Fanboi Channel

โม่งปรึกษาปัญหา&นินทาญาติพี่น้อง |||

Last posted

Total of 416 posts

381 Nameless Fanboi Posted ID:6AtFpXFu8F

>>374 ตอนนี้กูไม่ไหวแล้วจริงๆวะ ตอนนี้พ่อทะเลาะกับแม่เรื่องเมียน้อยแล้วจะเลิกกัน แม่กูก็บอกว่าจะให้กูจบม.6ก่อนแล้วค่อยแยกย้ายแล้วสักพักกูก็ต้องเข้าไปเกี่ยวด้วย เข้าไปพูดกันไม่รู้เรื่องเหมือนเดิม กูเลยถามพ่อตลอดที่ผ่านมาพ่อรู้รึเปล่าว่าหัวใจกูมันอ้างว้างแค่ไหน กูไม่เคยได้ความอบอุ่นจากครอบครัวที่จะเข้ามาในหัวใจกูเลยสักครึ่งตั้งแต่กูเกิดมา กูมีเงินพอใช้ก็จริง แต่หัวใจกูมันไม่มีอะไรเลย ก็วนก็อยู่งี้ไปชม. 2ชม. กูเลยบอกพ่อไปถ้างั้นปกติก็ไม่ค่อยจะคุยกันอยู่แล้ว ก็อย่ามาคุยกับกู ไปคุยกับลูกเมียน้อยนู้น ตอนนั้นกูร้องไห้เสียใจมากกว่าทำไมวะ เพราะกูเป็นเด็กอยุ่เหรอ พ่อแม่ถึงไม่ให้กูรู้อะไรเลย ตลอดเวลาที่ผ่านมาคิดว่าเด็กคนหนึ่งไม่มีสมองอะไรเลยรึไง แล้วสักพักก็ประชดพ่อเรื่องเก็บเงินว่าจะเอาไปใช้ให้หมดแล้วหันมาพูดกับกูว่าเอาไปใช้ให้หมดกันดีกว่า ด้วยความที่กูมีโปรแกรมที่อยากได้(เพราะมันต้องใช้ทำงาน) กูก็เลยซื้อมา สักพักแม่เรียกกูเข้าไปคุยเรื่องวันหยุด กูก็บอกเรื่องที่กูใช้ตังไป แล้วแม่กูก็ด่ากูว่าใช้ไปทำไม ตอนนี้แม่เครียดเรื่องเงินจะตายอยู่แล้ว ยังจะเอาไปใช้อีกเหรอ แล้วมาถามกูว่าเรื่องออะไรที่มันต้องใช้เงินประชดชีวิตด้วย กูก็บอกไปเพราะกูไม่รู้จะทำยังไง ตอนนั้นกูกลับเข้าห้องกูยังนั่งร้องไห้อยู่เลย คือตอนนั้นกูไม่คิดอะไรเลย กูคิดแค่กูจะทำยังไงดีกับตอนนี้ สักพักก็สาวความยาวยืดจนถามว่าทำไมถึงเป็นคนแบบนี้ กูก็พยายามเล่าถึง >>370 ที่มันเกิดขึ้นกับชีวิตของกู กูไม่เคยมีใครสักคนที่มานั่งรับฟังปัญหาของกู กุอยู่คนเดียวมาตลอด จากเด็กที่ร่าเริงกลับกลายเป็นคนซึมเศร้าตอนอยู่คนเดียวในห้องมืดๆ กูไม่เคยเชื่อใจสักใครสักคนที่อยู่รอบตัวกูมากพอที่จะเล่าเรื่องนี้ได้ กูไม่เคยอยากเก็บปัญหาพวกนี้เข้ามา สุดท้ายมันก็กองรวมกันเรื่อยๆ จนกระทั้งตอนนี้ ณ เวลานี้ทุกอย่างที่กูรู้สึก กูพูดออกไป กูไม่อยากตื่นมาอีกแล้ว กูอยากให้วันพรุ่งนี้เป็นวันตายของกูสักที อยากให้กูหนีทุกอย่างด้วยการฆ่าตัวตาย หนีออกจากบ้าน เป็นเด็กเกเรหนักรึไง เหมือนตอนที่แม่ด่ากูว่าเด็กเนรคุณ เด็กอกตัญญู เด็กที่ไม่สมควรเกิดมา กูรู้ว่ามันเป็นเพราะอารมณ์ กุไม่เคยโกรธ แต่สุดท้ายมันก็เหมือนมีดที่กรีดทับแผลเดิมซำ้แล้วซำ้อีกตลอด 5 ปีที่ผ่าน แล้วแกก็สวนมาว่าก็บอกไปแล้วว่าไม่ต้องเก็บไปคิด กูก็บอกไปว่ากูพยายามแล้ว ตั้งแต่ม.1-3 กูพยายามไม่นึกถึงมันอีก จนมาถึงม.4 ที่กูเปลี่ยนไปเป็นคนละคนระหว่างที่บ้านกับโรงเรียน สุดท้ายเรื่องที่กูพยายามปล่อยมัน มันก็กลับมาอีกเมื่อเจอมีการพูดถึง ถึงจะน้อยแค่ไหนก็ตาม กูบอกแล้วให้พากูไปหาจิตแพทย์ตั้งแต่ม.4 แต่ไม่เคยพาไป กูพยายามบอกแกหลายครั้งแล้ว แต่แกไม่เคยสนใจ แล้วแกถามว่ามันเป็นอะไรมันถึงต้องไปหา กูก็บอกไป ว่าอยากรู้ว่าลูกตัวเองนี่จะบ้ารึยังก็ลองไปหาจิตแพทย์สิ แล้วต่อด้วยประโยคสุดเบสิทว่า แม่เลี้ยงแกมาไม่ดีรึไง แม่เป็นคนผิดใช่มั้ย กูก็ถามว่าแล้วที่เล่าไปแม่เข้าใจอะไรบ้าง กูถามซำ้ๆแบบนี้หลายๆรอบ แกก็ตอบกลับมาอย่างเดียวก็กูแม่มึง กูจะไม่เข้าใจมึงได้ยังไง มึงเป็นลูกกู กูเกิดมึงมา ทำไมกูจะไม่รู้ ตอนนี้กูเหนื่อยเหลือเกิน กูไม่อยากจะทำอะไรอีกแล้ว กูไม่อยากเจอใครอีกแล้ว กูอยากหลับ กูอยากตายไปให้พ้นๆสักที กูไม่อยากมีวันพรุ่งนี้อีกแล้ว กูรู้สึกได้ว่าที่ๆกูจะอยุ่ได้มันเหลือน้อยเหลือเกิน กูไม่อยากเห็นแสงของวันพรุ่งอีก ตอนนี้ที่กูพิมอยุ่ กูรู้สึกได้ว่าใจกูที่อยู่ในอกเหมือนถูกบีบ สมองกูเหมือนมีคนเอาอะไรสักอย่างมากดไว้ อีกไม่นานกูว่ากูคงทนไม่ไหวแล้ว