Fanboi Channel

ฮาเร็มของเจ้าแม่เรย์กะ : ปาร์ตี้น้ำ(กัญ)ชาซุยรันกับปีใหม่ที่ไร้ตอนต่อ ขอของขวัญเป็นตอนใหม่ด้วยเถิด สาธุ [คำอธิษฐานครั้งที่ 32]

Last posted

Total of 36 posts

25 Nameless Fanboi Posted ID:L9s7fq3aj5

แต่งหล่อซะขนาดนี้มีนัดจะไปที่ไหนต่อรึเปล่านะ อาจจะเป็นดินเนอร์ในภัตตาคารหรูๆหรือสถานที่ชิคๆยอดนิยมที่ลงไว้ในนิตยสาร

....มีนัดในช่วงวาเลนไทน์งั้นเรอะ เฮอะ!! น่าโมโห ใส่ชุดไม่เรียบร้อยทั้งที่อากาศหนาวแบบนี้ จงเป็นหวัดไปซะเถอะ

“ขอบคุณที่ช่วยดูแลยูกิโนะให้นะ คุณคิโชวอินคงเหนื่อยแย่”

“ไม่เลยค่ะ ยูกิโนะคุงเป็นเด็กดีออกขนาดนี้ ได้ทำขนมด้วยกันก็สนุกมากเลยล่ะค่ะ”

ฉันข่มอารมณ์ดำมืดในใจแล้วส่งถุงขนมของฝากให้กับเอ็นโจ ส่วนช็อคโกแลตที่ทำวันนี้ยูกิโนะคุงเป็นคนถือเอง

“ยูกิโนะ ขอบคุณคุณคิโชวอินรึยัง”

“ขอบคุณมากเลยนะฮะ คุณพี่เรย์กะ” ยูกิโนะคุงอ้าแขนกอดฉัน ฉันเลยลูบๆหัวไปอย่างเอ็นดู ยังไม่ต้องกลับไม่ได้เหรอจ๊ะ จะอยู่ค้างคืนก็ได้น้า

ฉันยังอาลัยอาวรณ์ช่วงเวลาแห่งความสุขที่ได้อยู่กับเทวดาน้อย จู่ๆยูกิโนะคุงก็เงยหน้าขึ้นมา

“คุณพี่เรย์กะฮะ”

“อื๋อ ว่ายังไงจ๊ะ”

“พรุ่งนี้จะไปโรงพยาบาลกับผมได้รึเปล่าฮะ”

“เอ๋!!”

“ไม่ต้องไปทั้งวันก็ได้ฮะ แค่อยากให้คุณพี่เรย์กะไปเป็นกำลังใจให้ก็พอ”

“ยูกิโนะ เลิกพูดจาเอาแต่ใจได้แล้ว คุณคิโชวอินเขาก็ยุ่งนะ ไปรบกวนแบบนั้นได้ยังไง”

พอถูกปรามด้วยเสียงดุๆ ยูกิโนะคุงก็ก้มหน้าลงไป ท่าทางจ๋อยๆ

อ๋า!...นี่นายพูดแรงเกินไปรึเปล่าน่ะ น้องชายต้องเข้าโรงพยาบาลแท้ๆเลยนะ หัดถนอมน้ำใจให้มากกว่านี้หน่อยซี่

“ไม่ได้ยุ่งอะไรหรอกจ๊ะ” ฉันย่อตัวลงไปให้อยู่พอดีกับระดับสายตาของยูกิโนะคุง “เดี๋ยวเลิกเรียนแล้วพี่จะรีบไปหานะ”

“จริงเหรอฮะ”

พอฉันรับคำ ยูกิโนะคุงก็กลับมายิ้มแฉ่งหน้าตาเบิกบาน ส่วนเอ็นโจยิ้มแบบลำบากใจหน่อยๆให้ฉัน

“ต้องรบกวนคุณคิโชวอินอยู่เรื่อยเลย”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” ถูกยูกิโนะคุงรบกวนแบบน่ารักๆ ดีกว่าเจอพายุเมล์ของเพื่อนนายตั้งเยอะ ไม่รู้จะส่งมาพร่ำเพ้อเรื่องไม่ได้ช็อคโกแลตจากวาคาบะจังในวันพรุ่งนี้รึเปล่า หรือถ้าได้ก็คงบรรยายเรื่องรสชาติและความรู้สึกที่ได้รับ ….จะอย่างไหนก็รบกวนกันเห็นๆ

“ยูกิโนะ ขอบคุณรึยัง”

“ขอบคุณมากนะฮะ วันนี้สนุกมากเลย”

“พี่ต่างหากล่ะที่สนุกมาก เอาไว้มาทำขนมด้วยกันอีกนะจ๊ะ”

“ฮะ”

“คุณคิโชวอิน ขอบคุณมากเลย บุญคุณครั้งนี้จะตอบแทนให้ทีหลังนะ”

ฮุๆๆ ได้สร้างบุญคุณกับอีตาเจ้าเล่ห์ด้วย จะเก็บไว้ใช้แบบไหนดีน้า

ฉันโบกมืออำลา มองส่งสองพี่น้องเอ็นโจที่ขึ้นรถจนลับสายตาไปจากรั้วบ้านคิโชวอิน

เอาล่ะ ไปทำฟองดูว์ช็อคโกแลตให้ทานุกิดีกว่า เห็นว่าต้องลดน้ำตาล งั้นใส่เหล้าหวานลงไปแทนความหวานก็แล้วกัน เป็นสูตรลับพิเศษจากเรย์กะจังโดยเฉพาะ เตรียมใจรอไว้ได้เลย

-----------------------------
ไม่ได้เข้ามานานนึกว่าจะมีฟิควาเลนไทน์ให้อ่าน ดันไม่มีซะงั้น กูกวนกาวกินเองก็ได้ ฮือๆๆ
จบตอนหน้าจ้า

26 Nameless Fanboi Posted ID:lKyjuKjVlt

>>22-25 ขอบคุณมากโม่งฟิคคค ฮีลใจกูมากกกกกกกก รัก TT

27 Nameless Fanboi Posted ID:uS1vfGPW8i

https://twitter.com/marudori_kenkyo/status/1363000272428044290?s=19

ช็อคโกแลตวาเลนไทน์ของเจ้าแม่ อ่านไม่ออก แต่ฟิน

28 Nameless Fanboi Posted ID:guP12vQTuz

ขอบคุณโม่งฟิก น่ารักมากเลย

29 Nameless Fanboi Posted ID:rrM5jSTvZ6

ฟิควาเลนไทน์ (ตอนจบ)
>>>/webnovel/12292/22-25

------------------------------------

ทุกวันจันทร์ก็เป็นวันที่วุ่นวายอยู่แล้ว แต่วันนี้ยิ่งวุ่นวายหนักคูณสองเพราะมันเป็นวันวาเลนไทน์น่ะสิ เข้าโรงเรียนมาก็เห็นคนถือถุงกับกล่องใส่ช็อคโกแลตเตรียมมอบให้คนนั้นคนนี้เต็มไปหมด เอิกเริกกันสุดๆอะค่ะ

