Fanboi Channel

นิยายจากโม่งโดยโม่งเพื่อโม่ง

Last posted

Total of 359 posts

351 Nameless Fanboi Posted ID:IQr.oM59jh

"เป็นไง นัวร์" โอมทักทายยิ้มๆ "มาได้จังหวะพอดีเลยนะ"

นัวร์ยิ้ม ก่อนที่จะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่า "ความจริงข้ามานานแล้ว เพียงแต่เห็นท่านผู้กล้าสนทนากับเทพตนนั้นอยู่ จึงไม่อยากขัดจังหวะ"

โอมหัวเราะเบา ๆ เหลือบสายตาไปมองเจ้าหญิงบนเตียงว่ายังหลับดีอยู่ ก่อนที่จะพูดขึ้นต่อว่า "ก็แปลว่าเธอรู้แล้วใช่ไหม ของขวัญที่พวกเทพมันเสนอให้ฉันน่ะ"

นัวร์พยักหน้า "พวกโง่เขลานั่นทำผิดพลาดอย่างใหญ่หลวงแล้ว" จอมมารกล่าว "พลังที่พวกมันมอบให้ท่านผู้กล้ามีอำนาจมากพอที่จะทำลายสวรรค์ได้ง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ"

โอมสั่นศีรษะน้อยๆ "ก็ไม่เชิงหรอกนะ พลังที่ได้มาใช้ได้แค่สามสิบวันเท่านั้นเอง ลำพังเวลาแค่นี้ไม่มากพอที่จะให้ฉันบุกขึ้นไปบนสวรรค์แล้วจัดการพวกมันหรอก"

นัวร์เผยรอยยิ้มออกมาอีกครั้ง เธอสะบัดมือครั้งหนึ่ง ปรากฏกระดาษปึกหนึ่งขึ้นมาจากอากาศธาตุ "ท่านผู้กล้าโปรดรับเอกสารพวกนี้ไป" จอมมารกล่าว "ขอแค่ทำตามขั้นตอนใน readme.txt รับรองว่าพลังพวกนั้นจะสามารถใช้ได้อย่างถาวรแน่นอน"

352 Nameless Fanboi Posted ID:kF.GBWtb2R

อะไรคือ readme.txt วะ เหมือนไฟล์ที่แถมมากับโปรมเถื่อนหรอ 55555

353 Nameless Fanboi Posted ID:CijNhSjSzk

ต่อๆ อยากอ่านต่อ555

354 Nameless Fanboi Posted ID:gkvMbueBVp

ณ ปราสาทแห่งหนึ่งใต้พื้นโลก ที่ๆแสงของพระเจ้าไม่อาจส่องถึง

เอมิกาลืมตาขึ้นมาอยู่ในห้องมืด ตอนนี้เธอสะอาดเอี่ยมอยู่ในชุดจีบระบายหยั่งกับตุ๊กตา ตัวฟุ้งไปด้วยกลิ่นดอกไม้ที่ช่วยผ่อนคลายเหมือนกลิ่นกำยานรอบๆตัวเธอ

เอาจริงๆห้องนี้ก็ไม่ได้มืดนัก ออกจะสลัวๆเพราะแสงเทียนที่อยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือ ร่างอ่อนช้อยของคนผู้หนึ่งนั่งอยู่ กำลังจรดปากกาขนนกลงบนม้วนกระดาษมากมาย เธองดงามราวภาพวาด

เอมิกาลุกขึ้นนั่งบนเตียง พยามมองรำรวจไปทั่วห้อง การเคลื่อนไหวเพียงนิดหน่อยไม่รอดพ้นจากสัมผัสของอีกคนที่อยู่ในห้อง

“ตื่นแล้วรึ” จอมมารกล่าว ในขณะที่เอมิกาสดุ้งสุดตัว
“ที่นี่ที่ไหน” เธอสับสนมึนงงใหนจะเรื่องฝันบ้าๆนั้นอีก
“ปราสาทสีดำแห่งมหานรกอันมืดมิด” จอมมารตอเสียงเรียบ สายตายังไม่ละจากกองกระดาษตรงหน้า คำตอบของจอมมารไม่ช่วยอะไรเอมิกาเลยสักนิด เธอจึงถามต่อ “เกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน ชิ้นส่วนของประตูหมายถึงอะไร”

