มือสั่นระริก อยากกระแทกประตูกลับ แล้ววิ่งหนีไปให้ไกล ทว่าเสียงฝีเท้าแผ่วเบาด้านหลังทำให้ฉันตามใจตัวเองไม่ได้

“พี่ใจร้ายมากกนะ” น้องสาวต่อว่าด้วยเสียงสะอื้น

เธอเกลียดฉัน หรือย่า

ฉันไม่รู้

“เข้าไปสิ เข้าไปดูว่าพี่ทิ้งฉันไว้กับอะไร”

แต่มันไม่มีอะไร

ทุกสิ่งเปลี่ยนไป ทว่าเวลายังคงอยู่

พยานโศกนาฏกรรมของแม่มดมีเพียงฟูกนอนที่พับไว้อย่างเรียบร้อย กับกระถางต้นไม้ตรงมุมห้อง ย่าตายอย่างโดดเดี่ยว ไม่มีใครโศกเศร้าเสียใจ ไม่มีใครหลั่งน้ำตายื้อเรียก งานศพเรียบง่าย เชิญแขกพอให้ไม่ถูกพูดได้ว่าลูกหลานเย็นชาเกินไป

“ย่ารักพี่มาก” น้องสาวบอก

ฉันส่ายหน้า ไม่ใช่หรอก ไม่มีใครสาปแช่งคนที่ตัวเองรัก

“ย่าพูดถึงแต่พี่”

เธอชี้ไปยังตู้ไม้ตรงมุมห้อง หลังตู้มีกล่องเหล็กเก่า ๆ วางอยู่ สนิมขึ้น แต่ก็ยังพอดูสีเดิมออก

สีฟ้า สีของท้องฟ้า สีของทะเล

ทะเล

จำได้ว่าย่าชอบทะเลมาก แต่ฉันเกลียด มันเคยเกือบกลืนฉันลงไป ย่าเล่าว่าวิญญาณที่ถูกทิ้งไว้ในทะเลจะล่องลอยอยู่ตรงนั้น หาทางกลับบ้านไม่ได้ ทั้งที่นั่นเป็นสิ่งที่ฉันต้องการแท้ ๆ แต่ฉันกลับเกลียด

ย่าชอบทะเล

ท่านอยากตายอยู่กลางทะเลหรือเปล่า

ฉันไม่แน่ใจ

ในกลองเต็มไปด้วยเศษรากไม้ กิ่งไม้ และใบไม้เก่าผุ ๆ ฉันไม่รู้ว่ามันมีไว้เพื่ออะไร หรือสำคัญยังไงกับตัวเอง ฉันปิดฝา วางมันไว้ที่เดิม แล้วออกจากห้อง

กลิ่นอับตามฉันออกมา

ทุกสิ่งทุกอย่างของย่าห้อยติดตัวฉันมาตั้งแต่วันนั้น แม้จะหนี ทำเป็นลืม กลิ่นเหม็นอับ เสียงสวดพึมพำ นกตาย ต้นพลูด่าง รวมถึงความรัก และความเกลียดชัง

จิตแพทย์ที่ฉันพบประจำบอกว่าแม่มดไม่มีจริง มันเป็นเพียงความเครียด มลพิษของเมือง และงานหนักทำให้ฉันเครียดโดยไม่รู้ตัว

เสียงรถราแว่วเหมือนเสียงคนท่องมนต์ กลิ่นท่อระบายน้ำแค่บังเอิญคล้ายห้องของย่า ฝุ่นเกาะกลุ่มกันเป็นรูปกา พลูด่างเป็นพืชเลี้ยงง่าย ไม่ใช่ต้นไม้ที่มีชีวิตนิรันดร์แต่อย่างใด