แต่ศูนย์กลางความวุ่นวายน่าจะอยู่ที่ห้องของเจ้าสองคนนั่นเหมือนอย่างทุกปีไม่ต้องสงสัย

ตอนที่เดินผ่านห้องของคาบุรากิกับเอ็นโจก็เห็นแถวยาวเหยียดของสาวๆที่รอต่อคิวมอบช็อคโกแลตให้ ฉันมองผ่านๆก็เห็นเด็กๆม.ต้นที่ไม่คุ้นหน้าอยู่เพียบ

คาบุรากิกับเอ็นโจจะจบการศึกษากันปีนี้แล้ว ก็คงต้องรีบมาให้กับมือตามประสาแฟนคลับที่จะไม่ได้เห็นกันในปีหน้า ก็นี่มันอีเวนท์ในฝันของสาวน้อยเลยนี่นา มอบช็อคโกแลตวาเลนไทน์ให้คนที่ชอบกับมือเนี่ย บางทีก็อาจจะได้สัมผัสมือกันด้วย ถ้าได้แตะสัมผัสกับคนที่ชอบคงใจเต้นตึกตักไม่หยุดเลยล่ะ~

พวกเซริกะจังก็ไปต่อแถวรอมอบช็อคโกแลตให้คาบุรากิเหมือนอย่างทุกปี อยู่แถวหน้าๆเลยล่ะ ต้องตื่นมาเช้าขนาดไหนกันเนี่ย

ยังไงก็สู้เขาน้า ฉันให้กำลังใจอยู่ในใจตอนที่เดินเข้าห้องเรียนไป

พอเข้ามาก็เห็นซาโตมิคุงนั่งหมิ่นๆอยู่บนโต๊ะเรียนคุยกับเพื่อนผู้ชายอยู่ ในมือถือช็อคโกแลตเอาไว้ด้วย อ๊ะ!! มาจากคุณแฟนสาวที่อยู่ชั้นม.5 รึเปล่านะ~

ฉันนั่งที่ของตัวเองรอพวกเซริกะจังมาหา วันนี้ฉันไม่ได้ไปโรงเรียนสอนพิเศษ เดี๋ยวค่อยให้พวกอุเมวากะคุงพรุ่งนี้แทนก็แล้วกัน

ข้างนอกนี่อึกทึกดีจังเลยน้า สงสัยพวกคาบุรากิกับเอ็นโจจะมาถึงโรงเรียนแล้ว เลยได้ยินเสียงกรี๊ดกร๊าดดังเข้ามาถึงห้องนี้เลยล่ะ

เฮ้อ~ วุ่นวายจริงจริ๊ง~~

ตอนพักกลางวันฉันก็เอาช็อคโกแลตให้หัวหน้าห้องกับอิวามุโระคุง สองคนนั้นรับของไปพร้อมคำขอบคุณด้วยสีหน้ายิ้มแย้มดูมีความสุขจนแก้มแทบแตก ฉันเลยลองเลียบๆเคียงๆถาม

“ผมได้ช็อคโกแลตทำมือจากคุณมาโฮะล่ะครับ” อิวามุโระคุงพูดด้วยท่าทีเขินอาย บิดม้วนไปมา หัวหน้าห้องเองก็ด้วย นี่แปลว่าได้ช็อคโกแลตทำมือกันทั้งคู่เลยเหรอ

“คุณฮนดะเองก็ให้ผมด้วยล่ะครับ เห็นว่าไปทำด้วยกันกับคุณโนโนเสะในช่วงวันหยุด ลองแอบชิมไปหน่อย รู้สึกจะขมขึ้นนิดๆกว่าปีก่อน แต่อร่อยมากเลยล่ะครับ”

สองคนนี้ดูมีความสุขจนแทบจะเห็นออร่าเลิฟๆสีชมพูแผ่กระจายออกมาจากตัวเชียวล่ะ ช่างไม่เกรงใจผู้ใหญ่บ้านคานทองอย่างฉันเลย มันแสบตามากๆนะรู้มั้ย

แต่จะไปคิดแบบนั้นไม่ได้ เห็นลูกศิษย์สุขสมหวัง ฉันก็พลอยยินดีไปด้วยเหมือนกัน

จริงสิ ถ้าเป็นแบบนี้แล้วล่ะก็….

“หัวหน้าห้อง อิวามุโระคุง ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วลองสารภาพรักดูมั้ยล่ะคะ” ฉันยื่นข้อเสนอไป สองคนนั้นดูท่าทางตกใจกันสุดๆ

“ท่านอาจารย์ เรื่องนั้นมัน…”

“อ้าว ทำไมล่ะคะ หรือว่ากลัวจะผิดหวังอย่างนั้นเหรอ”

ทั้งคู่พยักหน้าให้ฉันแบบเงียบๆ

“กล้าๆหน่อยสิคะ เดทก็ไปมาตั้งหลายหนแล้ว ของขวัญของฝากก็เคยให้ แถมพวกคุณยังมีความสนิทสนมถึงขั้นเรียกชื่อต้น แล้วก็ให้ของทำมืออีก นี่เป็นสัญญาณที่ดีมากเลยนะคะรู้มั้ย”

“...อย่างนั้นเองเหรอครับ”

“ไม่แน่ว่าตอนนี้คุณมาโฮะกับคุณมิฮารุอาจจะกำลังรอให้ไปพูดอยู่ก็ได้น้า~”

“งะ..งั้นจะลองดูนะครับ”

ฉันพูดปลุกปลอบให้กำลังใจไปอีกหลายคำ จนในที่สุดอิวามุโระคุงและหัวหน้าห้องก็มาพนมมือไหว้ปะลกๆรอบตัวฉันเหมือนไหว้พระพุทธรูปจิโซ “ขอให้สมปรารถนา ขอให้สมปรารถนาด้วยเถอะ”

โชคดีนะคะ
.
.
.

30 Nameless Fanboi Posted ID:rrM5jSTvZ6

ตอนที่เดินกลับห้องเรียนฉันก็ได้ครุ่นคิดถึงเรื่องเมื่อครู่นี้ที่คุยกับพวกอิวามุโระคุง

ระหว่างที่ฉันวุ่นวายหัวปั่นกับเรื่องวุ่นวายที่คาบุรากิและเอ็นโจเอามาถาโถมใส่ให้ไม่หยุด ก็ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของสองคู่นี้ก็พัฒนาเร็วมากจนถึงขั้นมอบช็อคโกแลตตัวจริงได้แล้ว ท่าทางฤดูใบไม้ผลิของอิวามุโระคุงกับหัวหน้าห้องคงจะมาเยือนในไม่ช้านี้ล่ะ

พูดถึงฤดูใบไม้ผลิแล้ว….ฉันก็นึกถึงตัวหลักในเรื่องนี้ขึ้นมา

ทั้งๆที่เป็นคู่พระเอกนางเอกของเรื่องแท้ๆ ไหงก้าวหน้าน้อยกว่าคู่ตัวประกอบที่ไม่มีแม้กระทั่งชื่อโผล่มาในเรื่องได้ล่ะยะ