“...” สิ่งตอบกลับมาคือความเงียบ เธอถามจอมมารอีกสองสามคำถาม แต่ก็ไม่ได้อะไรกลับมา เธอจึงหยุดถาม ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

นี่มันความซวยแบบไหนของเธอกัน เอมิกาคิดว่าจะไม่มีอะไรเศร้ากว่าการที่โอมต้องจากเธอไปอเมริกา แต่แล้วก็เกิดอุบัติเหตุกับเขาหลังจากมาส่งเธอที่บ้าน แล้วก็มีชายบ้าๆพาเธอมาที่ไหนก็ไม่รู้
น้ำตาเม็ดใสหยดเผาะลงบนเตียง เธอคิดถึงบ้าน คิดถึงแม่ คิดถึงโอม เธอเริ่มสะอื้น หมดมาดหญิงแก่นแก้ว

เป็นครั้งแรกที่มือของจอมมารหยุด สายตาคมเหลือบมองเอมิกา
“น้ำตาไม่ช่วยแก้ไขอะไรหรอกนะ” จอมมารวางปากกา และหันตัวเข้าหาเอมิกา กล่าวเสียงนุ่มนวล “มานี่สิ เด็กน้อยผู้ซื่อสัตย์ของข้า”

เอมิกาทำตามคำสั่งของจอมมาร คลานลงจากเตียงแหวกผ่านผ้าคลุมหลายชั้น เธอซุกเข้าไปในอ้อมแขนของจอมมาร เธอไม่รู้สึกต่อต้านจอมมารเลยซักนิด
“เศร้าไปใย เอมิกาไม่ใช่ตัวตนจริงๆของเจ้าเสียหน่อย” มือจอมมารลูบปลอบแผ่วเบา “ตัวตนของเจ้าคือข้ารับใช้แสนซื่อสัตย์ ของจอมมารผู้ชั่วช้าต่างหาก”
อ้อมกอดจอมมารให้ความรู้สึกเหมือนพี่สาวใจดี แต่เอมไม่มีพี่สาว เธอเป็นลูกคนเดียว กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวจอมมารทำให้เธอผ่อนคลายลงมากจนง่วนหลับไปทั้งอย่างนั้น
สายตาจอมมารที่มีเอมิกาอยู่ในอ้อมกอด จ้องมองไปยังเปลวเทียนอย่างว่างปล่าว นัยน์ตานั้นปราศจากแสงสว่าง

“อีกไม่นานหรอกนะ เอโรเม่”

สวัสดีกูโม่งมือใหม่ มาหัดสกิลการเขียนกากๆ

355 Nameless Fanboi Posted ID:3/CTJfGNRy

แสงอาทิตย์ส่องลอดบานหน้าต่างเข้ามาปลุกให้เจ้าหญิงในห่อผ้าตื่นขึ้น ทีราเลนเซียกระพริบตาถี่ๆ ก่อนที่จะก้มลงสำรวจร่างกายของตนเองว่าไม่มีส่วนไหนบุบสลาย เมื่อเห็นว่าทุกอย่างยังอยู่ดีอย่างที่ควรจะเป็น เธอก็ค่อยหันหน้าไปสำรวจชายหนุ่มที่นอนหลับอยู่ข้างกาย

เจ้าหญิงอดอมยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อเห็นว่าพระสวามีจำเป็นของเธอกำลังนอนอ้าปากอยู่ เห็นดังนั้นทีราเลนเซียก็นึกสนุก แกะตัวเองออกจากผ้าห่ม ถอนผมสีทองยาวสลวยของตนออกมาเส้นหนึ่งหมายใช้แหย่ลงไปในลำคอของอีกฝ่าย

แต่ก่อนที่โฉมงามจะได้กระทำดั่งใจหมาย คนที่นอนอ้าปากค้างอยู่ก็พลันลืมตาตื่นขึ้น เห็นเป็นภาพของเจ้าหญิงที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ข้างกาย ร่างท่อนบนชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ โอมหัวเราะเบาๆ กล่าวยั่วไปว่า "ยอดรักคิดจะมาขโมยจูบข้าหรือ"

"เจ้าจะบ้ารึไง" ทีราเลนเซียร้องแหวออกมาทันที "คนอะไร... จิตใจสกปรกนัก"