บาดแผลบนตัวฉันอาจจะเกิดจากการนอนละเมอ

ไม่ใช่คำสาปแช่ง

ไม่ใช่เพราะย่าหรือฉันเป็นแม่มด

735 Nameless Fanboi Posted ID:Sndwfur+sm

>>733-734 เกลาคำอีกนิดมีบางจุดที่คำแปลกๆ แล้วเอาส่งบันลือสานส์เผื่อไดิเงินกินขนมสัก 1,500 ก็ยังดี

736 Nameless Fanboi Posted ID:WgWYcGI75U

--- (1)

ว่างเปล่าจังเลย

ความคิดนี้วนกลับมาอีกครั้งเมื่อฉันได้ตื่นขึ้นมา ก่อนจะมองไปที่มือถือแล้วเห็นว่าไม่มีข้อความจากคนที่รอคอย

ตั้งแต่เมื่อไรกันนะที่มือถือของฉันไม่มีแจ้งเตือนจากคนๆนั้น?

จากที่เคยรอคอยเพียงแค่ไม่กี่ชม. กลายเป็น 3 วัน กลายเป็น 1 อาทิตย์ จนตอนนี้ก็จะ 1 เดือนเข้าแล้ว

ปกติถ้าผ่านมานานขนาดนี้แล้วยังไม่มีการตอบกลับมาก็ควรจะลืม ๆ แล้วคุยกับคนใหม่ไปได้แล้วแท้ ๆ

ฉันมองไปที่มือถืออีกครั้ง ทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าควรจะทักเขาไปดีไหมนะ

แต่ว่าไม่อยากถูกปฏิเสธเลย...

ถ้าเขาไม่ตอบละ? ถ้าเขาส่งเพียงแค่สติกเกอร์กลับมาละ?

แค่คิดรู้สึกพ่ายแพ้แล้ว เพราะงั้นเลยไม่มีความกล้าขึ้นมาสักที

ในความคิดตอนนี้เรื่องที่พอจะทักไปได้ก็มีแต่เรื่องโง่ ๆ ที่สามารถหาคำตอบได้เองทั้งนั้น

อยากได้ยินเสียงนายจัง มันผ่านมานานเกินไปแล้วนะ

เมื่อก่อนเราคุยกันบ่อยมากเลยนะ นานเป็น 10 ชม.ทุกวันเลย แม้จะมีแต่เรื่องเกมที่เล่นด้วยกัน กับมุกแป้กกาก ๆ ที่ถ้านายไปเล่นกับคนอื่นที่ไม่ใช่เราคงไม่มีใครขำแน่ ๆ

ทำไมความสัมพันธ์ของเราถึงห่างเหินขึ้นแบบนี้เหรอ ฉันทำอะไรพลาดไปรึเปล่า

ถ้าฉันบอกนายว่าคิดถึงจัง ไม่ได้คุยกันตั้งนานนายจะตอบฉันไหมนะ?

737 Nameless Fanboi Posted ID:WgWYcGI75U

>>736
---(2)
แน่นอน มันเป็นเพียงแค่ความคิดที่ฉันไม่คิดจะทำ

เพราะลึก ๆ ก็รู้อยู่แล้วว่าเขาไม่ได้คิดอะไรมากเกินไปกว่าเพื่อนคนหนึ่ง

ขืนบอกไปแบบนั้นอาจจะโดนบล็อคกลับมาก็ได้

รอเขาชวนคุยดีกว่า

แต่ว่าเมื่อไรกันละ...

อากาศเริ่มร้อนขึ้นจนฉันเลือกที่จะไปอาบน้ำแทนที่จะนอนกลิ้งไปกลิ้งมาคิดเรื่องของเขา

แต่สุดท้ายฉันก็ยังคิดถึงเขาตอนที่อาบน้ำอยู่ดี

นายเบื่อกันรึเปล่านะ? หรือว่ารอฉันทักไปรึเปล่านะ?

ทั้งเราและนายต่างก็เกิดเดือนเดียวกัน ถ้าจะคิดว่านายเองก็รอฉันทักไปเหมือนกันจะเป็นการเข้าข้างตัวเองรึเปล่านะ?

