Fanboi Channel

นิยายจากโม่งโดยโม่งเพื่อโม่ง

Last posted

Total of 355 posts

354 Nameless Fanboi Posted ID:gkvMbueBVp

ณ ปราสาทแห่งหนึ่งใต้พื้นโลก ที่ๆแสงของพระเจ้าไม่อาจส่องถึง

เอมิกาลืมตาขึ้นมาอยู่ในห้องมืด ตอนนี้เธอสะอาดเอี่ยมอยู่ในชุดจีบระบายหยั่งกับตุ๊กตา ตัวฟุ้งไปด้วยกลิ่นดอกไม้ที่ช่วยผ่อนคลายเหมือนกลิ่นกำยานรอบๆตัวเธอ

เอาจริงๆห้องนี้ก็ไม่ได้มืดนัก ออกจะสลัวๆเพราะแสงเทียนที่อยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือ ร่างอ่อนช้อยของคนผู้หนึ่งนั่งอยู่ กำลังจรดปากกาขนนกลงบนม้วนกระดาษมากมาย เธองดงามราวภาพวาด

เอมิกาลุกขึ้นนั่งบนเตียง พยามมองรำรวจไปทั่วห้อง การเคลื่อนไหวเพียงนิดหน่อยไม่รอดพ้นจากสัมผัสของอีกคนที่อยู่ในห้อง

“ตื่นแล้วรึ” จอมมารกล่าว ในขณะที่เอมิกาสดุ้งสุดตัว
“ที่นี่ที่ไหน” เธอสับสนมึนงงใหนจะเรื่องฝันบ้าๆนั้นอีก
“ปราสาทสีดำแห่งมหานรกอันมืดมิด” จอมมารตอเสียงเรียบ สายตายังไม่ละจากกองกระดาษตรงหน้า คำตอบของจอมมารไม่ช่วยอะไรเอมิกาเลยสักนิด เธอจึงถามต่อ “เกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน ชิ้นส่วนของประตูหมายถึงอะไร”

“...” สิ่งตอบกลับมาคือความเงียบ เธอถามจอมมารอีกสองสามคำถาม แต่ก็ไม่ได้อะไรกลับมา เธอจึงหยุดถาม ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

นี่มันความซวยแบบไหนของเธอกัน เอมิกาคิดว่าจะไม่มีอะไรเศร้ากว่าการที่โอมต้องจากเธอไปอเมริกา แต่แล้วก็เกิดอุบัติเหตุกับเขาหลังจากมาส่งเธอที่บ้าน แล้วก็มีชายบ้าๆพาเธอมาที่ไหนก็ไม่รู้
น้ำตาเม็ดใสหยดเผาะลงบนเตียง เธอคิดถึงบ้าน คิดถึงแม่ คิดถึงโอม เธอเริ่มสะอื้น หมดมาดหญิงแก่นแก้ว

เป็นครั้งแรกที่มือของจอมมารหยุด สายตาคมเหลือบมองเอมิกา
“น้ำตาไม่ช่วยแก้ไขอะไรหรอกนะ” จอมมารวางปากกา และหันตัวเข้าหาเอมิกา กล่าวเสียงนุ่มนวล “มานี่สิ เด็กน้อยผู้ซื่อสัตย์ของข้า”

เอมิกาทำตามคำสั่งของจอมมาร คลานลงจากเตียงแหวกผ่านผ้าคลุมหลายชั้น เธอซุกเข้าไปในอ้อมแขนของจอมมาร เธอไม่รู้สึกต่อต้านจอมมารเลยซักนิด
“เศร้าไปใย เอมิกาไม่ใช่ตัวตนจริงๆของเจ้าเสียหน่อย” มือจอมมารลูบปลอบแผ่วเบา “ตัวตนของเจ้าคือข้ารับใช้แสนซื่อสัตย์ ของจอมมารผู้ชั่วช้าต่างหาก”
อ้อมกอดจอมมารให้ความรู้สึกเหมือนพี่สาวใจดี แต่เอมไม่มีพี่สาว เธอเป็นลูกคนเดียว กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวจอมมารทำให้เธอผ่อนคลายลงมากจนง่วนหลับไปทั้งอย่างนั้น
สายตาจอมมารที่มีเอมิกาอยู่ในอ้อมกอด จ้องมองไปยังเปลวเทียนอย่างว่างปล่าว นัยน์ตานั้นปราศจากแสงสว่าง

“อีกไม่นานหรอกนะ เอโรเม่”

สวัสดีกูโม่งมือใหม่ มาหัดสกิลการเขียนกากๆ

355 Nameless Fanboi Posted ID:3/CTJfGNRy

แสงอาทิตย์ส่องลอดบานหน้าต่างเข้ามาปลุกให้เจ้าหญิงในห่อผ้าตื่นขึ้น ทีราเลนเซียกระพริบตาถี่ๆ ก่อนที่จะก้มลงสำรวจร่างกายของตนเองว่าไม่มีส่วนไหนบุบสลาย เมื่อเห็นว่าทุกอย่างยังอยู่ดีอย่างที่ควรจะเป็น เธอก็ค่อยหันหน้าไปสำรวจชายหนุ่มที่นอนหลับอยู่ข้างกาย