ในมังงะเนื้อเรื่องช่วงวาเลนไทน์น่ะ มีอีเวนท์หวานๆของวาคาบะจังที่รอมอบช็อคโกแลตให้กับท่านจักรพรรดิ ถึงจะโดนกลั่นแกล้งขัดขวางจากคิโชวอิน เรย์กะมากมายแค่ไหน แต่ช็อคโกแลตทำมือกล่องนั้นก็ถูกส่งถึงมือคาบุรากิจนได้

ฉากมอบช็อคโกแลตน่ะทำเอาฉันเขินม้วนไปหลายตลบเลยนะ ใจนี่เต้นตึกตักไปหมด อีกทั้งรอยยิ้มเท่ๆกระชากใจที่แทบไม่เคยให้ใครเห็น เอ่ยชมเชยเรื่องรสชาติของช็อคโกแลต ตอนพิเศษก็มีฉากจูบอันแสนหวานของสองคนนี้ อุเฮี้ยว~ ท่านจักรพรรดิขา มัน-เขิน-น้า~~

แต่ท่านจักรพรรดิในความเป็นจริงนั้น ...ถึงจะทานมื้อกลางวันอยู่ที่โต๊ะของ Pivoine ก็เหอะ แต่คองี้ยืดยาวชะเง้อมองไปทางวาคาบะจังในโรงอาหารอยู่เรื่อย คาบุรากิปั้นหน้าขรึมวางเฉยเหมือนอย่างทุกครั้ง แต่สายตาดูล่อกแล่กมีพิรุธสุดๆอะ

คงรอให้วาคาบะจังเอาช็อคโกแลตมาให้อยู่ใช่มะ

ไม่รู้ว่าปีนี้วาคาบะจังจะให้ช็อคโกแลตกับคาบุรากิรึเปล่า แต่ได้สนิทกันมากขึ้นขนาดนั้น คาบุรากิก็คงคาดหวังอยู่ล่ะมั้งว่าจะได้รับ

ถ้าได้รับช็อคโกแลตนี่จะสารภาพรักไปเลยรึเปล่านะ แต่เนื้อเรื่องช่วงเวลาสารภาพรักก็เลยมาตั้งนานแล้วด้วยสิ จะพูดตอนไหนกันน้า คงไม่เล่นใหญ่ไปสารภาพรักกลางสี่แยกที่มีคนเดินขวักไขว่แบบในการ์ตูนหรอกใช่มั้ย

ถึงดูมีแนวโน้มว่าคาบุรากิจะทำได้ก็เหอะ แต่เอาพอดีๆดีกว่ามั้งนะ วาคาบะจังจะได้ไม่ลำบากใจด้วย

จะว่าไปแล้ว...ตอนนี้ยูกิโนะคุงกำลังเดินทางไปโรงพยาบาลสินะ ต้องตรวจสุขภาพเยอะแยะมากมาย จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้นะ

ใจฉันนึกห่วงยูกิโนะคุงจนแทบไม่ได้จดจ่ออยู่ที่หนังสือเรียนเลย เวลาเอ๋ย ผ่านไปไวๆหน่อยซี่ ยูกิโนะคุงคงคอยแย่แล้ว

กริ่งเลิกเรียนดังขึ้นจนได้ ฉันเก็บข้าวของใส่กระเป๋าอย่างเร่งรีบเพื่อจะได้ไปที่โรงพยาบาล บอกพวกเซริกะจังไว้ตั้งแต่เช้าแล้วล่ะว่าหลังเลิกเรียนมีธุระคงอยู่เอ้อระเหยด้วยไม่ได้

แต่ยังไม่ทันจะสะพายกระเป๋าขึ้นไหล่ เอ็นโจก็ปรากฎกายขึ้นที่หน้าประตูพร้อมกับรอยยิ้มเจิดจ้า เรียกเสียงวี้ดว้ายเบาๆดังมาจากสาวๆในห้องของฉัน

“คุณคิโชวอิน”

“อื๋อ มีอะไรรึเปล่าคะ”

“ผมมารับน่ะ” เอ็นโจยื่นมือมาข้างหน้า “ไปกันเถอะ”

“เอ๋!”

“ก็ไปหายูกิโนะด้วยกันไง” พอเห็นสีหน้างุนงงของฉัน เอ็นโจก็เลยขยายความต่อ “ไหนๆผมก็ต้องไปโรงพยาบาลอยู่แล้ว ก็เลยมารับคุณคิโชวอินไปด้วยกันดีกว่า”

“....”

ไม่เอาอะ ขืนไปกับนายเดี๋ยวก็มีข่าวแปลกๆอีก ทั้งที่คิดแบบนั้น แต่เอ็นโจก็พูดขึ้นมาว่า

“ไปกันเถอะ ยูกิโนะคงรอแย่แล้ว”

“....นั่นสินะคะ”

เพราะเห็นแก่ยูกิโนะคุงหรอกนะ ให้เทวดาน้อยรอนานๆก็ไม่ดีซะด้วย ...ช่วยไม่ได้นะ

พอเอ็นโจเอ่ยปากทักเรื่องถุงที่หิ้วอยู่ ฉันก็เลยส่งให้ถือซะเลย ฮ้า~ ค่อยเบาขึ้นหน่อย

เราสองคนเดินไปที่ลานจอดรถด้วยกัน เอ็นโจเดินอยู่ข้างๆก็มีสีหน้าระรื่นจนดูน่าหมั่นไส้ ไม่เหมือนคนที่กำลังจะไปหาน้องชายที่ป่วยจนต้องเข้าโรงพยาบาลเลยสักนิด

เมื่อขึ้นรถมากันเรียบร้อย คนขับก็พาเรามุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลที่ยูกิโนะคุงอยู่ ...จริงๆก็นั่งรถบ้านเอ็นโจหลายหนแล้ว แต่ตอนนั้นมียูกิโนะคุงอยู่ด้วยก็ยังไม่รู้สึกเกร็งเท่านี้เลยอะ

“ป่านนี้ยูกิโนะคุงจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้นะคะ”

“คงนั่งทานช็อคโกแลตร้อนกับคุณหมออยู่มั้ง ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก”

ไหงคำตอบดูไร้เยื่อใยกับน้องชายจังเลยล่ะยะ เป็นห่วงให้มากกว่านี้หน่อยซี่ ยูกิโนะคุงอาจจะต้องแอดมิดโรงพยาบาลจากการตรวจสุขภาพครั้งนี้เลยนะ

ดูท่าเอ็นโจจะจับความรู้สึกฉันได้ก็หันมายิ้มให้ฉัน

“ไม่เป็นไรหรอกน่า ถึงจะบอกว่าเป็นการตรวจสุขภาพ แต่จริงๆก็แค่เช็คนั่นเช็คนี่นิดหน่อยเอง”

“...อย่างนั้นเหรอคะ”

