Fanboi Channel

โม่งปรึกษาปัญหา&นินทาญาติพี่น้อง |||

Last posted

Total of 406 posts

377 Nameless Fanboi Posted ID:nkeF+La8tw

กูเหมือนเป็นแกะดำของตระกูลอ่ะ บ้านพ่อกูเป็นกงสีใหญ่ ทำธุรกิจหลายอย่าง มีเงินหมุนเวียนประมาณ 2 พันล้าน ลูกหลานทำงานให้ที่บ้านหมด แตกยอดทำธุรกิจใกล้เคียงกันต่อ แม่กูทำร้านอาหารอยู่ตปท. จะแตกยอดทำอาหารสำเร็จรูปขายในซูเปอร์มาร์เก็ตในต่างประเทศ

ส่วนกู ตั้งแต่เด็กกูรำคาญกงสีที่บ้านมากๆ รำคาญความเรื่องเยอะ ความแก่งแย่งชิงดีระหว่างญาติพี่น้อง คือพ่อกูขี้เกียจมาก ไม่ยอมทำงาน ลุงซื้อปั๊มน้ำมันให้ก็ไม่ทำ ปล่อยทิ้ง เอาแต่เที่ยว ทุกวันนี้กินเงินกงสีเลี้ยงเมียน้อยไปวันๆ กูเลยโดนแซะตลอด ทำให้กูตัดสินใจว่าจะไม่ทำงานกงสี เขาให้เรียนสายวิทย์ กูก็ไปเรียนสายศิลป์ เขาให้เรียนจีน ก็เรียนฝรั่งเศส เขาให้เรียนนิติ ก็เรียนนิเทศ แต่กูเรียนเก่งมาก คือต้องเก่งเพื่อได้เงินมาเรียน ไม่งั้นคือไม่มีคนส่ง กูกัดฟันจนเข้า ฬ ได้จบมายอมเงินเดือนน้อยทำงานนอกบ้าน ขณะที่คนอื่นเงินเดือน 40-50k มีรถขับ น้ำมันฟรี

ตอนนี้กูมาเรียนต่อตปท. กว่าจะมาได้น้ำตาไหลแล้วไหลอีก พ่ออิดออดมากเรื่องส่งเรียน วันก่อนญาติมาเรียนประเทศเดียวกัน พูดแบบว่าเนี่ยถ้าใครเรียนไหว กงสีส่งหมดนะ ลูกพี่ลูกน้องก็ไปเรียนภาษาที่อังกฤษแล้ว คือกูเนี่ย น้ำตาไหลอาบแก้มเลย สงสารตัวเองขึ้นมา กูอดทนขยันเรียนแทบตายไม่มีใครสนับสนุน ไม่เคยเหลวไหล ไม่เคยเกเร ผลการเรียนก็ออกมาดีทุกครั้ง ตอนเรียนก็ได้รางวัลมาสารพัด ตอนทำงานก็ทำบ.ใหญ่ หน้าที่การงานดี คนอื่นเละเทะกันแค่ไหน แต่ไม่เคยมีใครขัด ไม่เคยต้องมาเครียดว่าค่าเทอมแพงไปมั้ย ไม่เคยต้องมาคิดว่าถ้าไม่มีใครส่งเรียนจะทำยังไง แต่สุดท้ายกูก็ทำอะไรไม่ได้ กัดฟันทนไป

สุดท้ายทุกคนมาทำธุรกิจหมด มีเงิน ได้กำไรนั่นนี่ แต่ตัวกูไม่เคยอยากทำธุรกิจสักนิด แม่อยากให้ทำร้านต่อกูก็อึดอัด กูอยากเป็นแค่อาจารย์มหาลัย อยากเรียนจนจบด็อกเตอร์ อยากให้ความรู้กับคนอื่นต่อๆ ไป ตอนนี้กูรู้สึกเศร้าที่ตัวเองเป็นแบบนี้ ไม่รู้ว่ามันเพราะอะไรกันแน่ เพราะน้อยใจด้วยหรือเปล่าก็ไม่รู้

378 Nameless Fanboi Posted ID:K.wBM5qImS

>>377 มึงอย่าเสียใจกับสิ่งที่มึงทำมาดิ ไม่งั้นทุกอย่างที่มึงพยายามเเม่งจะไร้ความหมายเลยนะมึงน่าจะรุ้ว่ากว้ามึงจะถึงจุดนี้มึงเหนื่อยเเค่ไหน กุคนนึงละเรสเปคมึงในการเดินทางที่มึงเป็นคนเขียนเอง

379 Nameless Fanboi Posted ID:yhoio8dxjR

>>377 มึงรู้สึกว่าสมบัติของตระกูลจะไม่ตกถึงมึงเปล่า เพราะพ่อมึงทำตัวแย่ๆไว้ แต่เรียนสูงๆไว้ก็ดีแหละ

380 Nameless Fanboi Posted ID:wJdINqwttn

>>378 มันอารมณ์แบบน้อยใจแหละ เหมือนกูพยายามมาแต่ไม่มีใครเห็นค่า ไม่มีใครสนับสนุนกูเลย เหมือนรู้สึกที่ทำมามันไร้ค่า มันไม่มีคุณค่าอะไรเลย ขณะที่คนอื่นมีโอกาสมากกว่ากู

>>379 ส่วนหนึ่งก็ใช่ มรดกจากพ่อ ขนาดที่ดินที่ตกทอดมาสมัยปู่ย่า กูยังไม่คิดว่าตัวเองจะได้เลย ไม่ต้องห่วงเรื่องหุ้นที่เขาเป็นกรรมการ ไม่มีทางได้ ดีไม่ดีพ่อตายเขาฮุบเลยแหละ อีกส่วนหรือส่วนใหญ่คือกูโดนกีดกันเยอะด้วย ตอนเรียนมัธยมจะขอเงินเรียนพิเศษก็ไม่ให้ ให้กูออกเงินเอง หรือไม่ก็พูดใส่กูว่าพ่อไม่มีตังค์นี่ เหมือนเด็กๆวัยเดียวกันมันเยอะ ญาติๆก็จิ้มกูคนละแผลสองแผล ตั้งแต่ 13-14 กูเคยขอพ่อซื้อคอนโด เพราะจ่ายค่าหอในกทม.อยู่ 6 ปี ดราม่าใหญ่มาก ทะเลาะกันจนกูเลิกพูดเรื่องคอนโดไปเลย กูรู้ว่าในกงสีกูได้น้อยสุดมาตลอด ไม่ว่าจะรถ เงิน หรืออะไรก็ตาม กูรับได้ ทนได้มาตลอด พอมาเรื่องเรียน กูทำใจไม่ได้ ยอมรับไม่ได้ กูต้องพยายามขนาดไหนเหรอ ถึงจะมีคนให้โอกาสกู