เจ้าหญิงอดอมยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อเห็นว่าพระสวามีจำเป็นของเธอกำลังนอนอ้าปากอยู่ เห็นดังนั้นทีราเลนเซียก็นึกสนุก แกะตัวเองออกจากผ้าห่ม ถอนผมสีทองยาวสลวยของตนออกมาเส้นหนึ่งหมายใช้แหย่ลงไปในลำคอของอีกฝ่าย

แต่ก่อนที่โฉมงามจะได้กระทำดั่งใจหมาย คนที่นอนอ้าปากค้างอยู่ก็พลันลืมตาตื่นขึ้น เห็นเป็นภาพของเจ้าหญิงที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ข้างกาย ร่างท่อนบนชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ โอมหัวเราะเบาๆ กล่าวยั่วไปว่า "ยอดรักคิดจะมาขโมยจูบข้าหรือ"

"เจ้าจะบ้ารึไง" ทีราเลนเซียร้องแหวออกมาทันที "คนอะไร... จิตใจสกปรกนัก"

โอมหัวเราะ ก่อนที่จะขมวดคิ้วกลืนน้ำลาย บ่นพึมพำว่าระคายคอ ได้ยินดังนั้นเจ้าหญิงคนงามก็เหยียดยิ้ม เอ่ยปากตอบโต้ไปว่า "นั่นเป็นเพราะเจ้านอนอ้าปากอย่างไรเล่า ฮึ ข้าอุตส่าห์หวังดีจะช่วยปิดปากให้ กลับต้องมาถูกคนชั่วช้าอย่างเจ้าตีความไปในทางสกปรก"

ชายหนุ่มหัวเราะหึเบาๆ โดยไม่โต้เถียงต่อ ก่อนที่จะร้องตะโกนขึ้นว่า "มีใครอยู่ที่ข้างนอกรึเปล่า เข้ามานี่หน่อย"

เจ้าหญิงร้องว่าตนเองแต่งตัวไม่เรียบร้อย แต่โอมหาได้สนใจไม่ ในอีกครึ่งอึดใจถัดมาทหารองครักษ์นายหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น กล่าวอย่างสุภาพว่า "เจ้าชายมีอันใดให้กระหม่อมรับใช้ขอรับ"

"ช่วยไปบอกให้คนยกอาหารเช้าขึ้นมาหน่อยสิ ข้ากับเจ้าหญิงจะรับประทานที่นี่" โอมสั่ง "บอกให้ยกมาเร็วๆ ด้วยนะ เจ้าหญิงหิวแล้ว"

ทีราเลนเซียเบิกตากว้าง หากเธอไม่ได้ถูกอบรมมาอย่างเข้มงวดล่ะก็คงได้ร้องโวยวายขัดคำออกมาแล้ว ด้านทหารองครักษ์ผู้นั้นเมื่อได้รับคำสั่งก็ไม่คิดที่จะถามซักไซ้ให้มากความ ได้แต่รับคำแล้วหันหลังออกไปกระทำการ

ไม่นานอาหารคาวหวานก็ถูกยกมาจัดวาง โอมไล่บ่าวรับใช้ออกไปจากห้องจนหมดเหลือเพียงแต่คู่รักเฉพาะกิจ เมื่ออยู่กันตามลำพังแล้ว เจ้าหญิงก็เอ่ยถามขึ้นว่า "วันนี้มาแปลก ทำไมถึงไม่ลงไปกินมื้อเช้าที่ด้านล่างล่ะ"

โอมยิ้มน้อยๆ ออกมา "เพราะข้ามีบางอย่างจะแสดงให้ยอดรักได้รับชมน่ะสิ"

พอพูดจบ ชายหนุ่มก็ผิวปากเป็นจังหวะครั้งหนึ่ง ทันใดนั้นเอง นกสีฟ้าตัวน้อยนับสิบตัวก็โผบินผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง เมื่อโอมผิวปากอีกครั้งพร้อมยื่นแขนออกมา ฝูงนกก็บินลงมาเกาะที่แขนของเขาราวกับใช้เวทมนตร์

ทีราเลนเซียเห็นดังนั้นก็ตื่นเต้นไม่ใช่น้อย แต่เมื่อเห็นสีหน้าทะเล้นของชายหนุ่มตรงหน้าโฉมงามก็ต้องเปลี่ยนมาทำหน้าบึ้ง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่เต็มใจนักว่า "เจ้าทำเช่นนั้นได้อย่างไร"

โอมหัวเราะ ผิวปากอีกครั้ง คราวนี้ฝูงนกพากันกางปีกบินวนรอบศีรษะของเจ้าหญิงราวกับเป็นวงแหวนเทพวงหนึ่ง "ก็ข้าเป็นผู้กล้านี่นา เรื่องแค่นี้น่ะของหมู่ๆ"