ถ้าเขาอยากคุยคงทักมาแล้วละน่า...

นายคงไม่ได้คิดแบบเดียวกันและก็รอฉันทักไปใช่ไหม?

แต่มันไม่เหมือนกันเลยนี่ พอฉันทักนายไปทีไรนายก็ตอบมาแค่สั้น ๆ ทุกทีเลยนะ ถึงจะตอบทันทีทุกครั้งก็เถอะ แต่นายก็คงเป็นแบบนั้นกับทุกคนอยู่แล้วใช่ไหมละ

ทั้งที่ตอนที่นายทักมา ฉันตอบนายทันทีและก็ตอบตั้งเยอะด้วย

นายคงรู้ใช่ไหมว่าฉันรอคุยกับนายตลอดเลย

ท่ามกลางกลุ่มคน ฉันได้ยินแต่เสียงนาย คุยแค่กับนาย และตอบแค่นายคนเดียว

ชัดเจนขนาดนั้นไม่มีทางที่นายจะไม่รู้

รู้ใช่ไหมว่าฉันชอบนาย

นายรู้ใช่ไหม?

ถ้าอย่างงั้นทำไมถึงได้หายไปกันละ?

ความคิดหลาย ๆ อย่างเริ่มหลั่งไหลเข้ามาทำให้หงุดหงิดจนจะร้องไห้

คงมีแค่ฉันแหละที่บ้าไปเอง

ฉันควรจะเลิกคิดเรื่องของคน ๆ นี้สักที

738 Nameless Fanboi Posted ID:WgWYcGI75U

>>737
---(3)
โกหกแหละ ถ้าทำได้คงไม่เก็บมาคิดทั้ง ๆ ที่ผ่านมาตั้ง 1 เดือนหรอก

กลับมาย้อนอ่านประวัติข้อความที่เคยคุยกันอีกครั้ง

นายก็ชวนเราคอลคุยตั้งหลายครั้งเลยนะ ทักมาก็บ่อยพอ ๆ กับที่เราทักไปเลย

แสดงว่านายคงไม่ได้รำคาญกันหรอกใช่ไหม?

แล้วมันเป็นเพราะอะไรกัน...

นี่เป็นคำถามที่ฉันสงสัยทุกวันมาเป็นระยะเวลา 1 เดือนเต็ม

และฉันตั้งใจว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้าย

739 Nameless Fanboi Posted ID:Km8EEeLohf

>>738
---(4)
ผ่านมานานแค่ไหนไม่รู้ที่ไม่ได้ติดต่อกับคน ๆ นั้น สุดท้ายก็ยังคิดถึงอยู่แต่ก็ได้หันไปทำอะไรต่าง ๆ มากขึ้น

กลับกลายเป็นรู้สึกอยากขอบคุณที่เขาหายไปซะแทน เพราะในที่สุดฉันก็ได้ฝึกฝนตัวเองจนกลับมาทำงานได้อีกครั้งสักที

ในช่วงเวลาโควิดที่ออกจากบ้านไม่ได้ เพื่อที่จะไม่ฟุ้งซ่านฉันจึงตั้งใจอ่านหนังสือสอบอย่างบ้าคลั่ง และฝึกภาษาเพื่อไปทำงานต่างประเทศได้สำเร็จ

จนตอนนี้ก็ผ่านมาเป็นปีแล้ว รู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองมากแม้จะแอบโหวงเพราะในใจยังคิดถึงเขาอยู่ค่อนข้างมากก็ตาม

ปกติคนเราไม่ควรหมกหมุ่นกับใครสักคนเป็นปีแท้ ๆ เลยนะ

แต่ว่าในวันนี้ความรู้สึกพวกนั้นมันหายไปแล้วหมดละ

ไม่ใช่เพราะตัดใจได้...

แต่เป็นเพราะคน ๆ นั้นกลายเป็นเพื่อนร่วมงานในบริษัท

อา ควรจะแสดงสีหน้ายังไงดีนะ?