381 Nameless Fanboi Posted ID:6AtFpXFu8F

>>374 ตอนนี้กูไม่ไหวแล้วจริงๆวะ ตอนนี้พ่อทะเลาะกับแม่เรื่องเมียน้อยแล้วจะเลิกกัน แม่กูก็บอกว่าจะให้กูจบม.6ก่อนแล้วค่อยแยกย้ายแล้วสักพักกูก็ต้องเข้าไปเกี่ยวด้วย เข้าไปพูดกันไม่รู้เรื่องเหมือนเดิม กูเลยถามพ่อตลอดที่ผ่านมาพ่อรู้รึเปล่าว่าหัวใจกูมันอ้างว้างแค่ไหน กูไม่เคยได้ความอบอุ่นจากครอบครัวที่จะเข้ามาในหัวใจกูเลยสักครึ่งตั้งแต่กูเกิดมา กูมีเงินพอใช้ก็จริง แต่หัวใจกูมันไม่มีอะไรเลย ก็วนก็อยู่งี้ไปชม. 2ชม. กูเลยบอกพ่อไปถ้างั้นปกติก็ไม่ค่อยจะคุยกันอยู่แล้ว ก็อย่ามาคุยกับกู ไปคุยกับลูกเมียน้อยนู้น ตอนนั้นกูร้องไห้เสียใจมากกว่าทำไมวะ เพราะกูเป็นเด็กอยุ่เหรอ พ่อแม่ถึงไม่ให้กูรู้อะไรเลย ตลอดเวลาที่ผ่านมาคิดว่าเด็กคนหนึ่งไม่มีสมองอะไรเลยรึไง แล้วสักพักก็ประชดพ่อเรื่องเก็บเงินว่าจะเอาไปใช้ให้หมดแล้วหันมาพูดกับกูว่าเอาไปใช้ให้หมดกันดีกว่า ด้วยความที่กูมีโปรแกรมที่อยากได้(เพราะมันต้องใช้ทำงาน) กูก็เลยซื้อมา สักพักแม่เรียกกูเข้าไปคุยเรื่องวันหยุด กูก็บอกเรื่องที่กูใช้ตังไป แล้วแม่กูก็ด่ากูว่าใช้ไปทำไม ตอนนี้แม่เครียดเรื่องเงินจะตายอยู่แล้ว ยังจะเอาไปใช้อีกเหรอ แล้วมาถามกูว่าเรื่องออะไรที่มันต้องใช้เงินประชดชีวิตด้วย กูก็บอกไปเพราะกูไม่รู้จะทำยังไง ตอนนั้นกูกลับเข้าห้องกูยังนั่งร้องไห้อยู่เลย คือตอนนั้นกูไม่คิดอะไรเลย กูคิดแค่กูจะทำยังไงดีกับตอนนี้ สักพักก็สาวความยาวยืดจนถามว่าทำไมถึงเป็นคนแบบนี้ กูก็พยายามเล่าถึง >>370 ที่มันเกิดขึ้นกับชีวิตของกู กูไม่เคยมีใครสักคนที่มานั่งรับฟังปัญหาของกู กุอยู่คนเดียวมาตลอด จากเด็กที่ร่าเริงกลับกลายเป็นคนซึมเศร้าตอนอยู่คนเดียวในห้องมืดๆ กูไม่เคยเชื่อใจสักใครสักคนที่อยู่รอบตัวกูมากพอที่จะเล่าเรื่องนี้ได้ กูไม่เคยอยากเก็บปัญหาพวกนี้เข้ามา สุดท้ายมันก็กองรวมกันเรื่อยๆ จนกระทั้งตอนนี้ ณ เวลานี้ทุกอย่างที่กูรู้สึก กูพูดออกไป กูไม่อยากตื่นมาอีกแล้ว กูอยากให้วันพรุ่งนี้เป็นวันตายของกูสักที อยากให้กูหนีทุกอย่างด้วยการฆ่าตัวตาย หนีออกจากบ้าน เป็นเด็กเกเรหนักรึไง เหมือนตอนที่แม่ด่ากูว่าเด็กเนรคุณ เด็กอกตัญญู เด็กที่ไม่สมควรเกิดมา กูรู้ว่ามันเป็นเพราะอารมณ์ กุไม่เคยโกรธ แต่สุดท้ายมันก็เหมือนมีดที่กรีดทับแผลเดิมซำ้แล้วซำ้อีกตลอด 5 ปีที่ผ่าน แล้วแกก็สวนมาว่าก็บอกไปแล้วว่าไม่ต้องเก็บไปคิด กูก็บอกไปว่ากูพยายามแล้ว ตั้งแต่ม.1-3 กูพยายามไม่นึกถึงมันอีก จนมาถึงม.4 ที่กูเปลี่ยนไปเป็นคนละคนระหว่างที่บ้านกับโรงเรียน สุดท้ายเรื่องที่กูพยายามปล่อยมัน มันก็กลับมาอีกเมื่อเจอมีการพูดถึง ถึงจะน้อยแค่ไหนก็ตาม กูบอกแล้วให้พากูไปหาจิตแพทย์ตั้งแต่ม.4 แต่ไม่เคยพาไป กูพยายามบอกแกหลายครั้งแล้ว แต่แกไม่เคยสนใจ แล้วแกถามว่ามันเป็นอะไรมันถึงต้องไปหา กูก็บอกไป ว่าอยากรู้ว่าลูกตัวเองนี่จะบ้ารึยังก็ลองไปหาจิตแพทย์สิ แล้วต่อด้วยประโยคสุดเบสิทว่า แม่เลี้ยงแกมาไม่ดีรึไง แม่เป็นคนผิดใช่มั้ย กูก็ถามว่าแล้วที่เล่าไปแม่เข้าใจอะไรบ้าง กูถามซำ้ๆแบบนี้หลายๆรอบ แกก็ตอบกลับมาอย่างเดียวก็กูแม่มึง กูจะไม่เข้าใจมึงได้ยังไง มึงเป็นลูกกู กูเกิดมึงมา ทำไมกูจะไม่รู้ ตอนนี้กูเหนื่อยเหลือเกิน กูไม่อยากจะทำอะไรอีกแล้ว กูไม่อยากเจอใครอีกแล้ว กูอยากหลับ กูอยากตายไปให้พ้นๆสักที กูไม่อยากมีวันพรุ่งนี้อีกแล้ว กูรู้สึกได้ว่าที่ๆกูจะอยุ่ได้มันเหลือน้อยเหลือเกิน กูไม่อยากเห็นแสงของวันพรุ่งอีก ตอนนี้ที่กูพิมอยุ่ กูรู้สึกได้ว่าใจกูที่อยู่ในอกเหมือนถูกบีบ สมองกูเหมือนมีคนเอาอะไรสักอย่างมากดไว้ อีกไม่นานกูว่ากูคงทนไม่ไหวแล้ว