โอมหัวเราะ ก่อนที่จะขมวดคิ้วกลืนน้ำลาย บ่นพึมพำว่าระคายคอ ได้ยินดังนั้นเจ้าหญิงคนงามก็เหยียดยิ้ม เอ่ยปากตอบโต้ไปว่า "นั่นเป็นเพราะเจ้านอนอ้าปากอย่างไรเล่า ฮึ ข้าอุตส่าห์หวังดีจะช่วยปิดปากให้ กลับต้องมาถูกคนชั่วช้าอย่างเจ้าตีความไปในทางสกปรก"

ชายหนุ่มหัวเราะหึเบาๆ โดยไม่โต้เถียงต่อ ก่อนที่จะร้องตะโกนขึ้นว่า "มีใครอยู่ที่ข้างนอกรึเปล่า เข้ามานี่หน่อย"

เจ้าหญิงร้องว่าตนเองแต่งตัวไม่เรียบร้อย แต่โอมหาได้สนใจไม่ ในอีกครึ่งอึดใจถัดมาทหารองครักษ์นายหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น กล่าวอย่างสุภาพว่า "เจ้าชายมีอันใดให้กระหม่อมรับใช้ขอรับ"

"ช่วยไปบอกให้คนยกอาหารเช้าขึ้นมาหน่อยสิ ข้ากับเจ้าหญิงจะรับประทานที่นี่" โอมสั่ง "บอกให้ยกมาเร็วๆ ด้วยนะ เจ้าหญิงหิวแล้ว"

ทีราเลนเซียเบิกตากว้าง หากเธอไม่ได้ถูกอบรมมาอย่างเข้มงวดล่ะก็คงได้ร้องโวยวายขัดคำออกมาแล้ว ด้านทหารองครักษ์ผู้นั้นเมื่อได้รับคำสั่งก็ไม่คิดที่จะถามซักไซ้ให้มากความ ได้แต่รับคำแล้วหันหลังออกไปกระทำการ

ไม่นานอาหารคาวหวานก็ถูกยกมาจัดวาง โอมไล่บ่าวรับใช้ออกไปจากห้องจนหมดเหลือเพียงแต่คู่รักเฉพาะกิจ เมื่ออยู่กันตามลำพังแล้ว เจ้าหญิงก็เอ่ยถามขึ้นว่า "วันนี้มาแปลก ทำไมถึงไม่ลงไปกินมื้อเช้าที่ด้านล่างล่ะ"

โอมยิ้มน้อยๆ ออกมา "เพราะข้ามีบางอย่างจะแสดงให้ยอดรักได้รับชมน่ะสิ"

พอพูดจบ ชายหนุ่มก็ผิวปากเป็นจังหวะครั้งหนึ่ง ทันใดนั้นเอง นกสีฟ้าตัวน้อยนับสิบตัวก็โผบินผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง เมื่อโอมผิวปากอีกครั้งพร้อมยื่นแขนออกมา ฝูงนกก็บินลงมาเกาะที่แขนของเขาราวกับใช้เวทมนตร์

ทีราเลนเซียเห็นดังนั้นก็ตื่นเต้นไม่ใช่น้อย แต่เมื่อเห็นสีหน้าทะเล้นของชายหนุ่มตรงหน้าโฉมงามก็ต้องเปลี่ยนมาทำหน้าบึ้ง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่เต็มใจนักว่า "เจ้าทำเช่นนั้นได้อย่างไร"

โอมหัวเราะ ผิวปากอีกครั้ง คราวนี้ฝูงนกพากันกางปีกบินวนรอบศีรษะของเจ้าหญิงราวกับเป็นวงแหวนเทพวงหนึ่ง "ก็ข้าเป็นผู้กล้านี่นา เรื่องแค่นี้น่ะของหมู่ๆ"

356 Nameless Fanboi Posted ID:zf1bEQukx3

"ป๊ะป๋า"

"นี่... ป๊ะป๋า"

"ป๊ะ... ป๋าาา"

ชายหนุ่มสะดุ้งออกจากภวังค์คิด เขาลืมตาขึ้น เห็นเป็นหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มกำลังลืมตากลมกว้างนอนทับอยู่บนแผงอกของเขา หากเป็นผู้อื่น แค่เพียงได้สัมผัสแนบชิดกับร่างกายนุ่มลื่นบอบบางของเจ้าหล่อนก็คงทำให้กำลังขวัญกระเจิงหายไปแล้ว

