Fanboi Channel

ตำหนักหอสมุดจีนออนไลน์ [ตำหนักที่ 2]

Last posted

Total of 146 posts

113 Nameless Fanboi Posted ID:hxXW62loHk

สปอย สวยรวยใสไร้รัก 61
.
.
.
.
.
เจียงเหนียนปรับอารมณ์อยู่นาน นั่งตัวแข็ง มองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในสายวางไปหรือยัง คนสามคนในรถเงียบกริบ รถติดแหง็กอยู่เลียบแม่น้ำกำลังจะข้ามสะพานเกือบชั่วโมงแล้ว ทั้งๆ ที่แค่ข้ามสะพานไปก็จะถึงโรงพยาบาล ซินอวี่จึงตัดสินใจรับเอาหน้ากากกับหมวกจากผู้ช่วยแล้วดึงเจียงเหนียนลงจากรถเดินข้ามสะพานไปต่อแท็กซี่ ซินอวี่เดินหยั่งกับบินแถมลากเจียงเหนียนไปด้วย เจียงเหนียนบอก ไม่ต้องไปแล้ว เขาตายแล้ว
ซินอวี่ถาม ไม่ไปดูครั้งสุดท้ายหน่อยเหรอ
เจียงเหนียนว่า คนตายไปแล้ว ดูตอนนี้กับดูทีหลังจะแตกต่างกันยังไง
สองคนเดินขึ้นบันไดหินตรงคอสะพานเห็นวิวริมแม่น้ำ เจียงเหนียนมองซินอวี่บอก "บังเอิญจัง พี่จำที่นี่ได้มั้ย?"
เเล้วเริ่มเล่า "แม่ผมเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนมาก เธอรักเขามากมีเขาคนเดียวในใจ แต่วันนึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาไล่ผมกับแม่ออกมา เขาบอกว่าผมกับแม่ไม่เกี่ยวข้องกับเขา แม่ไม่รู้อะไรเลย แม่มีแค่ตัวผมและกระเป๋าเสื้อผ้าตอนออกมาจากบ้านนั้น แม่ทำงานหนัก เพื่อผม แม่กลับบ้านดึกทุกคืน ไปหาเขาที่บริษัททุกครั้งก็ไม่เคยได้พบหน้าเขา คนที่ดูถูกเหยียดหยามพวกเราหลายครั้งหลายหน หลายปีต่อมาแม่ก็ตายด้วยความคิดถึงเขา ผมขายทุกอย่างในบ้านเพื่อจัดงานศพแม่ คืนนั้นถ้าผมไม่ได้เจอพี่ ถ้าพี่ไม่ยื่นมือมาช่วยผม ผมอาจจะหิวตายไปแล้ว ดังนั้นผมจะไม่ยกโทษให้เขา ต่อให้เขาตายไปแล้วผมก็จะไม่ยกโทษให้"
ซินอวี่มองเจียงเหนียนเงียบๆ แล้วคิด ตอนนั้น ไม่นานหลังจากแต่งกับอี้หยาง อี้หยางพาซินอวี่ไปพบคุณปู่​ที่บ้านวิลล่า ตอนขากลับ อี้หยางที่จะไม่กลับแมนชั่นไล่ซินอวี่ลงจากรถ ซินอวี่รู้สึกอึดอัดใจหายใจไม่คล่องเลยเดินข้ามแม่น้ำเพื่อสูดอากาศ เจอเจียงเหนียน ไม่ใช่แค่ซื้อขนมปังให้ แต่ยังให้เงินที่ติดตัวมาทั้งหมดกับเขาด้วย ซึ่งกลายเป็นว่ามันช่วยชีวิตเขาไว้
เจียงเหนียนมองซินอวี่พลางพูด "ซูซินอวี่ รักที่สิ้นหวัง ไม่มีจุดจบที่ดีหรอก"

ครึ่งชั่วโมงต่อมาทั้งสองก็มาถึงโรงพยาบาล ที่โรงพยาบาลอี้หยางกับผู้บริหารระดับสูง​ยังคงอยู่ที่นั่น เพราะเจียงเฉินหัวใจวายขณะกำลังเจรจาธุรกิจกันอยู่ เขาจึงมีส่วนต้องรับผิดชอบ
ซินอวี่รีบเดินมาข้างอี้หยางถาม เป็นไงบ้าง
อี้หยางจับมือเย็นๆ ของซินอวี่แล้วสั่นศีรษะเงียบๆ
ผู้ช่วยเจียงหวายรีบพาเจียงเหนียนเข้าไปในห้องฉุกเฉิน เจียงหวายได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาก็เริ่มพูด
"เมื่อ 3 ปีก่อน ตอนนายหายไป เขาเปลี่ยนไปมากจริงๆ นายอาจจะไม่เชื่อ ตั้งแต่ 2 ปีก่อน เขาก็เริ่มนับถือศาสนาพุทธ เขาสอนฉันให้เป็นผู้ชายและทำให้ฉันมายืนอยู่แถวหน้าของวงการ รอนายกลับมาอยู่กับเขา"
เจียงหวายถอนหายใจ "นายคงจำได้ 2 ปีก่อนเขาไม่เคยมีผมขาวสักเส้น แต่ดูตอนนี้สิ อย่างกับคนอายุ 70 ก่อนจากไป คนที่เขาห่วงที่สุดคือนาย เขาบอกฉันให้เป็นตัวอย่างให้นาย อย่าควบคุมนาย ตอนนี้เขาตายแล้ว ยังอภัยให้เขาไม่ได้ใช่มั้ย จำได้มั้ยตอนนายยังเด็ก เขางานยุ่งแต่ก็สัญญาจะเล่นกับนาย ทุกครั้งที่เขาต้องผิดสัญญาเพราะงานยุ่ง เขากลัวนายจะโกรธและไม่สนใจเขา เขานอนบนสนามหญ้ายอมเป็นม้าให้นายขี่ ทำให้นายมีความสุข"
เจียงเหนียนพูดนิ่งๆ "ก็เพราะฉันเป็นลูกเขา พอไม่ใช่ลูกเขา ฉันก็ไม่มีอะไรทั้งนั้น"
เจียงเหนียนมองปลายเท้าบนเตียงพูด "ผมจะจดจำวันที่คุณไล่ผมไปตลอดชีวิต และผมยังจำได้เสมอว่าตอนที่แม่ป่วยหนักกำลังจะตาย ผมไปขอร้องแล้วคุณเรียกผมว่ายังไง.. " ทันใดนั้นเจียงเหนียนก็หยุดพูดแล้วปาดน้ำตา
" ช่างมันเถอะ"
" พ่อ.. ผมยกโทษให้"
.
.
.
.
.