382 Nameless Fanboi Posted ID:KAxk+.AmUv

>>381 กุ372 376เอง สิ่งเดียวในตอนนี้ที่มึงต้องทำคือระบายให้หมด จนกว่าอารมณ์ทุกอย่างจะหายไป หลังจากนั่งเอากระดาษขึ้นมาเขียนสิ่งที่ต้องทำ *โดยใช้เหตุผล* มึงอาจจะทำไม่ได้ทันทีหรอกกุรุ้ดี กุเคยผ่านมันมาเเล้วเหมือนมึงนี้ละ555เเต่เเค่มัน8ปีผ่านมาเเล้ว กุไม่รุ้นะคนอื่นใช้วิธีไหน เเต่กูฟังเพลงร็อก ตอนนั่นก้ของLP ที่ช่วยชีวิตกุไว้ เเล้วเเหกปากตะโกน มันช่วยมึงได้มากจริงๆ ทำให้กุมีสติมันเหมือนกุได้ระบายจากอารมณ์ในตอนนนั่นอะนึกเเล้วก้ขำร้องไห้ไปว้ากไปทั้งๆที่ตอนนั่นทั้งจิตใจกุเกือบจะไปหมดเเล้ว เเต่ที่สำคัญมึงอย่าตายนะ หาจุดประสงค์ของการมีชีวิตอยุให้เจอ สู้ๆเว้ย

383 Nameless Fanboi Posted ID:tVVGcXNCve

>>381 เเล้วก้ถ้าไม่ไหวเเบบสุดเเล้วจริงๆต้องการคนรับฟังบอกกุเลยก้ได้ กุอยากช่วยให้คนที่เคยเป็นเหมือนกุได้ผ้านพ้นไปได้ทุกคน ยังไงก้สู้ๆมึงต้องผ่านมันไปให้ได้

384 Nameless Fanboi Posted ID:EGt5fV6qiO

อยากให้วันหนึ่งพ่อได้สำเหนียกถึงผลของความเห็นแก่ตัวของพ่อที่เอาแต่ตัวเองสบายจนไม่เคยคิดถึงคนอื่น ไม่เคยคิดถึงแม้กระทั่งอนาคตของคนเป็นลูก อยากให้วันหนึ่งพ่อต้องเจ็บช้ำเท่ากับน้ำตาทุกหยดที่กูเสียไปตลอดเวลา 26 ปี เพราะสิ่งที่พ่อทำกับกู แต่คงไม่มีวันนั้นหรอก คนอย่างพ่อคือคนที่เกิดมาเพื่อเสพสุข คนที่ถูกสปอยจนไม่รู้จักเห็นอกเห็นใจคนอื่น ส่วนคนที่เป็นทุกข์ก็คือกูที่เลือกเกิดไม่ได้และเสือกเกิดมาเป็นลูกของพ่อ กูที่ต้องพยายามทำตัวเข้มแข็ง พยายามทำให้ตัวเองอยู่เหนือกว่าคนอื่นให้ได้เพื่อไม่ให้ใครดูถูก กูที่จริงๆ แล้วข้างในยังเป็นเด็กผมเปียกอดตุ๊กตากระต่าย เด็กที่อยากให้ใครสักคนช่วยพยุงเวลาล้ม เด็กทึ่ร้องไห้ด้วยความคับแค้นใจ เด็กที่อยากให้ใครสักคนบอกว่าไม่เป็นไร ที่ผ่านมาทำได้ดีแล้ว ต่อจากนี้ไปไม่ต้องพยายามขนาดนั้นแล้วก็ได้

385 Nameless Fanboi Posted ID:bCO/Okiiz7

>>384 ถ้าวันนึงเราบังเอิญได้เจอกันในโลกความจริง กูอยากจะเดินเข้าไปจับมือมึงแน่นๆ สักครั้ง (ถ้าไม่โดนหาว่าเป็นบ้าน่ะนะ) ถึงแม้ว่าของกูจะไม่เจอเหมือนมึงเป๊ะๆ แต่กูก็โตมาด้วยวัยเด็กที่ร้องไห้ด้วยความแค้นใจเหมือนกัน แม่ก็บอกกูนะว่าอย่าเกลียดพ่อ มันบาป แต่กูไม่ได้เกลียดไรนะ มันเลยจุดนั้นมาแล้ว เคยเกลียดเขามากเพราะกูหวังว่าวันนึงเราจะเป็นครอบครัวที่อบอุ่นอย่างที่กูต้องการ แต่ความจริงมันไม่ใช่ เขาบอกว่ารักแม่กูนะ แต่การกระทำทุกอย่างมันทำให้กูรู้สึกว่าคนๆนี้น่าสมเพช ความคิดยังไม่โต หลายๆอย่างตัดสินด้วยตรรกะประหลาดมาก กูรู้เลยว่าผู้ชายแบบนี้ฝากชีวิตด้วยไม่ได้ ยังไม่รวมที่ติดเหล้า ติดบุหรี่ บ้านกูเคยจนมากๆแบบที่แม่ต้องไปขอยืมเงินเขามาซื้อข้าวสารกรอกหม้อ กูจำได้เลยว่ากูก็พนมมือขอเขาด้วย ให้เขาเห็นใจ ความรู้สึกนั้นยังชัดเจนอยู่เลย มันไม่ได้ชัดเพราะกูยกมือขอเงิน แต่กูสมเพชตัวเองที่เห็นแม่แทบจะไหว้เขาเพื่อขอยืมเงินซื้อข้าวให้กูกับพี่กูกิน มันเลยกลายเป็นปมในใจว่ากูเกลียดความจน กูเกลียดที่ตัวเองไม่มี กูเกลียดที่ผู้ชายรอบตัวกูมันพึ่งพาไม่ได้ กูโตขึ้นมาแบบเบี้ยวๆข้างในด้วยความเห็นแก่ตัวที่ว่ากูไม่สนใจใคร กูต้องอิ่มก่อน แม่กูต้องมีกิน พี่กูต้องไม่ลำบาก ส่วนพ่อน่ะเหรอ แค่ไม่มาทำร้ายหรือด่าแม่กูก็แทบจะกราบพระทุกองค์บนโลกแล้ว อนาคตที่กูวางแผนไว้ไม่มีเขาอยู่ในนั้น

พูดตามตรงเขาเป็นจุดเริ่มต้นของฝันร้ายทุกอย่างในชีวิตกูเลย กูลองคิดนะว่าถ้าเขาตายกูจะเสียใจมั้ย ก็คงเสียใจเพราะความผูกพัน แต่ก็เชื่อว่าจะไม่เสียดายแน่นอน เคยคิดจะฆ่าเขาด้วย แต่กูคิดได้ว่าอนาคตกูมีค่ากว่า กูจะไม่เอามันไปทิ้งเพื่อแลกกับหินโง่ๆก้อนนึงหรอก