“อื้อ พักนี้ยูกิโนะก็แข็งแรงดีขึ้นมาก ไม่ถึงขั้นต้องแอดมิดหรอกนะ คุณคิโชวอินทำใจให้สบายๆไม่ต้องกังวลไปหรอก”

ถึงจะว่าอย่างงั้นแต่ก็อดห่วงไม่ได้อยู่ดีนั่นแหล่ะ

31 Nameless Fanboi Posted ID:rrM5jSTvZ6

“จะว่าไปแล้ว เมื่อวานที่ไปทำช็อคโกแลตที่บ้านคุณคิโชวอิน ยูกิโนะไปคุยอวดพ่อกับแม่ใหญ่เลยล่ะเรื่องทำช็อคโกแลตเป็นครั้งแรก แล้วตอนเช้าก็เอาแจกคนนั้นคนนี้ไปทั่วเลย”

“แหม…”

ฉันนึกภาพที่ยูกิโนะคุงเดินมามอบช็อคโกแลตให้ก็รู้สึกน่ารักจนอยากลงไปนอนดิ้นซะเดี๋ยวนั้น ถ้าวันวาเลนไทน์เทวดาน้อยก็เหมือนคิวปิดที่แจกจ่ายความรักให้คนอื่นๆ เหมาะดีอยู่น้า~~

“คุณคิโชวอินก็ทำช็อคโกแลตทำมือมาตั้งแต่ประถมแล้วสินะ”

“เอ๊ะ เอ่อ ค่ะ...ทำให้แค่คนในครอบครัวน่ะค่ะ” รู้ได้ยังไงกันยะ

“อื้อ ไอระเล่าให้ฟังน่ะ เรื่องที่เคยทำช็อคโกแลตกับคุณคิโชวอินสมัยประถม”

เอ๋ ท่านไอระน่ะเหรอ….อืม ตอนนั้นฉันคงไม่ได้ทำอะไรขายหน้าให้ท่านไอระเก็บไปเล่าให้เอ็นโจฟังใช่มะ ไม่มีหรอกมั้ง

“ทำฟองดูว์ให้ยูกิโนะทานด้วย คุณคิโชวอินนี่ทำอาหารเก่งน่าดูเลยนะ”

“ก็ไม่ได้เก่งอะไรมากมายหรอกค่ะ ยังต้องฝึกอีกเยอะ”

ฉันยังโดนคันตะคุงดุเอาทุกครั้งที่เข้าครัว แถมยังหั่นๆปอกๆอะไรไม่คล่องด้วย เป็นตายยังไงก็จะให้เอ็นโจรู้ถึงความเงอะงะแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด

รถมาถึงโรงพยาบาลพอดีทำให้พอจะเปลี่ยนเรื่องสนทนาไปได้ เอ็นโจเดินนำหน้าฉันไปยังชั้นผู้ป่วยที่ยูกิโนะคุงอยู่ พอเข้าไปในห้องก็เห็นยูกิโนะคุงกำลังนั่งขีดๆเขียนๆเหมือนทำการบ้าน มีขนมและของว่างทานเล่นรายล้อมให้เพียบ

“ยูกิโนะ ดูสิใครมา”

“ว้าว คุณพี่เรย์กะ” ยูกิโนะคุงแย้มรอยยิ้มกว้าง ทิ้งดินสอแล้วลุกจากเก้าอี้ตรงมาที่ฉัน “มาหาผมจริงๆด้วยสินะฮะ”

“พี่ก็ต้องมาแน่นอนอยู่แล้วล่ะจ๊ะ” ฉันลูบๆหัวยูกิโนะคุง อื้อ ผมนิ่มจังเลย~

ยูกิโนะคุงหัวเราะแล้วจับมือฉันเดินเข้าไปข้างใน

“คุณพี่เรย์กะนั่งตรงนี้นะฮะ” เทวดาน้อยตบปุๆลงบนเก้าอี้ตัวที่ว่าง ฉันเลยทำตามนั้น ส่วนเอ็นโจก็นั่งลงบนเก้าอี้อีกตัวที่อยู่ข้างๆน้องชาย

“ตรวจสุขภาพเป็นยังไงบ้างจ๊ะ”

“คุณหมอเพิ่งจะมาเจาะเลือดเอาผลไปเทสต์ที่แลปอยู่ฮะ” ยูกิโนะคุงชูแขนที่มีสำลีแปะอยู่บนหลังมือให้ดู “ระหว่างนี้ก็นั่งรอไปซักพักก่อนจะเริ่มตรวจใหม่อีกหน”

“เจ็บมากมั้ยจ๊ะ”

“ก็เจ็บนะฮะ คุณหมอเอาเข็มเจาะเข้ามาแล้วดูดเลือดไปหลายซีซีเลยล่ะ แต่ไม่เป็นไรหรอกฮะ~”

ฉันฟังแล้วจะเป็นลม แต่เห็นยูกิโนะคุงยังหัวเราะได้ก็โอเคแล้วมั้งนะ

“ถ้าเสียเลือดแล้วต้องทานของหวานเข้าไปชดเชยนะ นี่ช็อคโกแลตวาเลนไทน์จากพี่จ๊ะ” ฉันล้วงลงไปในถุง หยิบเอากล่องช็อคโกแลตขึ้นมาแล้วส่งให้

นี่เป็นครั้งที่สองที่ให้ช็อคโกแลตทำมือกับคนอื่นที่ไม่ใช่คนในครอบครัว ...แต่ก่อนหน้านั้นก็เคยให้ท่านอิมาริมาแล้ว แถมอันนี้ยังเป็นช็อคโกแลตที่ทำด้วยกันกับยูกิโนะคุงอีก รสชาติน่าจะพอผ่านล่ะมั้ง

“หวา ขอบคุณฮะ” ยูกิโนะคุงหัวเราะเขินๆ เก็บช็อคโกแลตกล่องนั้นลงกระเป๋า

“นี่ทำการบ้านอยู่เหรอจ๊ะ”

“ฮะ ทำฆ่าเวลาระหว่างรอคุณหมอน่ะ” ยูกิโนะคุงพยักหน้าหงึกหงัก “แต่อันนี้ยากนิดหน่อยเลยกะว่าจะเก็บไว้ถามท่านพี่ล่ะฮะ”

“ไหนดูซิ”

เอ็นโจว่าอย่างนั้นแล้วมองโจทย์ข้อที่น้องชายติดขัด จากนั้นก็อธิบายคำตอบพร้อมกับทำให้ดูแบบเข้าใจได้ง่าย ยูกิโนะคุงพยักหน้าแล้วไล่คำถามที่ค้างไว้ในแบบฝึกหัดไปทีละข้อ

ฮึ่ย ฉันก็อยากสอนการบ้านให้ยูกิโนะคุงเหมือนกันนะ อยากจะเป็นพี่สาวเท่ๆแสนเก่งกาจในสายตาของเทวดาน้อย แต่นั่งอยู่ต่อหน้าลำดับท็อปทรีของซุยรันแล้ว การสงบปากคำในเรื่องนี้เห็นทีจะเป็นการดีที่สุดแล้วอะนะ

ฉันที่ไม่มีบทบาทในตอนนี้ได้แต่นั่งมองยูกิโนะคุงขยับดินสอไปแบบเงียบๆ แต่เอ็นโจก็พูดขึ้นมา

“คุณคิโชวอินมีการบ้านที่ไม่เข้าใจตรงไหนรึเปล่า”

เอ๋!!