แต่ไม่ใช่สำหรับคนผู้นี้ การที่ร่างเปลือยเปล่ากำลังบดทับกันอยู่นั้นไม่ได้ทำให้ส่วนล่างของชายหนุ่มเกิดปฏิกิริยาตอบสนองขึ้นมาแม้แต่เพียงน้อย เขาเพียงส่งยิ้มน้อยๆ ตอบกลับไปพร้อมพูดว่า "มีอะไรเหรอ ตัวเล็ก"

คนตัวเล็กยิ้ม ดวงตาของเธอหยีเล็กลง แต่ก็ปรากฏลักยิ้มน่ารักขึ้นที่มุมปากทั้งสองข้าง "ป๊ะป๋าคิดอะไรอยู่เหรอ หนูเรียกตั้งนานกว่าจะตอบ"

ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบศีรษะของหญิงสาว "ก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย" เขาตอบ "คิดว่าเธอหลับไปแล้ว"

หญิงสาวยอมให้อีกฝ่ายลูบศีรษะอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะแนบแก้มลงที่ตำแหน่งหัวใจของเขา "หัวใจป๊ะป๋าก็เต้นปกตินะ" เธอพูด "ที่ทำงานมีอะไรเครียดรึเปล่า"

ชายหนุ่มตอบกลับว่าไม่ใช่เรื่องงาน เสริมย้ำว่าหญิงสาวควรรีบเข้านอนได้แล้ว แต่คนตัวเล็กไม่คิดฟังในสิ่งที่พูด เธอเพียงแต่ใช้ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะค่อยๆ ขยับร่าง มุดกายลงไปใต้ผ้าห่ม

เป็นชายหนุ่มที่คว้าจับหัวไหล่ของฝ่ายนั้นเอาไว้ ออกกำลังแขนเล็กน้อยเพื่อดึงร่างของเจ้าหล่อนให้กลับขึ้นมาอยู่ในระดับใกล้เคียงสายตาของเขาตามเดิม ดุว่า "ทำอะไร ก็บอกว่าไม่ได้เครียดจริงๆ"

"ไม่เชื่ออะ" หญิงสาวตอบ ใช้สายตาคาดคั้นจ้องมองคนตรงหน้า "หนูสงสัยอะ ป๊ะป๋า บอกหนูหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น"

ชายหนุ่มยังไม่ยอมปริปาก เห็นดังนั้นหญิงสาวก็ส่งเสียงอดอ้อนอีก ทนอยู่ได้ไม่กี่อึดใจ คนตัวใหญ่กว่าก็ต้องสั่นศีรษะ ตัดใจพูดออกมาว่า "เมื่อตอนบ่ายฉันไปหาเจ้าหญิงน้อยมา เขาบอกว่า... เขาบอกว่าเขาชอบให้ฉันกอด มากกว่าตอนที่มีเซ็กส์กัน"

พอได้ยินชื่อ 'เจ้าหญิงน้อย' หญิงสาวก็ต้องเผยสีหน้าบึ้งตึง แต่เมื่อฟังความจนจบ เธอก็หลุดหัวเราะออกมา ใช้มือทั้งสองข้างพยายามโอบไหล่ของอีกฝ่ายพร้อมพูด "หนูก็ชอบให้ป๊ะป๋ากอดมากกว่านะ"

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว "พูดจริงเหรอ" เขาพูดพร้อมส่ายศีรษะน้อยๆ "ไม่คิดเลยว่าเซ็กส์ฉันจะห่วยขนาดนั้น"

หญิงสาวหัวเราะ จุมพิตเบาๆ เข้าที่ริมฝีปากของชายหนุ่มครั้งหนึ่งก่อนพูดว่า "ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นสักหน่อย"

ชายหนุ่มเลิกคิ้วอีก ถามกลับว่าหมายความว่าอย่างไร แต่หญิงสาวทำเป็นบ่ายเบี่ยงไม่ยอมตอบ ร้องว่าต้องให้อีกฝ่ายจุมพิตตอบก่อน ได้ยินดังนั้นคนตัวใหญ่ก็แยกเขี้ยว ยกมือขึ้นบีบจมูกของคนตัวเล็กจนฝ่ายนั้นร้องโอย สะบัดมือไม้ปัดป้อง เปลี่ยนจากท่านอนกลายเป็นนั่งคร่อมอยู่บนแผงหน้าท้องของเขาแทน