386 Nameless Fanboi Posted ID:QgWVN4aNQ+

>>381 สำหรับโม่งปัญหาครอบครัวนะ อยากแชร์ชีวิตกู
แม่ท้องไม่มีพ่อ ทำงานเป็นเด็กดริ้ง ไม่รู้ว่าขายบริการด้วยเปล่า แล้วแม่ทิ้งกูให้ต้องไปอยู่กับตายายเป็นคนใช้ อาศัยบ้านคนอื่นอยู่ ไม่เคยได้อะไรเหมือนคนอื่น หน้าพ่อก็ไม่เคยเห็น แต่กูก็กัดฟันผ่านมาได้
โชคดีกูได้ทุนเรียนฟรีๆ ยันจบ ม.6 เข้าเรียนมหาลัยได้ทุนต่อโท ตอนนี้ทำงานที่ดีพอควร
แต่กูก็ไม่โกรธแม่ กลับมาอยู่กับแม่ที่มีผัวใหม่ มีลูกใหม่ 1 คน แต่ แม่กับผัวแม่กูติดเชื้อ hiv ทั้งคู่ กูก็ต้องสู้ชีวิตต่อไปว่ะ แล้วก็หวังว่ามึงจะผ่านปัญหาของมึงมาได้นะ สู้ๆ
มึงยังดีมีพ่อ กูเนี่ยหน้าพ่อยังไม่เคยเห็น ชื่อก็ไม่รู้ ไม่อยากถามแม่ด้วย

387 Nameless Fanboi Posted ID:6lPx3aQ1YN

>>385 ของมึงทวิสต์กับกูมากเลยว่ะ เอาแค่เรื่องแม่เค้าบอกว่าไม่เคยรักแม่กูเลย แต่แม่เป็นคนดีและขยัน และบังเอิญท้องกุ ก็เลยต้องรับผิดชอบ เหล้าไม่กิน บุหรี่ไม่สูบ มีแค่เรื่องหน้าใหญ่ และเรื่องหญิง....5555 ตั้งแต่กุโตมานับไม่ถ้วน มีแม้กระทั่งเอามาอยู่ในบ้านด้วย ทะเลาะทำร้ายน้องกุยังมี แม่กุโคตรอดทนชิบหายกุยังทึ่ง

รายล่าสุดคือแบ่งเวลาอยู่บ้านกุกะบ้านนั้น ผญคนนั้นแม่งก็พยายามทุกวิถีทางที่จะเอาไปอยู่ด้วยจะได้เชิดหน้าชูตาว่ามีผัวเป็นตัวตนไม่ต้องหลบซ่อน ปั่นประสาทบ้านกุแต่แม่กุก็เฉยๆอ่ะ อย่างมากแค่มาบ่นให้กุฟัง ผ่านมาหลายปีก็ทนอยู่ไปแบบนี้ ส่วนเงินเค้าไม่เหลือนะ อะไรที่ลงทุนไว้เพื่อกุเพื่อน้องเค้าเอาไปถลุงกะมันหมดละ มายืมกุหลายครั้งกุละเซ็ง กุเลยโฟกัสว่ากุต้องทำไงก็ได้ให้มั่นคงกว่านี้

มีคนบอกกุว่าไม่ต้องคิดในแง่ทำอะไรไม่ดีกับพ่อแม่แล้วโยงไปเรื่องบาป ให้คิดว่าก่อนมาเป็นพ่อแม่คน เค้าก็เป็นมนุษย์ธรรมดา เค้าก็ต้องทำอะไรผิดพลาดส่วนแก้ไขปรับปรุงบางทีบัวมันก็มีหลายเหล่า พอกุคิดแบบนี้ก็ดีขึ้นพอจะให้อภัยและปล่อยผ่านได้ แต่ยอมรับว่ามันมีเอฟเฟคกับกุในเรื่องการจะแต่งงานมีชีวิตคู่เหมือนกัน ตอนนี้กุก็พยายามอยู่ เป็นกำลังใจให้มึงด้วยนะขอให้พ้นปัญหาไปได้

388 Nameless Fanboi Posted ID:nBzie1pBsX

>>387 นี่กู >>385 เอง จริงๆไม่ได้เล่าละเอียดว่าเค้าทำอะไรกับแม่กับกูบ้าง สั้นๆก็คือเขาโทษความผิดทุกอย่างว่าเป็นความผิดของแม่กู หลอนไปว่าแม่กูจะมีชู้ เค้าทำอะไรได้หมดไปกินเหล้าคุยกับเพื่อน แต่ลองแม่กูทำบ้างคือไม่ได้ ด่า บางทีแม่ก็คุยกับเพื่อนบ้านผู้หญิงยังเฮี้ยนด่าขึ้นมาเลย กูอยู่ด้วยความรู้สึกที่ว่าต้องได้ยินว่าเค้าหลับก่อน กูกับแม่ถึงจะกล้านอน ทุกวันนี้ก็ยังระวังอยู่ ก็เหมือนหมามันโดนตีปางตายสักครั้งนึง ถ้ามันไม่แว้งกัดเจ้าของ ก็คงกลัวจนจำไปตลอดชีวิตนั่นแหละ
แล้วก็ขอบคุณมาก กูจะรีบเรียนจบ สร้างชีวิตตัวเองขึ้นมาไวๆ กูกับแม่กับพี่จะไม่อยู่เป็นหมาแบบนั้นไปตลอดชีวิต
ขอความเข้มแข็งจงสถิตอยู่กับท่าน

389 Nameless Fanboi Posted ID:NhFWga8KMV

อยากบ่นเรื่องพ่อแม่ตัวเองบ้าง แต่ไล่อ่านที่พวกมึงบ่นกันแล้วรู้สึกว่าปัญหาของกูมันดูเล็กน้อยไปอ่ะนะ 555

390 Nameless Fanboi Posted ID:nEPiYqj2V7

>>389 เออคิดเหมือนกันเลยเว้ย5555555​คือกำลังจะมาระบายเลย​ เจอปัญหาของคนอื่นละของกูจิ๊บจ๊อยมาก​ แต่ยังไงก็อยากพูดว่ะ