“คุณพี่เรย์กะ ทำการบ้านด้วยกันมั้ยฮะ ถ้ามีตรงไหนไม่เข้าใจก็ให้ท่านพี่สอนก็ได้นะฮะ ท่านพี่สอนเก่งมากเลยล่ะ”

ฉันก็รู้ถึงความเก่งกาจของเอ็นโจในการสอนการบ้านมาหลายหนแล้วอะนะ ได้ฟังคำอธิบายจากเอ็นโจก็รู้สึกแก้โจทย์ได้ง่ายๆลื่นปรื๊ดเลยล่ะ

พอหันไปมองหน้าเอ็นโจเป็นเชิงว่าจะดีเหรอ หมอนั่นก็พยักหน้ายิ้มๆแบบอนุญาต

“มาสิ”

งั้นไม่เกรงใจล่ะนะค้า~

พอเราเข้าสู่โหมดการเรียนแบบจริงจัง คุณพี่เลี้ยงของยูกิโนะคุงก็เลยช่วยเก็บข้าวของที่ไม่จำเป็นออกไปวางไว้ที่โต๊ะตัวอื่น รินน้ำชาให้ แล้วก็ออกไปรอด้านนอกเพื่อให้พวกเรามีสมาธิ

เอ็นโจรับโจทย์ของฉันไปดูแล้วขยับมานั่งข้างๆ เริ่มอธิบายทั้งวิธีทำและการยกตัวอย่างอ้างอิงจากหนังสือให้เข้าใจได้ง่ายๆ ระหว่างรอฉันเขียนคำตอบก็หันไปสอนการบ้านให้น้องชายต่อ

สุดยอด สมกับเป็นลำดับท็อป เท่านี้การบ้านเลขที่มีสมการแสนยุ่งยากติดขัดก็แก้ได้โดยง่ายไม่ต้องปวดเศียรเวียนเกล้าแล้ว~

32 Nameless Fanboi Posted ID:rrM5jSTvZ6

นั่งทำการบ้านกันสามคนไปสักพัก ประตูห้องก็เปิดออก คุณพยาบาลมาตามยูกิโนะคุงไปเอ็กซเรย์ปอดและอะไรต่อมิอะไรที่ฟังดูแล้วน่าจะยุ่งยาก ยูกิโนะหันมาทำหน้ามู่ทู่ก่อนจะเดินตามคุณพยาบาลออกไปพร้อมกับคุณพี่เลี้ยง เหลือฉันกับเอ็นโจสองคนในห้อง

เอ็นโจยังคงอธิบายโจทย์ฉันต่อเหมือนกับว่าเมื่อครู่นี้ไม่ได้โดนขัดจังหวะ แต่ฉันก็อดที่จะรู้สึกห่วงยูกิโนะคุงไม่ได้

โอ๊ะ! ตรงนี้สำคัญมากเลยนี่นา อยากแปะโพสท์อิทไว้จัง~~

ฉันหยิบโพสท์อิทรูปคนวิ่งขึ้นมาแปะเป็นบุ๊คมาร์คไว้ เดี๋ยวค่อยกลับไปทบทวนต่อ

“ไม่เข้าใจตรงนี้เหรอ” เอ็นโจมองโพสท์อิทของฉัน “เห็นทำเครื่องหมายไว้น่ะ”

“อืม คิดว่าจะเอากลับไปทบทวนน่ะค่ะ”

“ตรงนี้น่ะ ถ้าใช้การแทนค่าแบบนี้…”

อะไรที่ฉันเน้นย้ำเป็นไฮไลท์ไว้ เอ็นโจก็อธิบายให้จนแทบจะสิ้นความสงสัย ไม่มีบ่นเรื่องไฮไลท์สีฉูดฉาดอะไรสักคำ แถมยังถามด้วยว่าไม่เข้าใจตรงไหนอีกแล้วก็สอนต่อ

ฉันเลยหยิบหนังสือและชีทจากโรงเรียนกวดวิชาขึ้นมาด้วย วันนี้ฉันไม่ได้ไปเรียน ให้เอ็นโจสอนชดเชยเป็นการตอบแทนก็แล้วกัน

นั่งทำโจทย์จนเสร็จไปครึ่งทาง เอ็นโจเลยบอกให้พักเบรกสักครู่ อื้อๆ จะยัดเนื้อหาหนักๆเข้าหัวตลอดมันก็ไม่ดีต่อการเรียนใช่มะ

เฮ้อ หิวจังเลย~

พอคิดแบบนั้นแล้ว เอ็นโจก็หยิบเอาพวกของว่างทานเล่นในตะกร้าที่เห็นว่าเป็นของยูกิโนะคุงมาวางตรงหน้าอย่างกับอ่านใจออกแน่ะ

“ไม่รู้จะถูกปากคุณคิโชวอินรึเปล่านะ แต่ยังไงก็ทานรองท้องไปก่อนก็แล้วกัน”

“ขอบคุณมากเลยนะคะ”

อื้อ แซนด์วิซนี่อร่อยจัง ทูน่าและไข่นี่เข้ากันดีกับตัวสเปรดมาโยจริงๆเลย ครัวซองแฮมชีสแบบพอดีคำก็อร่อย เข้ากับผักสดกรอบๆมะเขือเทศหวานๆตัดเลี่ยนได้ดีสุดๆ

เอ็นโจก็ทานแซนด์วิซด้วย คงจะหิวเหมือนกัน ก็การเรียนนี่มันก็ใช้พลังงานสมองมากๆนี่เนอะ ถ้าได้กินอะไรหวานๆเพิ่มน้ำตาลในเลือดก็คงจะดีอะน้า~

...จริงสิ

ฉันล้วงลงไปในถุงกระดาษอีกหนแล้วหยิบเอากล่องช็อคโกแลตขึ้นมา เป็นช็อคโกแลตที่ทำกับพวกเด็กๆเมื่อวาน เพราะว่าวันนี้ต้องมาหายูกิโนะคุงแล้วไม่รู้จะเสร็จธุระตอนไหน ฉันก็เลยเอาติดตัวมาด้วยไว้เป็นของว่างรองท้องอะนะ

ถึงกล่องจะใหญ่กว่าอันที่ให้ยูกิโนะคุงไปหน่อยก็เถอะ แต่ก็เอาไว้เผื่อๆฉุกเฉินนี่นา ช็อคโกแลตชิ้นเดียวก็ชี้เป็นชี้ตายระหว่างประสบภัยได้ จะประมาทไม่ได้เด็ดขาด

อื้อ~ อร่อยจัง~~ ช็อคโกแลตหวานอมขมช่วยได้สุดๆ เท่านี้ก็มีแรงเรียนต่อแล้ว

“อื๋อ ช็อคโกแลตนั่น”