หญิงสาวร้องว่าเจ็บ ในขณะที่ชายหนุ่มได้แต่ยิ้มกว้างถามไปว่า "จะตอบได้รึยัง"

คนตัวเล็กมองค้อน "ไม่ตอบหรอก ปล่อยให้ป๊ะป๋างงไปน่ะดีแล้ว" ไม่พูดเปล่า เธอยังพลิกตัวลงไปบนฟูก นอนหันหลังให้แถมยังดึงเอาผ้าห่มที่ชายหนุ่มใช้คลุมร่างเปลือยไว้ไปครองแต่เพียงผู้เดียว "หนูนอนแล้วดีกว่า"

ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่ง ใช้หลังมือสะบัดตีบั้นท้ายของหญิงสาวเบาๆ "อย่าทำเป็นงอนไปหน่อยเลย ฉันรู้ว่าเธอนอนไม่หลับหรอก"

หญิงสาวยังไม่ยอมขยับตัว เห็นดังนั้นชายหนุ่มจึงขยับกลับลงไปนอนตะแคงข้างโอบกอด ใช้แผงอกของเขาแนบชิดกับแผ่นหลังของเจ้าหล่อนโดยมีเพียงผ้าห่มที่คั่นร่างทั้งสองเอาไว้ "กอดแบบนี้น่ะเหรอ ที่ชอบน่ะ"

ในที่สุดคนตัวเล็กก็หัวเราะคิกออกมา เจ้าหล่อนพลิกร่างกลับมาประจันหน้ากับชายหนุ่มพร้อมพูดว่า "แบบนี้ล่ะที่ชอบ"

ชายหนุ่มเลิกคิ้วเป็นเชิงสั่งให้พูดต่อ เห็นดังนั้นหญิงสาวจึงเอ่ยต่อไปว่า "ก็ไม่ใช่ว่าเซ็กส์ของป๊ะป๋าจะห่วยหรอกนะ แต่เซ็กส์น่ะแค่เสร็จก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ สิ่งที่ผู้หญิงต้องการจริงๆ คือปฏิสัมพันธ์แบบนี้ต่างหาก"

ชายหนุ่มยิ้มออกมา ถามว่า "ฉันก็กอดเธอหลังจากมีเซ็กส์ทุกครั้งไม่ใช่เหรอ หรือว่าเธอเคยไม่เสร็จด้วย"

หญิงสาวหัวเราะ กอดตอบอีกฝ่ายบ้าง "ก็หนูถึงได้บอกว่าชอบกอดมากกว่าไง" เธอพูด ซุกใบหน้าลงกับแผงอกแกร่ง "เซ็กส์น่ะแค่สัปดาห์ละครั้งสองครั้งก็ได้ แต่หนูอยากจะให้ป๊ะป๋ากอดนอนทุกคืนนะ"

ชายหนุ่มสั่นศีรษะ หัวเราะเบาๆ อีกครั้งหนึ่งขณะขยับแขนให้อ้อมกอดนั้นกระชับขึ้น "ถ้าอย่างนั้นก็อย่านอนดิ้นให้มันมากก็แล้วกัน"

หญิงสาวยิ้ม แนบแก้มลงไปบนแผงอกของชายหนุ่มราวกับต้องการให้ใบหน้าชำแรกเข้าไปในนั้น "หนูรักป๊ะป๋านะคะ"

357 Nameless Fanboi Posted ID:zf1bEQukx3

>>356 ติชมหน่อย บทเปิดเรื่อง เดี๋ยวจะเอาไปลงธัญวลัย

358 Nameless Fanboi Posted ID:azbNwDoM9i

>>357 เออ อะไรยังไง สรุปมันคืออะไรวะ เปิดมาดีนะ แล้วอินี่ตลกนางเอกรึ ??? เจ้าหญิงน้อยอีก ??? พระเอกมันได้2 ??? 3p

359 Nameless Fanboi Posted ID:azbNwDoM9i

>>358 *ตกลง