แม่กูคือกูเหนื่อยกับการใช้ชีวิตกับเขามาก​ มึงว่ากูควรขอย้ายออกจากบ้านไปอยู่หอดีไหมวะ​ เขาชอบว่าว่ากูอยู่กับคนอื่นไม่รอด​ ทำทุกอย่างด้วยตัวเองไม่ได้​ แต่กูว่าถ้ากูอยู่กับเขาไปมากกว่านี้​ กูได้กลับไปหาจิตแพทย์แน่​ เช่นวันนี้นะกูเห็นคนข้างบ้านใส่สายเดี่ยวเดินผ่าน​พอตอนแดกข้าวเย็นไม่กี่ชั่วโมงที่แล้วกูก็คุยเล่นกับพ่อแม่​ แบบขำๆไรงี้ว่าคนใส่สายเดี่ยวได้ต้องมั่นใจระดับนึงเลย​ แขนหนูใหญ่ไม่กล้าใส่​ ทีนี้พ่อก็บอกว่าแม่กูสมัยก่อนเคยใส่​ กูก็ขำๆก็แบบพูดประมาณว่าหรออ​ แรดไม่เบาเลยนะแม่​ คือกูก็พูดขำๆแหละ​กูกับแม่ไม่ได้สนิทกันเลย​ กูสนิทกับพ่อมาก​แล้วก็ชินกับการทรีตกันในสไตล์เพื่อน​ แต่กูลืมไปว่าแม่กูไม่ใช่แบบเดียวกัน​ ทีนี้เขาก็ปริ้ดแตกขึ้นมาเลยว่ะ​ โมโหกูชิบหาย​ ร้องไห้กับพ่อกูว่ากูด่าเขา​ กูตั้งใจด่าเขา​ คือกูแบบ​ กูแค่พูดเล่นอะมึง​ เจตนากูชัดมาก​ กูขอโทษแล้วแต่เขาไม่ฟั​ง​ คือกุเหนื่อยมาก​เวลาเขาโมโหทีไรก็มาพูดถึงบุญคุณกับกูทุกที​ บอกแบบเวลากูลืมซักกางเกงใน​ เขาก็ซักให้​ (ปกติกูต้องซักให้เขาด้วย​ เขาบอกเป็นการทดแทนบุญคุณ​ คือกูเฉยๆ​ แต่เมื่อไหร่กูิยู่คนเดียวถ้าไม่เป็นเมนส์กูใส่ถุงแยกและจับยัดเครื่องซักผ้าหมดอะสัส​ คือกูไปเรียนต่างประเทศช่วงม.ปลายมา​เคยชินกับการทำแบบนี้​ และทั้งๆที่กูแบบอยู่นู่นมา3ปี​ เป็นคนไทยไม่กี่คนในเมืองนั้น​ เขาก็ยังมองว่ากูดูแลตัวเองไม่ได้อะ)​ คือกูเหนื่อยกับmindsetแปลกๆของเขามาหลายปีมาก​ ยิ่งกูกลับมาต่อมหาลัยในไทยกูยิ่งปวดหัว​ ก่อนบินไปเรียนต่อกูก็ยังเทคยาแก้ซึมเศร้าอยู่เลย​ (ซึ่งกูก็ไม่กล้าบอกหมอว่าเหตุผลที่เครียดเป็นเพราะแม่กู​ เนื่องจากพ่อกูเขาไม่คาดหวังให้กูตอบหมอแบบนั้น​ ไม่คาดหวังให้กูเป็นโรคทางจิตเวทเพราะปัญหาครอบครัวในวัยเด็ก​ กูก็เลยต้องเมคเรื่องว่ากูโดนเพื่อนบูลลี่มา555555555​ เพราะถ้ากูบอกหมอว่าเป็นเพราะแม่​ เดี๋ยวพอหมอคุยกับผู้ปกครอง​ เขาก็ต้องบอกความจริง​ เรื่องนี้ขอพูดหน่อย​ฝังอยู่ในใจกูมานานมาก)​ สมัยกูเด็กๆ​ แม่ชอบใช้ความรุนแรงกับกูเวลาเขาไม่พอใจ​ จับกูขังห้องน้ำจนกูกลัวความมืด​ จะโยนกูลงจากระเบียงบ้านจนเออปัจจุบันกูขึ้นที่สูง​ ไม่ได้เลยอีเหี้ย​ ไม่ได้แบบจะตาย โมโหมากๆก็บีบคอกู​ เอาหมอนมากดหน้าจะให้กูหายใจไม่ออก​ พอหายเป็นบ้าๆก็มาขอโทษกู​ กูในวัยเด็กคือทรมานสัส​ เริ่องพวกนี้ยิ่งคิดยิ่งทำกูรู้สึกแย่5555555​ หัวโบราณ​ จำกัดขอบเขตการใช้ชีวิตกูทุกอย่าง​ พอรู้ว่ากูกินเหล้าเบียร์เป็นก็ฟูมฟายมาก​ มองว่าผู้หญิงที่ดีควรแบบเหมือนผู้หญิงสมัยร้อยปีที่แล้ว​ คือถ้ารู้สิ่งที่กูทำครบตอนอยู่นู่นคงช็อก​ ไม่รู้ดิ​ กูแบบไปเรื่อยนะ​ แต่ค่อนข้างรู้ลิมิตตัวเองอะ​ กูพูดกับเขาแบบนี้ตลอด​​ แต่เขาก็ชอบด่ากูด้วยประโยคที่ว่าเรียนดีไม่ได้หมายความว่าเอาตัวรอดได้​ ดูพี่ชายเธอสิ​ เรียนไม่เก่งแต่เอาตัวรอดได้​ กูก็งงว่ากูเอาตัวรอดไม่ได้ตรงไหน​ คือกูเรียนดีแบบค่อนข้างดีมาก​ แต่ความประพฤติส่วนตัวคือไม่ได้ดีเลิศอะ​ แบบกูโดดคลาสให้เพื่อนเช็คชิ่อให้แล้วมานอนกลิ้งที่บ้านบ่อยๆไรงี้​ คือแค่นี้เขาก็เอามาด่าได้ละ​ กูก็งงมากอะ​ กูก็อยู่รอดมาตลอดปีในรั้วมหาลัยนะ​ เหนื่อยจัง​ อยากให้แม่พบจิตแพทย์แทนกูมาก​ รู้สึกว่าปัญหาควรแก้ที่ต้นเหตุอย่างแม่กู​ ไม่ใช่ปลายเหตุอย่างกู

391 Nameless Fanboi Posted ID:fVCH/UDUHp

>>386 เหี้ยเอ๋ย ชีวิตมึงดาร์คจังวะเพื่อน อ่านแล้วเศร้าแทนเลยว่ะ แล้วน้องต่างพ่อของมึงนี่ติดเชื้อ HIV มาด้วยป่าววะ อันนี้สงสัยว่าแล้วมึงรักน้องคนนี้รึเปล่า เอาตรงๆถ้าเป็นกู กูคงไม่กลับมาดูดำดูดีละ ต่างคนต่างอยู่ไปเลยไรงี้ มึงเข้มแข็งมากเพื่อน เก่งมากๆ กอดๆๆ(ถ้ามึงเป็นผู้หญิงนะ)
จับมือๆๆตบบ่าๆ (ถ้ามึงเป็นผู้ชาย) สองมาตราฐานสัส 555

392 Nameless Fanboi Posted ID:9FU5Zf0o15

>>391 กูผู้ชายนะ 555
จริงๆกูก็ไม่ได้ลำบากมากอะ เรื่องแม่อาจจะมีที่แม่พลาดมาบ้าง แต่ตอนนี้แม่กูก็ดีแล้ว แฟนใหม่แม่ก็การงานโอเค อาการป่วยเนี่ยกินยาคุมไว้ก็เหมือนคนปกติแหละ ลำบากหน่อยตรงยามันแพง ส่วนน้องกูไม่ได้ติดเชื้อ
ครอบครัวกูดีอย่างคือตอนนี้ทุกคนปลง ให้อภัยกันในสิ่งที่เคยพลาดพลั้งอะไรไป
ส่วนตอนกูเด็กๆ ก็ไม่ได้โดนกดดันหรือโดนทำร้ายร่างกาย แค่อาจจะไม่เหมือนคนอื่นตรงเวลาวันพ่อวันแม่กูไม่ได้ทราบซึ้งอะไรเพราะกูไม่มีเหมือนคนอื่น ที่สำคัญคือกูเกิดมาก็เป็นแบบนี้เลยชินอะ แถมได้เรื่องความประหยัดอดออมมาด้วย เพราะเข้าใจว่าชีวิตพอไม่มีแล้วมันลำบากขนาดไหน