“ช่วยกันทำกับพวกเด็กๆเมื่อวานน่ะค่ะ”

ฉันหยิบช็อคโกแลตรูปวงรีเข้าปาก ชิ้นนี้ก็มีอัลมอนด์กรุบกรอบอยู่ข้างใน ถึงจะทำเองก็เถอะ แต่ได้มาหยิบทานทีละชิ้นแล้วเจอรสชาติหลากหลายแบบนี้ก็เหมือนเปิดกล่องสมบัติที่แสนน่าตื่นเต้นเลยล่ะ ชิ้นต่อไปจะมีรสชาติแบบไหนรออยู่กันน้า~

เห็นเอ็นโจมองแบบสนอกสนใจ ฉันเลยเลื่อนกล่องช็อคโกแลตไปหา

“จะลองทานดูหน่อยมั้ยล่ะคะ”

ที่จริงก็ไม่อยากแบ่งหรอกนะ แต่ทั้งสอนการบ้าน ทั้งให้แซนด์วิซ ถ้าขืนไม่ให้อะไรตอบแทนกลับไปบ้าง เดี๋ยวก็ถูกมองว่าเป็นคนขี้เหนียวใจแคบกันพอดี ...ช่วยไม่ได้นะ

เอ็นโจเลิกคิ้วขึ้น ดูประหลาดใจสุดๆ ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่ายังไงยะ! เดี๋ยวก็ไม่ให้ซะนี่!!

“ขอบคุณนะ”

เอ็นโจยิ้มกว้างจนตาหยี หยิบช็อคโกแลตขึ้นมาหนึ่งชิ้น อ๊ะ! พิมพ์รูปกระต่ายเป็นดาร์กช็อคที่ขมกว่าชิ้นอื่นๆเลยนะ จะทานได้รึเปล่า

แต่ดูเหมือนว่าเอ็นโจที่ไม่ค่อยชอบของหวานจะไม่สะทกสะท้านกับความขมนั้น แม้จะทำหน้าพิลึกๆไปบ้างตอนหยิบไวท์ช็อคขึ้นมาทาน แหม...ก็ชิ้นนั้นมันหวานสุดๆไปเลยนี่นะ

“มีชิ้นที่หวานน้อยกว่านี้มั้ยนะ”

“งั้นลองรูปดอกไม้นี่มั้ยล่ะคะ ฉันใช้มิลค์ช็อคกับดาร์คช็อคผสมกัน น่าจะอร่อยกลมกล่อมไม่หวานเกินไป”

“อื้อ~ ขอบคุณนะ คุณคิโชวอินนี่ทำขนมอร่อยจัง~”

“แหม ขอบคุณนะคะ~ อ๊ะ!...ถ้ารูปคุณหมีมีไส้ในเป็นเฮเซลนัทค่ะ”

ระหว่างที่ชิม เอ็นโจก็เยินยอฉันไปแบบเนียนๆด้วย คนบ้ายอแบบฉันงี้คึกคักสุดๆ แนะนำแต่ละชิ้นว่ามีอะไรบ้าง หรือสอดไส้ผลไม้อะไรไว้ ช่วยกันทำกับเด็กๆนี่ก็ได้ใช้ความคิดสร้างสรรค์หลากหลายดีจัง ได้ช็อคโกแลตอร่อยๆมาตั้งเยอะ

หลังจากลองชิมหมดทุกรูปแบบในกล่อง ช็อคโกแลตรูปกระต่ายก็ดูท่าทางจะถูกปากเอ็นโจมากกว่าชิ้นอื่นๆ เห็นหมอนั่นหยิบกินเอาๆ เดี๋ยวเถอะ!! เหลือให้ฉันกินด้วยสิ อย่ากินหมดนะยะ!!!

มีคนมาหารแบ่งไปครึ่งหนึ่ง ช็อคโกแลตก็หมดกล่องจนได้ ...แต่ที่บ้านยังมีอยู่อีกเยอะไม่ต้องใจแคบไปกับเรื่องนี้หรอกนะ

ได้ทานของว่างและขนมจนรู้สึกผ่อนคลายแล้วก็ได้เวลาติวหนังสือกันต่อ ฉันทำโจทย์ตามที่เอ็นโจสอนไปเรื่อยๆจนหมด ฮ้า คืนนี้ก็มีเวลาอ่านนิยายเพิ่มแล้ว

“ขอบคุณมากเลยนะคะ ท่านเอ็นโจ”

เอ็นโจยิ้มๆตอบกลับมา “ได้เป็นประโยชน์กับคุณคิโชวอินผมก็ยินดี”

อย่าเก็บเอามาเป็นบุญคุณทีหลังก็พอแล้วย่ะ

“อ้อ จริงสิ คุณคิโชวอินช่วยยื่นมือมานี่หน่อย”

33 Nameless Fanboi Posted ID:rrM5jSTvZ6

ฉันทำตามแบบงงๆ นึกในใจว่าอะไรหว่า ก็รู้สึกถึงบางอย่างถูกวางลงมาบนฝ่ามือ เป็นลูกอมที่ถูกห่อด้วยกระดาษแก้วสีขาวขุ่นประมาณ 3-4 เม็ด

“อันนี้เป็นรางวัลให้นะ สำหรับคุณคิโชวอินที่ตั้งใจเรียน” พอเห็นฉันที่ทำหน้างุนงงไม่เลิก เอ็นโจก็ยิ้มและอธิบายต่อ “ปกติผมให้ยูกิโนะทุกครั้งที่สอนการบ้านเสร็จน่ะ”

“ขอบคุณนะคะ” ให้ลูกอมแบบนี้เห็นฉันเป็นเด็กรึไงยะ แต่ก็ขอบคุณไว้ก่อนละกัน

เอ็นโจตอบรับคำขอบคุณด้วยรอยยิ้ม แล้วก็เอาแต่เท้าคางจ้องฉันอยู่แบบนั้น ...อะไรยะ อยู่ๆมาจ้องแล้วก็ไม่พูดไม่จาเอาแต่ยิ้มนี่มันน่ากลัวนะ

บรรยากาศชักแหม่งๆ ฉันเลยรีบสอดส่ายสายตาหาตัวช่วยไปรอบๆห้อง อะไรก็ได้ที่จะช่วยให้หลุดพ้นจากสถานการณ์แบบนี้

ทันใดนั้น มือถือของฉันก็ส่งเสียงดังระรัวอย่างกับถูกโจมตีด้วยพายุเมล์ ไม่ต้องไปดูชื่อก็รู้เลยว่าใครที่ทำแบบนี้

เอ็นโจหัวเราะดังพรืด

“จากมาซายะสินะ”

