Fanboi Channel

นิยายจากโม่งโดยโม่งเพื่อโม่ง

Last posted

Total of 351 posts

350 Nameless Fanboi Posted ID:IQr.oM59jh

ทีราเลนเซียหลับไปแล้ว ถึงแม้ว่าเจ้าหญิงผู้นั้นจะรู้สึกดีกับโอมมากขึ้น แต่เธอก็ยังไม่สนิทใจมากพอที่จะนอนร่วมเตียงกัน ร่างบางถูกม้วนอยู่อยู่ใต้ผ้านวมหนาหนัก หากโอมคิดจะขืนใจนาง ก็เกรงว่าคงต้องออกแรงไม่ใช่น้อยกว่าจะแกะเอาร่างในห่อผ้านั้นออกมาได้

แต่เรื่องล่วงเกินสตรีนั้นไม่ได้อยู่ในหัวของโอมแม้เพียงสักนิด แม้แสงไฟในห้องนอนจะถูกดับลงจนหมดแล้ว แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่เข้านอน เขานั่งจิบน้ำชาอยู่บนขอบหน้าต่าง ปล่อยให้แสงจันทร์บนฟากฟ้าสาดส่องแสงลงมากระทบร่าง เผยให้เห็นใบหน้าอมทุกข์นั้นอย่างชัดเจน

ความทุกข์นั้นเห็นจะเป็นอื่นไปไม่ได้นอกจากความคิดถึงบ้าน แน่นอนว่าโอมไม่ใช่ลูกแหง่ และเตรียมพร้อมที่จะไปเรียนต่อต่างประเทศมานานแล้ว แต่การไปอเมริกากับการถูกส่งมาต่างโลกนั้นเป็นคนละเรื่องกัน อยู่ที่นี่เขาใช่สามารถโทรศัพท์พูดคุยกับคนที่บ้านได้เสียเมื่อไหร่

ในขณะที่โอมกำลังนั่งทอดอาลัยอยู่นั้น ก็พลันเกิดแสงสีทองสว่างวาบขึ้นบนท้องฟ้า พุ่งตรงลงมาหยุดเป็นลูกไฟสีทองตรงหน้าของชายหนุ่ม ก่อนที่ลูกไฟจะพลันแปรสภาพเป็นเทพบุตรรูปหล่อผู้หนึ่งที่มีปีกสีทองสี่ปีกอยู่บนหลัง "สายัณห์สวัสดิ์ขอรับ ท่านผู้กล้า" เทพบุตรพูด

โอมไม่ได้เผยสีหน้าประหลาดใจออกมา เขาเพียงแต่กวาดตามองร่างที่ลอยอยู่กลางอาศัยนั้นครั้งหนึ่ง ก่อนที่จะพูดขึ้นด้วยเสียงเรียบว่า "อ้อ นายเป็นเทพคนละตัวกับที่มาคราวก่อนสินะ"

เทพบุตรสะดุ้ง ก่อนที่จะหัวเราะแห้งๆ เอ่ยกลับมาว่า "เทพอย่างพวกเรามีลักษณะนามเป็นตนขอรับ ฟังท่านผู้กล้าเรียกเป็นตัว นึกว่าเรียกหมูเรียกหมา"

โอมยักไหล่ ถามกลับไปอย่างไม่อ้อมค้อมว่า "ท่านเจ้าสวรรค์มีข่าวอะไรถึงฉันงั้นเหรอ"

เทพบุตรไม่ชักช้า รีบกล่าวเข้าเรื่องว่า "ท่านเจ้าสวรรค์ทราบข่าวที่ท่านผู้กล้าจะต้องเข้าประลอง จึงได้มอบพลังให้กับท่านผู้กล้า รับรองว่าไม่มีใครหน้าไหนเอาชนะท่านได้แน่นอนขอรับ"

ไม่พูดเปล่า เทพบุตรผู้นั้นยังกางมือออก ปล่อยแสงสีทองวาบเข้าใส่หน้าของโอม ทันใดนั้น โอมก็รู้สึกได้ถึงพลังอันมหาศาลที่กำลังวิ่งไปทั่วร่างกายจนอดไม่ได้ที่จะต้องเปลี่ยนมาอยู่ในท่ายืน ก้มลงสำรวจตัวเองให้ทั่วทั้งตัว

ลักษณะภายนอกนั้นแทบไม่มีอะไรเปลี่ยนไป เว้นแต่เพียงรอยสักรูปกงจักรที่หลังมือซ้ายเท่านั้น โอมจ้องมองรอยสักที่เพิ่งเกิดขึ้นมาใหม่นั้นอย่างสนใจ ก่อนที่จะทดลองใช้นิ้วมือแต่สัมผัสดู

เกิดแสงสว่างวาบขึ้นทันที ก่อนที่มันจะรวมตัวกันกลายเป็นจอภาพปรากฏขึ้นกลางอากาศ

หน้าต่างสถานะ
ชื่อ : โอม
อาชีพ : ผู้กล้า
ระดับ : 999/999
สกิล : (เจ้าแห่งศาสตรา - สามารถใช้อาวุธทุกชนิดได้อย่างคล่องแคล่วเหมือนพ่อเคยสอนที่ฮาวาย) (กายาเหล็ก - ผิวหนังสามารถทนทานการโจมตีทุกชนิดได้) (ฝีเท้าอาชา - สามารถวิ่งได้เร็วและอึดทนเหมือนม้าดี) (ผู้มีเมตตา - เป็นที่รักของสัตว์ทั้งหลาย สามารถสั่งให้สัตว์ทำอะไรก็ได้) (ผู้รอบรู้พิษ - ไม่มีพิษชนิดไหนสามารถทำอันตรายได้) (ลำแสงแห่งเทพ - สามารถใช้พลังเยียวยารักษาผู้อื่นได้)

หลังจากอ่านข้อความทั้งหมดจบ โอมก็อ้าปากค้าง เงยหน้าขึ้นไปถามเทพบุตรที่ลอยตัวยิ้มแป้นอยู่ว่า "ของพวกนี้คงไม่ได้ให้ฉันฟรีๆ หรอกนะ"

เทพบุตรตอบว่า "ท่านเจ้าสวรรค์มีเมตตา มอบพลังนี้ให้กับท่านผู้กล้าโดยไม่มีข้อเรียกร้องใด เพียงแต่พลังพวกนี้จะอยู่ได้แค่สามสิบวันเท่านั้น หากท่านผู้กล้าอยากให้พลังนี้คงทนถาวร ก็ต้อง..."

โอมเอ่ยขัดขึ้นว่า "ก็ต้องเข้าร่วมกับพวกนาย ยอมต่อสู้ปราบจอมมารสินะ"

เทพบุตรยิ้มเป็นคำตอบ โอมเห็นดังนั้นก็ถอนหายใจ กล่าวเสริมไปว่า "ก็ได้ งั้นฉันจะทดลองพลังพวกนี้ดูก่อน ถ้าหากมันดีจริง ฉันก็จะเอาข้อเสนอนั้นมาพิจารณาดูอีกที"

เทพบุตรฟังคำแล้วก็กล่าวลา เปลี่ยนรูปกลายเป็นแสงหายลับไป แต่ก่อนที่โอมจะทันได้ทำอะไรอื่น เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังแห่งความมืดที่ปรากฏขึ้นด้านหลัง เมื่อหันกลับไปก็เห็นเป็นจอมมารที่ยืนส่งยิ้มหวานให้เขาอยู่