393 Nameless Fanboi Posted ID:W7FGWWJnBK

>>350 ไอสัส เพิ่งย้อนมาอ่านเจอ นึกไม่ถึงจะมีโม่งโง่ๆควายๆคิดตื้นตามได้ขนาดนี้ ไอห่าหัวสูงสัสเงินเหลือสองหมื่นนี่ทำไรต่อไม่ได้เลยจนต้องผูกคอตาย? นี่กูไม่เชื่อหรอกว่าความเห็นโง่ๆแบบนี้คิดจะผูกคอตายเพราะพ่อแม่คอยแต่ผลาญเงินละทำลูกค้าหนีหมดหรอก ออกไปทำงานนอกสถานที่ก็ได้ มีที่เยอะแยะทำงานห่าไรอุดอู้กับขี้ปากพ่อแม่มึงวะ โง่ชิบ ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ขอให้ตายๆไปเถอะ คิดซะว่าโม่งโง่ๆจากตระกูลโง่ๆมาระบายบนเว็บนี้ละกัน

394 Nameless Fanboi Posted ID:otcrApiXR2

>>390 มึงต้องกตัญญูด้วยการเอาหมอนกดหน้าแม่มึงตอนกำลังหลับๆ ไม่ก็จ้างคนมาจับแม่มึงไปขังบนดาดฟ้าตึกร้างแล้วล็อกประตู

395 Nameless Fanboi Posted ID:kutqFnrOXK

>>390 กูว่ามึงหาจิตแพทย์ก็ควรบอกหมอตามจริงว่ะ แล้วไปเตี๊ยมกับหมอว่าอย่าบอกพ่อแม่เรื่องนี้เพราะมึงจะโดนหนักกว่าเดิมงี้ก็ได้ปะ ไม่ก็คุยให้เคลียร์ไปเลยว่าทำเหี้ยแบบนี้มึงไม่ไหว หรืออีกแบบมึงทนจนเรียนจบแล้วปรี้ดแตกด่าอีแม่ให้เละเสร็จแล้วออกมาอยู่เองแม่งเลยจะได้รักษาอาการได้เต็มที่ซะที

396 Nameless Fanboi Posted ID:0CaGS4G55J

>>395 เตี๊ยมไม่ได้ไอเหี้ย​ เขาบอกหมด​ เขาคุยกับกูเสร็จก็คุยกับพ่อแม่กูต่อเลย​ กูก็อยากออกจากบ้านอยู่​ อยู่ไกลๆกันคงดีกว่า

397 Nameless Fanboi Posted ID:en5RZRAURP

กู >>381 เอง ถึงจะช้าไปหน่อยแต่กูขอบคุณพวกมึงที่รับฟังกูมากๆ ตอนนี้กูเริ่มมีกำลังใจที่จะเดินต่อแล้ว กูหาเป้าหมายในชีวิตได้แล้ว กูดีใจมากที่จะมีใครสักคนที่เข้ามาคุยกับกูแบบนี้ กูไม่เคยรู้สึกสบายใจเท่านี้มาก่อน ขอบคุณพวกมึงจริงๆ ไว้กูจะมาบ่นใหม่อีกนะ :3

398 Nameless Fanboi Posted ID:6qX6YkXa85

พี่น้องกูไม่ได้มีปัญหา แต่เพื่อนรอบตัวชอบทำตัวมีปัญหาไม่ก็เอาปัญหามาใส่กู ใช้งานกูมั่ง ให้กูเป็นตัวกลางมั่ง ไม่ก็ทะเลาะกันเองและโทรมาด่าๆๆอัดๆๆให้กูฟัง ไม่พอพาลเหวี่ยงกูอีก รำคาญ ทำไมรอบตัวมีแต่คน toxic วะ กูทำบาปมาหรอถึงต้องมาเจอเจ้ากรรมนายเวรรูปแบบเพื่อน

399 Nameless Fanboi Posted ID:Oe1tZ2vxfG

ขอระบายหน่อยนะเพื่อนโม่ง
กูเป็นคนที่เกลียดการไปเยี่ยมญาติต่างจังหวัดมาก จะโดนพ่อกูชวนลากไปเยี่ยมปู่ที่ต่างจังหวัด ไปแม่งเกือบทุกช่วงปีใหม่หรือสงกรานต์ แล้วหยุด 3 วันนี้ แทนที่จะได้อยู่บ้านเล่นเกม เสือกโดนลากไปเยี่ยมปู่ที่ตจว.อีก โคตรเซ็ง เซ็งเหี้ยๆๆๆๆๆ ถ้านานๆทีไป กูจะไม่ค่อยเซ็งเท่าไหร่ ยังทนๆไปได้ แต่ประเด็นคือ ก่อนหน้านี้กูโดนลากไปมาแล้ว 2 รอบ เดือนละรอบ ! ไปรอบแรกเพราะปู่ล้มต้องไปเยี่ยม+กูเพิ่งรับปริญญามา ไปเอาใบปริญญาให้ปู่ดูให้ชื่นใจหน่อย ซึ่งกูก็ ok รับได้ รอบสอง คราวนี้กูเริ่มเซ็งๆ แต่คราวนี้ไปแล้วเห็นปู่อาการดีขึ้น เริ่มหาย เดินได้ละ กูเลยบอกกับตัวเอง ครั้งหน้าพ่อชวนอีกกูจะปฎิเสธหัวเด็ดตีนขาดไม่ไปอีก แล้วก็มาถึงรอบสาม ไอเหี้ยเอ้ย ไปมาเดือนละรอบละ ยังจะไปอีกเหรอ ไปแล้วกูแม่งก็ไม่ได้ทำเหี้ยไรเลย นอนเล่นไอแพดดูหนังไปวันๆให้เวลาแม่งผ่านไปไวๆเท่านั้น ซึ่งกูไม่เอาแล้ว คราวนี้กูก็บอกพ่อกูเลยว่าจะไม่ไปแล้ว กูเบื่อมาก ไปบ่อยแล้ว ปู่ก็หายดีแล้ว โน่นนี่นั่น ซึ่งพ่อกูก็บอกกลัลสไตล์ "ไปเยี่ยมปู่หน่อย ปู่คิดถึง พ่อบอกญาติคนโน้นคนนี้แล้วว่าเราจะไป พ่อรู้ว่าเราเบื่อ แต่พ่อชวนครั้งนี้ครั้งสุดท้าย ครั้งหน้าไม่ชวนแล้ว บลาๆๆ" .......... เป็นไง พอกูฟังงี้กูก็รู้สึกผิดดิ ไอเหี้ย ไปก็เซ็ง ถ้าไม่ไป อยู่บ้านเล่นเกมก็ไม่มีความสุขละพอได้ฟังงี้ ควยเหอะ ชีวิต กูไม่ได้เป็นคนเกลียดญาติๆนะ เพียงแค่กูไม่ชอบการไปนอนค้างบ้านญาติที่ตจว. เพราะไปแล้วแม่งน่าเบื่อ แม่งไม่มีเหี้ยไรให้ทำ ไปกลับครั้งนึง 800 กม. นั่งรถตูดแฉะ พอกูไปครั้งนี้จบ ครั้งหน้ากูว่ากูก็ต้องโดนลากไปอีก อย่างน้อยก็คงช่วงสงกรานต์ แล้วก็คงเข้าทำนองเดิม ลูปเดิมพูดให้กูรู้สึกผิดอีก แม่งเอ้ย
ขอบคุณสำหรับพื้นที่ระบาย 72 ชม. ต่อจากนี้ สำหรับกูอยากให้แม่งผ่านไปไวๆจริงๆ