“คงงั้นมั้งคะ” แหงสิยะ คิดว่าคนที่จะทำแบบนี้ได้จะมีซักกี่คนกันเชียว

ฉันขออนุญาตเปิดโทรศัพท์เพื่อเช็ค ...มาจากคาบุรากิจริงๆด้วย

ข้อความก็ประมาณว่าได้รับช็อคโกแลตจากวาคาบะจังแล้ว มีคำบรรยายถึงเหตุการณ์ ทั้งความรู้สึกและรสชาติของช็อคโกแลตที่ได้ชิมไปหนึ่งคำ ช่างเป็นเมล์ที่ไร้ความเกรงอกเกรงใจในด้านการส่งและเนื้อหาจริงๆ รีบๆตอบไปก่อนที่จะถูกโทรมาตามให้ฟังเรื่องรักๆใคร่ๆดีกว่านะ

“เขียนมาว่าอะไรเหรอ”

“เรื่องที่ได้ช็อคโกแลตจากคุณทาคามิจิน่ะค่ะ”

ฉันยังไม่ทันจะกดแป้นพิมพ์ ประตูห้องก็เปิดออกอีกหน คาบุรากิปรากฎกายขึ้นจากหลังบานประตูนั่น

“ชูสุเกะ ยูกิโนะเป็นยังไงบ้าง ...อ้าว คิโชวอิน เธออยู่นี่เองเหรอ”

“ฉันมาให้กำลังใจยูกิโนะคุงน่ะค่ะ”

“งั้นเรอะ”

คาบุรากิเดินอาดๆเข้ามาข้างใน วางกระเป๋าลงบนโต๊ะและนั่งลงที่เก้าอี้ตัวตรงข้าม สีหน้าดูระรื่นสุดๆอะ

ฉันมองไปที่ถุงกระดาษข้างๆกระเป๋าที่เพิ่งถูกวาง ..ในนั้นมีช็อคโกแลตของวาคาบะจังอยู่ใช่มะ

ดูเหมือนคาบุรากิจะจับสายตาของฉันได้ จากที่ระรื่นอยู่แล้วก็หัวเราะหึๆ ทำหน้าแบบว่า..ช่วยไม่ได้นะ ก่อนจะหยิบเอากล่องของขวัญผูกริบบิ้นสีขาวขึ้นมาวางให้ฉันกับเอ็นโจเห็น

“ทาคามิจิให้มาน่ะ” ขี้อวดชะมัด จมูกงี้ยาวยื่นเลยอะ

“ไปได้มาตอนไหนเหรอ” เอ็นโจคงถามตามมารยาท แต่คาบุรากิงี้กระตือรือร้นที่จะพูดสุดๆ

“ก่อนจะกลับบ้าน ทาคามิจิมาเรียกฉันไว้ที่ทางเดินปลอดผู้คน บอกว่าหาจังหวะให้ไม่ค่อยได้เลย…”

จากนั้นพวกเราก็ถูกดึงให้เข้าฟังเรื่องรักหวานแหววเหมือนอีเวนท์ในการ์ตูนโชโจ วาคาบะจังเป็นฝ่ายเดินมามอบช็อคโกแลตให้ คาบุรากิเลยได้โอกาสขอไปส่งที่บ้าน แล้วก็นั่งเขินกันไปตลอดทาง แถมก่อนลงจากรถก็ยังบอกฝันดีแก่กันและกันด้วย

แต่ Kimi Dolce มันก็การ์ตูนรักๆนี่นะ นั่นล่ะคือบรรยากาศที่สมควรจะเป็น ยังถือว่าช้าไปด้วยซ้ำสำหรับคู่พระเอกนางเอกน่ะ~

“รสชาติเป็นยังไงบ้างคะ”

“อร่อยมาก ทั้งหวานอมขมอย่างลงตัวอย่างสมดุล ไม่มากไปและไม่น้อยไป เป็นช็อคโกลาที่อร่อยที่สุดเท่าที่ฉันเคยกินมาเลยล่ะ”

คาบุรากิน่าจะได้ลิ้มลองช็อคโกแลตชั้นยอดจากฝีมือปาติซิเย่มากมายบนโลกนี้แล้ว แต่คงไม่มีอันไหนเทียบได้กับอันที่ได้จากวาคาบะจังล่ะมั้งน้า

ฟังคาบุรากิพร่ำเพ้อเรื่องช็อคโกแลตวาเลนไทน์และเหตุการณ์อันแสนหวานวนลูปไปอีกหนจนกระทั่งยูกิโนะคุงกลับมา คาบุรากิเลยหันไปสนใจยูกิโนะคุงแทน ซักถามเรื่องการตรวจแบบละเอียดยิบๆ

รู้สึกผลการตรวจจะออกมาดีพอสมควรจนไม่ต้องแอดมิดโรงพยาบาลแบบที่กังวลไว้ เท่านี้ก็เป็นอันว่าเสร็จธุระในวันนี้

ยูกิโนะคุงต้องอยู่ต่ออีกนิดหน่อยเพื่อรอคุยกับคุณหมอเรื่องแนวทางในการดูแลตัวเอง ฉันเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วก็เลยขอตัวกลับก่อน เอ็นโจเดินออกมาส่งฉันขึ้นรถ ให้คาบุรากิอยู่เป็นเพื่อนยูกิโนะคุงเล่นเกมไป

ก่อนออกจากห้องมา ฉันอดเหลียวหลังไปมองไม่ได้ก็เห็นคาบุรากิกำลังขยี้หัวยูกิโนะคุงอย่างเมามัน โดยมีมือของยูกิโนะคุงที่พยายามปัดๆออกท่าทางรำคาญแต่สู้แรงอีตาบ้าพลังนี่ไม่ได้ซักนิด

เดี๋ยวเถอะ!! ยูกิโนะคุงเพิ่งจะตรวจเสร็จนะยะ ทำแบบนั้นเดี๋ยวคอเล็กๆของยูกิโนะคุงก็หักเอาหรอก

“มาซายะอย่าไปแกล้งยูกิโนะสิ” เอ็นโจปรามการกระทำนั้นได้อย่างทันท่วงที คาบุรากิเลยหัวเราะก่อนจะหันกลับไปจับจอยสติ๊กเล่นเกมต่อ

“เริ่มตาถัดไปได้แล้วล่ะฮะ ท่านพี่มาซายะ”

“ถ้าแพ้แล้วอย่ามางอแงขออีกตาล่ะ~”

เด็กเอ้ย….