400 Nameless Fanboi Posted ID:EBGdlR453q

>>399 เอาจริงๆตอนกูเด็กๆ กูคิดแบบมึงเด๊ะๆเลย แต่พอโตมาแล้วกูอยากย้อนเวลาได้ชิบหาย กูคิดถึง ปู่กับย่าและตาของกูมาก
ตอนเด็กๆที่พ่อพากูไปเยี่ยมพวกเค้ากูเหมือนมึงเลย งอแงไม่อยากไป อยากอยู่บ้านเล่มเกมส์เล่นกับเพื่อน พอโตมาผ่านประสบการณ์ชีวิตมากมาย
ผ่านเหตุการณ์เฉียดตายมาหลายครั้งกูรู้สึกว่าชีวิตมันมีค่า ชีวิตคนเรามันสั้นมากนะเพื่อน แป๊ปๆก็ตายจากกันแล้ว หลายครั้งก็ตายจากกันโดยไม่ได้รํ่าลา
ไม่ได้ดูใจกันเลย จากกันชั่วนิรันดร ไม่มีโอกาสได้เจอกันอีกแล้ว ไม่รู้ว่าโลกหลังความตายเป็นยังไงจะได้ไปเจอกันอีกไหม ถ้าไม่ ก็เท่ากับว่าไม่มีโอกาสได้เจอกันอีกแล้วชั่วนิจนิรันดร มันเศร้ามากๆเลยนะเว้ย กูอยากย้อนเวลาไปคุยกับพวกเขาเยอะๆ กอดพวกเขามากๆ อยากถามอะไรหลายๆอย่างที่กูโตมาแล้วค้างคาใจ คนแก่น่ะ เวลาในชีวิตพวกเขาเหลือน้อยแล้ว เหมือนแสงเทียนที่ใกล้ดับ กำลังจะลาจากโลกนี้ไป
2ปีก่อนกูไปเยี่ยมตากูที่ ตจว ตากูป่วยหนักมากนอนอยู่บ้าน พอตารู้ว่ากูมาแกดีใจมาก พยายามลุกขึ้นมาจากเตียงมาหากู มาคุยกับกู
คนแก่อะเขาไม่ขออะไรแล้ว เขารู้ว่าตัวเองกำลังจะจากโลกนี้ไป สิ่งท้ายๆในชีวิตคือเขาก็อยากเห็นลูกหลาน
เพราะเขารู้ตัวว่าตัวเองคงไม่ได้อยู่ดูพวกเราอีกต่อไปแล้วก็คงคิดถึง อยากเห็นลูกหลานที่กำลังเติบโต
ถ้ามึงเบื่อแนะนำว่ามึงลองชวนเขาคุยสิ ลองถามว่าเมื่อก่อนสมัยหนุ่มๆพวกเขาเป็นยังไง ทำอะไรมาบ้าง
เคยมีความฝันทำอะไรมาก่อน มีแนวคิดแบบไหนในชีวิต ไปเจอกับยาย เจอกับ ย่าได้ยังไง ใครจีบใครก่อน
สมัยก่อนผู้คนเขาอยู่กันยังไง กูมีความสุขมากที่ได้รู้ความคิด ความฝันของตาตัวเอง หลายๆเรื่องกูไม่เคยรู้มาก่อน
เขาไม่เคยเล่าให้ใครฟังเลยในชีวิตเขา ขอยกตัวอย่างให้ฟัง
ตากูเคยเป็นทหารช่วงสงครามเวียดนาม รบกับพวกทวน(ชื่อเรียกทหารเวียดกง)
ตากูเล่าให้ฟังว่า หัวหน้าหมู่หรือหัวหน้าหมวดแกเนี่ยแหละ เสียเพื่อนสนิทไปเพราะโดนพวกทวน
ลอบฆ่าโดยการตัดคอแล้วเอาไปแขวนกับต้นไม้ข่มขวัญทหารไทย แกแค้นมาก เลยพาพวกตากูไปล้างแค้นพวกทวน
จับทวนเป็นเชลยได้หนึ่งคน จับมันมาทรมานเสร็จแล้วพาเดินเข้าป่า หลอกมันว่าจะพาไปปล่อย
เสร็จแล้วพาไปริมผา เอามีดปาดคอแล้วถีบตกผาไป ระหว่างโดนมีดปาดคอ มันร้องไห้หาแม่มัน
ตากูบอกว่ายังเป็นภาพหลอนติดตาและพาตากูฝันร้ายอยู่หลายๆครั้งจนถึงช่วงสุดท้ายของชีวิต
กูจำได้ว่าสมัยเด็กๆ กูนอนกับตากูและแกฝันร้าย ลุกขึ้นมาโวยวายลั่นกลางบ้าน กูเลยถามว่าตาเป็นอะไร แกบอกฝันร้ายเฉยๆ
นั่นเป็นครั้งเดียวที่กูเห็นแกฝันร้ายแบบแกกลัวจริงๆ กูเลยถามว่าฝันร้ายนั้นเกี่ยวกับเรื่องนี้ไหม แกบอกเกี่ยว
หลังๆมานี้แกบอกฝันเห็นเพื่อนๆเก่า สมัยก่อนรวมถึงเพื่อนทหารที่เสียไป มาชวนไปอยู่ด้วย บอกว่าถึงเวลาแล้ว จะได้ไม่ต้องเจ็บ
ต้องทรมานอีก(น่าจะหมายถึงอาการป่วยของตากูที่ทรุดลงทุกวันๆ) ตากูบอกว่าขอเวลาอีกหน่อย อยากเจอกู คิดถึงหลาน
(กูได้ฟังประโยคนี้แล้วร้องไห้เลยตอนนั้น) กูก็นั่งคุยกับแกเรื่อยๆทั้งวัน พยายามคุยนั่นคุยนี่ แกมีความสุขดูสดชื่นมาก
ญาติๆที่ ตจว ดีใจมาก เพราะก่อนกูมาแกนอนทรุดติดเตียงมาตลอด พอกูมาแกลุกมาเดินมานั่งคุยกับกูได้เฉยเลย
พอกูกลับบ้านมา กทม หลังจากนั้นอีกไม่กี่เดือนแกก็ทรุดแล้วเสียไปเลย
กูแค่อยากจะบอกมึงว่า ชีวิตคนเรามันสั้น อีกไม่นานก็ไม่ได้เจอกันแล้ว จากกันชั่วนิรันดร
บางทีกูก็มานั่งคิดๆว่า ถ้าวันนึงกูแก่ตัวมา ใกล้ตายป่วยหนัก คงอยากเห็นลูกหลานมาเยี่ยมมาคุยกันก่อนที่กูจะจากโลกนี้ไป
มึงลองคิดดูนะ ว่า เพื่อนรัก เพื่อนสนิท มิตรสหายของพวกปู่ย่าตายายเราเขาก็ตายกันไปหมดแล้วไม่มีเพื่อนให้เขาคุยแล้ว
เขาคงเหงาว้าเหว่มาก คงมีแต่ลูกหลานเนี่ยแหละที่จะช่วยบรรเทาความเหงาให้เขาได้
ก็ถือว่าช่วยสงเคราะห์คนแก่ชรา วันนึงที่เราแก่ตัวมา เราอาจจะต้องมาตกอยู่ในสภาพเดียวกันกับเขาก็ได้
ใครจะไปรู้ ชีวิตคนเรามันสั้น กูที่มาตอบมึง วันนึงอาจจะตายหากไปจากโม่งก็ไม่มีใครรู้หรอกใช่มะ

401 Nameless Fanboi Posted ID:DayUn4gfwT

>>399 กูเข้าใจมึงนะ กูก็โดนลากไปเยี่ยมปู่ที่ต่างจังหวัดบ่อยๆ ปีละครั้งสองครั้ง ต่างกันที่กูทุกข์ระทมมาก ไปแล้วกูอยู่ไม่ได้ กูแพ้แมลง แพ้ทราย หมอนมุ้งแม่งทุกอย่าง อยู่กรุงเทพกูติดสบาย ไปนู่นช่วงปีใหม่ บั้งไฟ สงกรานต์ ก็พอไหว 2-3 วัน แต่ช่วงปู่ป่วยนี่กูโดนพาไปอยู่นั่นเป็นอาทิตย์ พอไฟดับทั้งคืนกูร้องไห้เลย บ้านปู่อยู่ยาก ผิวมีแต่ทราย ฟูกกลิ่นอับๆ นอนยัดกันกับญาติๆ อากาศร้อนชื้น แมลงเยอะมาก ห้องน้ำก็มุงสังกะสีโง่ๆล็อคไม่ได้ อาหารก็กินยาก เซเเว่นยังห่างตั้งหลายกิโล รถสาธารณะก็ไม่มี เหม็นขี้หมูขี้ไก่อีกต่างหาก คุยกับใครก็ฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง กูพยายามฮึบว่าก็เหมือนไปค่ายลูกเสือ แต่เข้าวันที่ 5 ไฟดับกูก็ปล่อยโฮแล้ว อยู่กรุงเทพการไฟฟ้าแม่งไม่เหี้ยขนาดนี้ ดับแล้วใน 15 นาทีก็มีคนไปซ่อม นี่ดับแล้วดับเลย ดับตั้งแต่หัวค่ำก็รอคนเข้างานพรุ่งนี้ไฟถึงมา สุดท้ายกูขอนั่งเครื่องกลับมาก่อนทนความลำบากไม่ไหว กูไม่เสียใจที่อยู่ไม่ถึงตอนปู่เสีย ญาติเยอะแยะ หลานเป็นโหล มีคนอยู่เป็นเพื่อนปู่ตอนจากไปกูก็ไม่รู้สึกผิดแล้ว

402 Nameless Fanboi Posted ID:bPk.jVk164

>>399 ทำแบบกูดิ กูไปเยี่ยมตายาย กูเอา ps4 ไปด้วยเลย ได้เล่นเกม ได้เจอยาย มีความสุข วินวิน

403 Nameless Fanboi Posted ID:x1pLxRTk+X

>>399 เดือนละรอบนี้น้อยแล้วนะ
กูนี่สมัยย่ายังอยู่คือแทบทุกเสาร์-อาทิตย์ทำไรไม่ได้เลย
พ่อลากไปเยี่ยมย่าตลอด จะไปหาเพื่อนก็ไม่ได้ นั่งเล่นเกมอยู่บ้านนี่ลืมไปได้เลย ถ้ากูไม่ไปจะโดนว่าอกตัญญู
ยิ่งช่วง2-3ปีท้ายๆ แกป่วยมากคือต้องไปหาแทบทุกวัน ไปถึงย่าก็ไม่เห็นจะสนใจหรืออยากเจอกูเลย เรียกหาแต่ลูกชาย หลานชาย หลานสาวกับลูกสะใภ้นี่โคตรหมาหัวเน่า
ญาติๆ ก็เหี้ย เกลียดแม่กูแบบไม่มีเหตุผล ช่วยทำโน่นนี่ก็ด่า นั่งเฉยๆก็ด่า ไม่ไปก็ด่า จ้องจับผิดหาเรื่องด่าแม่กับกูตลอด พ่อก็นะ ไม่ช่วยเลยโว้ย รักพี่น้องเหลือเกิน
ตอนย่าเสียก็เสียใจนิดหน่อยนะ แต่ก็โล่งใจด้วยที่ไม่ต้องไปบ้านนั้นแล้ว หลุดพ้นจากพวกญาติเหี้ยๆ ซะที

404 Nameless Fanboi Posted ID:JB4.CfUIe8

>>403 มึงต้องหาอะไรไปทำด้วย เดี๋ยวนี้มีมือถือกูสบายๆนะ นั่งอ่านนู่นนี่ เผือกออนไลน์ไปเรื่อย555
การเยี่ยมปู่ย่าตายาย มันเป็นของที่ทำแล้วพ่อแม่มึงเขาสบายใจมึงก็ต้องช่วยเขา หน้าที่ของลูกไง คิดถึงว่าถ้ามึงโตไป พ่อแม่มึงในวันนี้เขาป่วยเขาแก่มึงก็อาจอยากจะไปใช้เวลากับเขามากขึ้น พาลูกมึงไปด้วยกัน เพราะก็ห่วงไม่อยากปล่อยไว้ที่บ้าน พ่อแม่มึงวันนี้เขาผูกพันกับพ่อแม่เขาเหมือนที่มึงผูกพันกับพ่อแม่มึงแหละ
คนรุ่นตายาย ถ้าเราไม่ได้ใช้ชีวิตกับเขาเราก็ไม่สนิท สมัยนี้เราไม่ค่อยมีเวลาสนิทกับญาติหรอก ต่างคนต่างอยู่

405 Nameless Fanboi Posted ID:JB4.CfUIe8

>>403 กูอ่านไม่ครบ มึงรอดวิกฤติไปแล้ว ยินดีด้วย

406 Nameless Fanboi Posted ID:J0TJIpug7P

>>399 ชวนยายเล่น PS4