34 Nameless Fanboi Posted ID:rrM5jSTvZ6

ฉันกับเอ็นโจปล่อยให้เด็กและเด็กโข่งในห้องเล่นเกมไป แล้วเดินออกไปที่ด้านหน้าโรงพยาบาล รถของบ้านคิโชวอินมาจอดรออยู่ก่อนแล้ว

“วันนี้ต้องขอบคุณคุณคิโชวอินที่มาอยู่เป็นเพื่อนยูกิโนะนะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ได้ทำอะไรให้ยูกิโนะคุงได้บ้างฉันก็ยินดีค่ะ”

แต่ตอนที่ฉันกำลังเปิดประตูจะก้าวขึ้นรถ เอ็นโจก็เรียกฉันไว้ก่อน

“คุณคิโชวอิน”

“คะ”

“ฝันดีนะ”

ฉันกระพริบตาปริบๆกับคำพูดนั้น มาไม้ไหนอีกล่ะยะ

“อะ เอ่อ เช่นกันค่ะ”

มองผ่านกระจกส่องหลังก็ยังเห็นเอ็นโจยืนอยู่ที่เดิม จนกระทั่งรถของบ้านฉันแล่นเร็วขึ้นเรื่อยๆ ทิ้งโรงพยาบาลและเอ็นโจไว้เป็นจุดอยู่เบื้องหลัง

เฮ้อ~ เหนื่อยชะมัด

ฉันพิงเบาะแล้วถอนหายใจ รู้สึกหมดเรี่ยวแรงอย่างไรพิกล ช็อคโกแลตที่เอามาก็หมดไปแล้ว ถ้าได้ทานอะไรหวานๆเพิ่มพลังงานอีกหน่อยก็น่าจะดีอะน้า~

จริงด้วย!

ฉันล้วงๆเข้าไปในกระเป๋าเสื้อนักเรียน ลูกอมที่เอ็นโจให้มานอนสงบนิ่งอยู่ในนั้น ลองแกะมาชิมดูหนึ่งอัน รสชาติของน้ำผึ้งหวานกลมกล่อมก็แผ่กระจายไปทั่วทั้งปากอย่างนุ่มนวล สมกับเป็นของที่ได้จากเอ็นโจจริงๆ

พอได้ทานลูกอมนี่แล้วรู้สึกเหมือนได้พลังงานกลับคืนมาอีกนิดหน่อย ของหวานนี่ดีจังเลย

กลับไปอยากแช่น้ำอุ่นๆจังเลยน้า~

มาถึงบ้านฉันก็ได้พบกับท่านพี่และท่านอิมาริเข้าให้พอดี อื๋อ!! ผิดคาดสุดๆ ผู้ใหญ่บ้านคาสโนว่าวันนี้ไม่ได้มีเดทที่ไหนเหรอคะ

“สวัสดีค่ะ ท่านพี่ ท่านอิมาริ”

“สวัสดีจ้า เรย์กะจัง กลับมาแล้วเหรอ~”

ท่านอิมาริทักทายตอบกลับมา อื้อ ยังแพรวพราวเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะคะ

ฉันที่ตั้งใจว่าจะไปแช่น้ำ แต่รู้ตัวอีกทีก็มานั่งที่โซฟาข้างๆกับท่านอิมาริจนได้ CLUB KISSHOUIN เปิดให้บริการอีกหน

“ไม่นึกว่าจะได้พบกับท่านอิมาริในวันนี้น่ะค่ะ ก็เลยส่งช็อคโกแลตไปให้ที่บ้านแล้ว”

“แหม เสียดายจัง ปีที่แล้วได้รับจากไปรษณีย์ ปีนี้ก็เลยคิดว่ามารับจากมือเรย์กะจังโดยตรงจะดีกว่า ก็เป็นของที่แสนสำคัญขนาดนี้”

“แหม...”

ท่านพี่ที่เหมือนจะเสร็จจากการคุยโทรศัพท์เรื่องงานก็กลับเข้ามานั่งที่โซฟา ฉันเลยได้โอกาสมอบช็อคโกแลตให้ถึงมือ

“อันนี้จากน้องค่ะ ท่านพี่”

“อื้อ ขอบใจนะเรย์กะ”

เมื่อท่านพี่เปิดกล่องดูก็เจอช็อคโกแลตมากหน้าหลายตาที่ทำเรียงรายไว้ กล่องของท่านพี่ น้องพิถีพิถันทำเป็นพิเศษตั้งแต่ขั้นตอนการทำไปยันเลือกแพคเกจเชียวนะคะ

“น่ารักจังเลย” ท่านอิมาริเอ่ยชมเชยถึงช็อคโกแลตที่อยู่ในกล่อง “สมเป็นเรย์กะจังที่น่ารักน่าเอ็นดูเหมือนดอกไม้ ทำออกมาได้น่ารักมากๆเลยนะจ๊ะ”

“ขะ ขอบคุณมากค่ะ”

“นี่~ ทาคาเทรุ ขอฉันลองชิมช็อคโกแลตในกล่องของนายดูหน่อยได้มั้ย~”

“เรย์กะส่งไปให้ที่บ้านแล้วก็ไปกินที่นั่นสิ”

“อย่าขี้เหนียวหน่อยเลยน่า~”

สนิทกันดีจังเลยน้า ท่านพี่กับท่านอิมาริเนี่ย

ฉันเท้าคางนั่งมองทั้งคู่คุยกัน นอกจากครอบครัวและเพื่อนสนิท...สุดท้ายปีนี้ก็ไม่ได้ให้ช็อคโกแลตตัวจริงกับใครจนได้

เอ๊ะ! ให้ช็อคโกแลตเหรอ!!

ภาพเหตุการณ์ที่ฉันแบ่งช็อคโกแลตให้เอ็นโจในห้องรับรองของโรงพยาบาลไหลย้อนเข้ามาในหัว แถมหมอนั่นก็ทานซะเกือบหมดเลยด้วย

อุกี๊!!~ นี่ฉันทำอะไรลงไปน่ะ!

ท่านพี่เหลือบมาเห็นฉันก็เอ่ยทักขึ้น

“เป็นอะไรไปน่ะเรย์กะ ดูหน้าแดงๆนะ”

“มะ...ไม่มีอะไรหรอกค่ะท่านพี่ น้องขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะคะ”

ฉันรีบพูดแล้ววิ่งกลับห้องตัวเองไป ทิ้งตัวลงบนเตียง กลิ้งตัวไปมาและกรีดร้อง

นั่นน่ะช็อคโกแลตตามมารยาทต่างหาก ไม่ได้บอกกล่าวซักหน่อยว่านี่คือช็อคโกแลตจากฉันให้ท่านเอ็นโจนะคะ ไม่ใช่เลยสักนิด

ฉันก็เคยแบ่งของกินให้คาบุรากิ ยูกิโนะคุงและเอ็นโจมาตั้งหลายหน ที่ให้ไปก็เพราะตอบแทนเรื่องสอนการบ้านต่างหาก ดูยังไงมันก็คือช็อคโกแลตตามมารยาทชัดๆ

เป็นช็อคโกแลตตามมารยาท เพราะงั้นไม่นับว่ามอบให้ในวันวาเลนไทน์หรอกนะ

------------------
ยาวจัง แต่ก็สนุกมากที่ได้เขียน เป็นของขวัญวาเลนไทน์แบบเลทๆจากกูถึงเพื่อนโม่งค่ะ อ่านให้สนุกเน้อ

35 Nameless Fanboi Posted ID:KIROs.Knv2

ขอบคุณโม่งฟิก น่ารักมากเลย

36 Nameless Fanboi Posted ID:Zm0mM+77WP

วึ้ย ขอบคุณสำหรับกาวค่ะ ท่านอิมารินี่ยังไงคะ มีเดทวาเลนไทน์กับท่านพี่รึเปล่า